Аляксей Філімонаў апынуўся ў эміграцыі, як і многія, праз сваю грамадзянскую пазіцыю. У 2020 годзе ён працаваў на Мінскім трактарным заводзе, удзельнічаў у стачках і мірных пратэстных акцыях. За гэта трапіў на «суткі». У 2021 годзе разам з сям’ёй з’ехаў у Польшчу, асцерагаючыся крымінальнага пераследу.
Беларускі журналіст з’ехаў у Літву праз рызыку крымінальнага пераследу. Зараз ён ня можа знайсці працу па прафесіі і просіць дапамогі, каб аплаціць жыллё, побыт і прадукты.
Андрэй цяпер у эміграцыі, ягоная жонка з сынам — у Беларусі. Яны змогуць выехаць толькі пасля аперацыі хлопчыка, але лячэнне каштуе вялікіх грошай. Сям’я такой сумы не мае.
Вы напэўна памятаеце эмацыйны відэазварот акцёра Мікалая Стонькі «Я выходжу» ў лістападзе 2020 года, які ён запісаў пасля забойства Рамана Бандарэнкі. Праз гады беларус апынуўся ў цяжкім становішчы праз дэпрэсію і псіхалагічныя праблемы. Пакуль ідзе тэрапія, мужчыне патрэбная падтрымка.
Аляксандру Краўчуку з Кобрына 57 гадоў. Пасля арышту, калоніі і дэпартацыі з Беларусі ён разам з дачкой апынуўся без сродкаў да існавання. Аляксандру неабходная тэрміновая замена пратэза нагі, а таксама сродкі на жыццё.
Міграцыйныя органы Германіі згубілі дакументы Арцёма, а затым, не звяртаючы ўвагі на яго праблемы са здароўем, выслалі ў Гішпанію паводле Дублінскага пагаднення. Перанёсшы інсульт, мужчына трэці год змагаецца з бюракратыяй, каб легалізавацца.
Шматдзетная маці праз палітычны пераслед атрымала крымінальнае пакаранне і адбывала свой тэрмін у калоніі. Пасля вызвалення яе чакаў развод, беспрацоўе і безграшоўе. Яна апынулася ў адчайным становішчы і просіць аб падтрымце.
Кірыл і Караліна з'ехалі з Беларусі ў Літву, калі мужчыну прысудзілі чатыры гады «хіміі з накіраваннем» па «справе Гаюна». У Караліны рассеяны склероз, і пражыць без мужа гэты тэрмін яна б не змагла па стане здароўя. Сужэнцы просяць дапамогі, пакуль не змогуць самастойна працаваць.
Уладзіслаў збірае €10.000 на аўтамабіль для разведгрупы.
Мяне завуць Алена Гнаўк, мне 68 гадоў, я былая палітзняволеная, пенсіянерка, удава і маці траіх дарослых дзяцей. Пасля вызвалення я апынулася ў вымушанай эміграцыі і цяпер спрабую выжыць.
На сваіх старонках у сацсетках Ганна публікавала пасты ў падтрымку Украіны. Хлопец, якому яна адмовіла ў рамантычных адносінах, у запале сказаў, што напіша на яе заяву ў міліцыю. Праз паўгода да Ганны прыйшлі сілавікі…
Яўген Скочка – чалавек, якога памятаюць яшчэ з канца 90-х. Адзін з лідараў «Маладога Фронту», яркі, харызматычны, смелы. Ён арганізоўваў вулічныя акцыі, быў затрыманы і праходзіў праз крымінальны пераслед яшчэ ў тыя часы, калі беларускае грамадства толькі вучылася супраціўляцца дыктатуры.
22-гадовы Якаў знаходзіцца ў коме пасля спробы суіцыду. Яго бацька, беларускі актывіст і валанцёр, просіць дапамагчы даць сыну шанец на жыццё.
Вадзім* правёў чатыры гады ў калоніі строгага рэжыму па рэзананснай палітычнай справе, выйшаў на волю і спрабуе наладзіць жыццё, нават знаходзячыся пад наглядам, аднак без падтрымкі яго шматдзетная сям’я рызыкуе трапіць на прыцэл «сацыяльных службаў». Таксама мужчына мае патрэбу ў медыцынскай дапамозе пасля зняволення.
Кірыл Казей – муж і бацька дваіх дзяцей. Да арышту ён працаваў у кампаніі па продажы камп'ютарнай тэхнікі і цалкам прысвячаў сябе справам сям'і. Аднак у 2021 годзе мужчыну асудзілі на 7 гадоў калоніі ўзмоцненага рэжыму.
Імя Галіны Казіміроўскай стала для многіх беларусаў сінонімам мужнасці. Сёння Галіна, якая перажыла арышт, допыты, суткі на Акрэсціна і вымушаную эміграцыю, сутыкнулася з ворагам, якога нельга перамагчы песняй, – з анкалогіяй.
Спявачка і ўдзельніца пратэстаў 2020 года Тацяна Грыневіч-Матафонава рыхтуецца да важнай аперацыі. Большую частку сумы ўжо сабралі, засталося 2200 еўра.
Яўген* удзельнічаў у мірных акцыях, а таксама дапамагаў рэпрэсаваным беларусам. Праз гэта ён патрапіў на «хатнюю хімію» па палітычным артыкуле. Падчас адбыцця пакарання яму прыйшлося цяжка працаваць, перажыць прэсінг сілавікоў і пахаваць бацьку.
Алег страціў пальцы на нагах, і зараз хада выклікае ў яго пастаянны боль. Працаваць (і ў цэлым перасоўвацца) ён можа толькі з дапамогай грузавога электравеласіпеда.
Беларуска, якая з’ехала з краіны пасля 2020 года, засталася без працы і перажывае цяжкую дэпрэсію з самапашкоджаннем. Ёй тэрмінова патрэбна дапамога на лячэнне і аднаўленне.
Іван* шмат гадоў аддаў працы на карысць развіцця культуры ў Беларусі. Праз свае палітычныя погляды і пераслед згубіў магчымасць працаваць – гэта не толькі яго карміла, але і з’ялялася сэнсам яго жыцця. Стан здароўя Івана не дае выехаць за мяжу ў пошуках лепшай долі, але і ў Беларусі перспектыў пакуль няма.
Пасля вызвалення Сяргей* сутыкнуўся з пагрозай новага крымінальнага пераследу і з’ехаў у Польшчу. Аднак яго сям’я ўсё яшчэ ў Беларусі. Ім патрэбна дапамога, каб уз’яднацца.
Беларуска засталася адна з трыма непаўнагадовымі дзецьмі пасля арышту мужа. Пакуль ён у турме, сям’я не спраўляецца нават з базавымі выдаткамі.
Цэнтр Беларускай Салідарнасці – гэта юрыдычная, адукацыйная і культурная падтрымка для беларусаў у Польшчы. Сёння яго дзейнасць пад пагрозай. Цэнтру тэрмінова патрэбна фінансавая дапамога.