Калі Аляксею споўнілася 18 гадоў, ён хацеў ехаць абараняць Украіну, але апынуўся ў турме. Пасля вызвалення ён з’ехаў у Кіеў і працаваў валанцёрам у беларускім «Пункті незламності». Зараз хлопец просіць падтрымкі, каб пайсці вучыцца і будаваць жыццё нанова.
Беларускі добраахвотнік, які служыў у Інтэрнацыянальным легіёне і 79-й дэсантна-штурмавой брыгадзе, пасля вяртання да мірнага жыцця апынуўся ў цяжкай сітуацыі: пералом рукі, адсутнасць жылля і немагчымасць працаваць. Збор на лячэнне і базавыя выдаткі.
Алесь Папковіч – музыка, мастак і экс-палітзняволены. Пасля двух гадоў калоніі і вымушанай эміграцыі ён змагаецца за міжнародную абарону ў Польшчы і патрабуе дапамогі для аплаты паслуг адваката.
Памёр былы палітзняволены аператар-пастаноўшчык Дзяніс Сакалоўскі. Яму было 47 гадоў. Мужчыну знайшлі сябры, абставіны яго смерці высвятляюцца. Зараз сям’і Дзяніса неабходная дапамога на пакрыццё юрыдычных пытанняў, транспартыроўку ў Беларусь, развітанне, пахаванне.
Беларускі добраахвотнік абараняў Украіну з пачатку поўнамаштабнага ўварвання. Пасля перапынку прыняў рашэнне зноў вярнуцца на фронт у якасці аператара БПЛА. Для бяспечнага і эфектыўнага выканання задач яму патрэбна даўкамплектаваць экіпіроўку.
Беларускі дабраахвотнік медэвака вывозіў раненых з перадавой. Пасля цяжкай траўмы і аперацыі ён застаўся без даходу. Патрэбна сабраць 550 еўра на рэабілітацыю і падтрымку сям'і на працягу 4-6 тыдняў.
Акцёр вымушана пакінуў Беларусь пасля прысуду, чакае дазволу на працу і мае вострую патрэбу ў падтрымцы на час, пакуль не можа зарабляць.
Беларуская журналістка Алёна Дубовік адна выхоўвае траіх дзяцей у Літве. Па прычыне спрэчкі з былым арэндадаўцам ёй пагражаюць вялікія кошты судовага разбіральніцтва. Алёне патрэбна дапамога, каб абараніць сябе і не апынуццаў ў пастцы пазычак.
Пасля чатырох гадоў у зняволенні за дапамогу беларусам у мяне атрымалася з'ехаць за мяжу і вывезці сям'ю, і зараз ужо мы маем патрэбу ў вашай падтрымцы.
Пасля годa с паловай у зняволенні пінчук Уладзіслаў Наварыч з'ехаў з Беларусі. Цяпер ён чакае рашэння аб прадастаўленні міжнароднай абароны і яму патрэбна падтрымка на арэнду, медыцынскую дапамогу і базавыя выдаткі ў першыя месяцы на волі.
У 2020 годзе Марыя* выходзіла на пратэсты і ўдзельнічала ў страйку. Цяпер жанчына ў роспачы: былой палітзняволенай складана знайсці высокааплатную працу, грошай не хапае, а на ёй дзіця, якога Марыя гадуе адна.
Георгій – невідушчы студэнт 4-га курса ЕГУ. Па прычыне страты гранта ён можа згубіць магчымасць працягнуць навучанне. Гэты збор – шанец для Георгія скончыць вучобу і атрымаць дыплом.
Праваслаўны святар і заснавальнік «Хрысціянскай Візіі» Аляксандр Шрамко звяртаецца па падтрымку для свайго шасцігадовага ўнука Мацвея, у якога цяжкая форма аўтызму.
На прадпрыемстве, дзе працуе Віктар*, зараз праблемы. Таму фінансавае становішча ў беларуса не лепшае, і сума штрафу для яго даволі адчувальная.
Сямейная пара пераехала ў ЗША праз пагрозу пераследу ў Беларусі. Нечакана жонка захварэла на рак і мае патрэбу ў экстранай падтрымцы для аплаты лячэння.
Канстанцін* шмат гадоў адпрацаваў у нафтахімічнай галіне. Гэта была стабільная праца і прадказальная будучыня, якая скончылася пасля выбараў 2020 года. Цяпер мужчына не можа з'ехаць з Беларусі і не можа ўладкавацца на працу, бо калісьці не застаўся ў баку.
Уся сям'я нашай гераіні пацярпела ад палітычных рэпрэсій. Сама яна ўжо адбыла тэрмін, а ейныя сваякі яшчэ ў руках рэжыму. Яе сястра імкнецца перамагчы анкалогію, знаходзячыся на «хатняй хіміі», брат адбываеце тэрмін, а сама дзяўчына разам з пляменніцай змагаюцца з выпрабаваннямі эміграцыі*.
Калі мужчына вызваліўся з калоніі, яго маці ўжо хварэла. Ён пасяліўся з ёй і даглядаў, але жанчына пражыла менш за год – і памерла на руках у сына.
У лютым мінулага году мастачка і актывістка Віялета Майшук атрымала доўгачаканы дазвол на жыхарства ў Славаччыне і ўладкавалася на працу. Жыццё пачало наладжвацца, але цяжарнасць рэзка ўсё змяніла: яе звольнілі, і цяпер яна засталася без зберажэнняў і магчымасці зарабляць.
Пасля збіцця ў карцары муж Юліі атрымаў І групу інваліднасці і дагэтуль патрабуе рэабілітацыі хрыбетніка. Ім удалося выехаць у Літву з дзецьмі. Іхняя дачка-падлетак вельмі цяжка пераносіць вымушаны ад’езд ды стрэс і мае патрэбу ў платнай псыхалягічнай дапамозе.
Праз тое, што дзіцяці патрэбна шмат увагі і сіл, Ірына не працуе. Сям'я жыве толькі на зарплату мужа, але спецыяльнае навучанне для хлопчыка ня з танных.
Я – былая добраахвотніца і жонка байца Палка Каліноўскага, які пры выкананні баявога задання ў 2024 годзе прапаў без вестак. Я звяртаюся да вас па падтрымку, таму што сама не магу адолець жыццёвыя выпрабаванні.
Актывіста партыі БНФ Уладзіміра Прадкіна з Рэчыцы асудзілі за інтэрнэт-публікацыі, у якіх знайшлі «рэабілітацыю нацызму». Пасля вызвалення мужчына быў вымушаны эміграваць і пачынаць жыццё нанава. Ён просіць аб дапамозе, каб выжыць у новых умовах.
Журналіст Міхаіл Карневіч пакінуў Беларусь праз пераслед за прафесійную дзейнасць. У эміграцыі ён праходзіць лячэнне ад анкалагічнага захворвання і мае патрэбу ў падтрымцы, каб перажыць перыяд тэрапіі і не застацца без жылля і сродкаў.
Былому палітзняволенаму неабходна дапамога ў вырабе дарагіх кантактных лінзаў і акуляраў, пасля таго, як ён напалову страціў зрок у калоніі.
Гомельскі актывіст хаваўся ў лесе ад арышту, аказаўся ў cлавацкай турме за прынцыповую пазіцыю, выйшаў на волю, атрымаў абарону і вярнуўся ва Украіну, каб аднавіць сваю праваабарончую і валанцёрскую дзейнасць. Яму вельмі патрэбна базавая падтрымка на першы час.
Беларускі добраахвотнік з пазыўным «Мінута» прайшоў самыя цяжкія ўчасткі фронту ў складзе батальёна «Волат» Палка Каліноўскага і быў узнагароджаны за мужнасць. Пасля завяршэння службы ён апынуўся ў ЕС, дзе праз праблемы са здароўем і дакументамі сям'я часова засталася без сродкаў для існавання.
Беларуска Вікторыя Кутузава пакінула краіну пасля катаванняў і пагроз з боку сілавікоў. Сёння яна жыве ў эміграцыі ў Грузіі і мае патрэбу ў тэрміновай падтрымцы, каб аднавіць здароўе і выжыць.
Пазаўчора маю маці падключылі да апарату штучнай вентыляцыі лёгкіх і да іншых сістэм забеспячэння жыццядзейнасці. Але мозг пашкоджаны незваротна, у нас застаўся толькі адзіны шлях. Я не ведаю, колькі ў мяне засталося часу. Можа, 5 хвілін, можа, 5 дзён, пакуль яе цела яшчэ прымае кісларод.
Той факт, што Дыяна – трансгендэрная жанчына, не пакінуў ёй шанцаў на спакойнае жыццё ў Беларусі. Пасля гвалту з боку сілавікоў, яна пакінула краіну і зараз мае патрэбу ў падтрымцы, каб атрымаць прытулак, прайсці курс лячэння ад ПТСР і пачаць жыць паўнавартасным жыццём.
«Мы ніколі не прасілі аб падтрымцы, усё рабілі самі. Але зараз, без дапамогі і салідарнасці, наступствы могуць быць фатальнымі для нашай сям'і – аж да дэпартацыі ў Беларусь і крымінальнага пераследу».
Наталля Макавецкая працавала педагогам у Віцебску. Жыла звычайным жыццём, гадавала дзяцей. У верасні 2020 года яна стала маці палітвязня, пазбавілася працы, хавалася ад сілавікоў і ў выніку была вымушаная іміграваць. Цяпер беларуска чакае ў Польшчы рашэння аб сваім статусе і мае патрэбу ў падтрымцы.
Вікторыя* зараз у эміграцыі, перадачы збірае мама. Падтрымка мужа абыходзіцца нятанна: нягледзячы на дапамогу дачкі, жанчына ўлезла ў даўгі. Але без перадач аніяк – у зняволенні мужчына схуднеў, цяжка перахварэў на ковід, зараз яму патрэбныя лекі і цёплыя рэчы.
Дзмітрый Паліенка, былы палітвязень і актывіст анархісцкага руху, апынуўся ў складанай сітуацыі пасля сур'ёзнага пералому кісці. Яму патрэбная дапамога, каб аплаціць лячэнне, лекі, жыллё і прайсці рэабілітацыю ў перыяд вымушанай непрацаздольнасці.
Каб не супрацоўнічаць з КДБ, Яўген бег у Сербію. Цяпер ён спрабуе аднавіць сваё жыццё пасля страты дома і бізнесу.
Алегу 19, ён вядомы па справе «Саюз беларускага нацыянальнага шчыта». Нядаўна яго вызвалілі з калоніі, і хлопец экстранна з'ехаў у Польшчу. Ён мае патрэбу ў дапамозе для пакрыцця базавых выдаткаў — у хлопца няма нават цёплых рэчаў.
Артэма Караткевіча затрымалі ў 2023 годзе. Ужо калі ён быў за кратамі, чат у тэлеграме, які мадэраваў беларус, прызналі «экстрэмісцкім фармаваннем».
Зінаіду* затрымалі на працоўным месцы гэтым летам, яна правяла на «соднях» больш за месяц. Па гэтай прычыне ў жанчыны ўзніклі праблемы з сэрцам.
Аляксей Прохараў за каментар у сацсетках правёў у калоніі тры гады, дзе падарваў сваё здароўе і быў уключаны ў «спісы тэрарыстаў». Праз гэта ён аказаўся пазбаўлены доступу да сваіх рахункаў, магчымасці працаваць і толькі эвакуіраваўшыся ў Польшчу атрымаў надзею аднавіць сваё жыццё.
Беларускі добраахвотнік «Муравей» з Палка Каліноўскага перажыў атаку дронаў і збірае сродкі на новы рыштунак. Надзейны рыштунак – яго шанец выжыць і працягваць барацьбу.
Беларуска з сынам эвакуіравалася ў Польшчу і адразу пачала працаваць, але перажытае ў Беларусі і вымушаны пераезд справакавалі дэпрэсію, з якой ёй даводзіцца змагацца. Цяпер яна праходзіць тэрапію і мае патрэбу ў дапамозе.
Ілля праз грамадзянскую актыўнасць быў асуджаны па крымінальным артыкуле, ягоная жонка – дэпартаваная з Беларусі, і ўз'яднацца ім удалося толькі ў Польшчы. Ілля просіць дапамагчы яму паправіць здароўе, пакуль яны абодва адаптуюцца ў новай краіне.
Шматдзетная сям'я Юліі Лаптановіч прайшла вялізныя выпрабаванні і турмой, і расстаннем, і ўз'яднаннем у чужой краіне. Пасля трох аперацый, перанесеных у калоніі, здароўе Юліі ў дрэнным стане і іх сям'і патрэбна дапамога і падтрымка.
Падчас падарожжа з Вільні ў Берлін на канферэнцыю Андрэя Квашэвіча абрабаваў сусед па аўтобусе, скраўшы ягоныя рэчы, разам з грашыма і дакументамі.
Група беларускіх добраахвотнікаў ва Украіне працуе з БПЛА і збірае сродкі на электрабайк для хуткіх і бяспечных выездаў на фронце.
Мінчук выйшаў на пратэсты, быў паранены светлашумавой гранатай, правёў пяць гадоў у калоніі, эміграваў у Польшчу і зараз мае патрэбу ў экстраннай падтрымцы.
Сыноў Ганны затрымалі ў адзін дзень у кастрычніку, жанчына суткі не ведала, дзе яе дзеці. Цяпер абодва ў СІЗА, хлопцаў абвінавачваюць ва ўдзеле ў пратэстах.
Палітыка асудзілі двойчы, другі раз – на 2,5 гады па «народным» 342 артыкуле КК РБ. Ён выйшаў на волю ў ліпені 2024-га і гэтай восенню выехаў з Беларусі праз пагрозы арышту.
Беларускі добраахвотнік звяртаецца па падтрымку. Пасля паўтара гады службы аператарам БПЛА ён перайшоў у 3-ці Армейскі корпус і збірае сродкі на аўтамабіль. Машына неабходна для хуткай эвакуацыі, лагістыкі і навучання новых аператараў дронаў.
Руслан знаходзіцца ў Польшчы, а ўсе ягоныя блізкія засталіся ў Беларусі. Яму трэба самастойна ўставаць на ногі, але мужчына ўсё яшчэ не аднавіўся пасля аперацыі.
.jpg)
Пасля аперацыі на сэрцы Сяргей аднаўляецца і пакуль не можа працаваць. Яму патрэбна дапамога, каб аплаціць лекі, абследаванні і жыллё на час рэабілітацыі.
У жніўні 2020 года Павел Лукаянаў абурыўся тым, як цынічна ўлада ашукала беларусаў. «Я проста выйшаў выказаць сваю нязгоду з тым, што адбываецца, – кажа Павел. – Я прымаў удзел у кампаніях па збору подпісаў і хадзіў на маршы на працягу двух месяцаў пасля выбараў».
Аляксандр правёў тры тыдні ў лесе, хаваючыся ад сілавікоў, перш чым служба BYSOL дапамагла яму выбрацца з краіны. Цяпер ён з сям'ёй у Польшчы, чакае рашэння па абароне і мае патрэбу ў падтрымцы, каб пачаць жыццё з нуля.
Ілля «Лом» – беларускі добраахвотнік, які з 2022 года дапамагае Украіне і беларусам на фронце і ў тыле. Пасля траўм ён мае патрэбу ў падтрымцы, каб аднавіць здароўе і адрамантаваць свой легендарны бус, які ратаваў жыцці і дапамагаў сотням людзей
Сям'я Эміліі Пранскутэ і Ўладзіміра Ціхановіча апынулася ў Літве праз палітычны пераслед. Пакінуўшы ў Беларусі ўсё сваё мінулае жыццё, у Літве яны жылі на сціплы заробак Уладзіміра. У верасні яго збіла машына, і на час яго лячэння і аднаўлення іх сям'я апынулася ў адчайнай фінансавай сітуацыі.
Дзяніс Спірыдовіч быў вымушаны ўцякаць з Беларусі. Цяпер ён знаходзіцца ў Польшчы без права на працу і змагаецца за магчымасць уз'яднацца з мужам. Сродкі патрэбны на юрыдычнае суправаджэнне, афармленне дакументаў і базавыя выдаткі на жыццё падчас працэсу.
Беларус, які тры гады абараняў Украіну ў шэрагах Палка Каліноўскага, апынуўся ў Польшчы без працы і назапашванняў. Ён прайшоў гарачыя кропкі вайны і цяпер мае патрэбу ў падтрымцы, каб стаць на ногі ў мірным жыцці.
За пратэсты асудзілі ўсю сям'ю Аляксандры*, яе дзеці выехалі за мяжу. Сама жанчына з прычыны ўзросту не можа пакінуць краіну і засталася зусім адна.
«Вы – наша апошняя надзея, – піша беларуска ў сваім звароце на адкрыццё збору. – Мае бацькі не ў курсе маіх праблем, і гэта можа стаць для іх ударам – і псіхалагічна, і па іх здароўі».
Беларуска з дзіцем пераехала ў Францыю 8 гадоў таму і пасля няўдалага шлюбу стала закладніцай бюракратычнай сістэмы праз цяжкасці з працэсам легалізацыі. Каб не апынуцца на вуліцы, жанчына просіць вашай падтрымкі.
Валянціна і Анатоль* апынуліся ў пастцы эміграцыі. Ратуючыся ад палітычнага пераследу ў Беларусі, ім удалося выратаваць і дачку, а вось іх сын быў затрыманы і атрымаў вялікі тэрмін па палітычным артыкуле. У Польшчы праз узрост і стану здароўя яны апынуліся ў адчайным фінансавым становішчы і просяць ім дапамагчы.
Пяць гадоў таму Ігар быў збіты сілавікамі, і атрыманая траўма да гэтага часу ўплывае на стан здароўя мужчыны. Апынуўшыся ў эміграцыі, ён сутыкнуўся з тым, што не можа паўнавартасна працаваць праз гэта. Каб мужчыне аднавіцца і прайсці рэабілітацыю, яму патрэбна падтрымка на гэты перыяд.
Маці дваіх дзяцей Вольга Дабрусева, з'ехала з Беларусі ў 2021 годзе, баючыся арышту праз свой актывізм і зараз жыве ў Грузіі. Улетку 2025 года жанчына зламала руку. Каб не застацца інвалідам, заняла грошы на складаную аперацыю. Цяпер яна засталася без сродкаў да існавання, дзеці пайшлі ў першы клас, і жанчына просіць дапамагчы ёй, каб перажыць перыяд рэабілітацыі.
Кірыл* былы палітвязень, бацька двух непаўналетніх дзяцей, выйшаў на волю пасля паўтара года ў зняволенні, страціў надзею знайсці працу ў Беларусі і хоча эміграваць усёй сям'ёй.
Смачны шашлык і плоў ад Зміцера сталі не толькі традыцыяй для беларускай дыяспары ў Варшаве, але і падтрымкай для самога Зміцера і ягонай сям'і. Гаспадар склада, дзе захоўвалася абсталяванне для гатавання, выкінуў усё на сметнік. Зміцер просіць дапамагчы аднавіць яго справу.
Аляксандр Патапаў, у 68 гадоў апынуўшыся ў калоніі праз палітычны пераслед, адбыў увесь тэрмін. За час зняволення ён пазбавіўся практычна ўсіх зубоў. Апынуўшыся ва Ўкраіне, ён можа іх пратэзаваць, але фінансава гэта непад'ёмная для яго сума.
66-гадоваму пенсіянеру з Мінска, удзельніку пратэстаў 2020 года пасля арышту, «хатняй хіміі» і эвакуацыі ў Польшчу патрэбна экстранная падтрымка. У мужчыны выявілі анкалогію, і ён мае патрэбу ў дарагіх кансультацыях дактароў, падтрымцы і лячэнні.
Настаўнік замежных моў Андрэй Салапура з Брэста выйшаў на пратэсты ў 2020 годзе, быў арыштаваны ў 2024 і правёў паўтары гады ў калоніі, пасля чаго з'ехаў у Польшчу і зараз мае патрэбу ў падтрымцы сваёй сям'і на час афармлення віда на жыхарства і ўладкавання ў эміграцыі.
Радыёвядучы Антон Бяляеў быў эвакуяваны BYSOL у Польшчу і ў чаканні рашэння па міжнароднай абароне просіць падтрымаць яго на першы час адаптацыі ў чужой краіне.
Вясной Юрый зламаў плячо, і праз гэта не змог уладкавацца на працу. Цяпер яго чакае яшчэ некалькі месяцаў рэабілітацыі, а грошы канчаюцца, не хапае на кватэру.
Беларуска прайшла ператрусы, допыты, эвакуацыю BYSOL з дзецьмі з Беларусі і здолела ўратавацца ў Польшчы. Здавалася, усё самае страшнае засталося ў мінулым, яе сям'я пачала выбудоўваць жыццё на новым месцы, як прыйшла яшчэ адна бяда.
Канстанцін* правёў у турме больш за тры гады па «палітычным» артыкуле. Пасля вызвалення ён па асабістых абставінах вымушаны заставацца ў Беларусі, не можа ўладкавацца на працу.
Аляксандр, бацька шасцярых дзяцей, экалагічны актывіст і таленавіты пячнік з вялікім досведам, быў эвакуіраваны пасля трох з паловай гадоў зняволення. Яму патрэбна дапамога, каб пачаць сваю пячное рамесніцтва нанова ў Літве.
У BYSOL звярнуўся беларус Станіслаў*, які перанёс інсульт, быў высланы па Дублінскім рэгламенце з Германіі ў Іспанію, і мае патрэбу ў тэрміновай падтрымцы праз адсутнасць дакументаў і грошай. Зараз мужчына знаходзіцца ў прытулку Чырвонага крыжа ў Гішпаніі і баіцца магчымай дэпартацыі ў Беларусь.
Аляксандр з'ехаў з Беларусі ў 2023 годзе пасля допыту ў КДБ. У Польшчы ў яго скралі дакументы, праз што ўскладніўся працэс легалізацыі і пошук працы. Стабільнай працы ў мужчыны няма, а зберажэнняў амаль не засталося.
Алег* – удзельнік пратэстаў 2020 года, трапіў пад рэпрэсіі і гвалт сілавікоў, з’ехаў у Польшчу, дзе яму давялося даказваць Інтэрполу, што на радзіме яго шукаюць па палітычных матывах. Зараз ён мае вялікую патрэбу ў падтрымцы праз праблемы са здароўем і адсутнасць працы.
Да падзей 2020 года беларуска Вольга Клімкова была прадпрымальніцай, займалася бізнесам, выхоўвала дзяцей, будавала дом, гадавала агарод, але вырашыла стаць назіральніцай на выбарах і у выніку правяла тры з паловай гады ў турме.
Максім Шабуцкі – блогер і былы добраахвотнік палка Каліноўскага. Быў лідарам фракцыі «Незалежныя беларусы» ў Каардынацыйным савеце трэцяга склікання. Патрэбна дапамога для пераезду ў Варшаву.
«Я б усё вытрымала, бо я моцны чалавек. Мяне не зламала турма, не зламала эміграцыя – мяне зламала вайна, якая забрала майго сына».
Беларус у эміграцыі без пашпарта, банкаўскага рахунку і стабільнага заробку апынуўся ў уразлівай сітуацыі і мае патрэбу ў падтрымцы дзеля атрымання законнага статусу ў ЕС.
22-гадовы былы палітвязень Уладзіслаў Яфімовіч правёў у калоніі два гады і тры месяцы, з іх 162 сутак у ШІЗА. Ён просіць падтрымкі на самае неабходнае.
Беларуса арыштавалі ў 2024 годзе за дапамогу палітвязням. Яго сям’я засталася без сродкаў да існавання і мае патрэбу ў дапамозе на аплату перадач і адваката.
Жанчына сутыкнулася з пераследам, але, нягледзячы на гэта, не можа з'ехаць з Беларусі. Ёй дапамагае жыць далей толькі псіхолаг, але грошай на спецыяліста часта не хапае – на невялікі заробак трэба ўтрымліваць і сябе, і дзіця.
Маці, якая збегла з Беларусі, з непаўналетнім дзіцем апынулася ў складаным матэрыяльным становішчы. Яна мае патрэбу ў прадаўжэнні арэнды кватэры і аплаце медыцынскіх паслуг і псіхолага.
Беларускі добраахвотнік і медык зараз пераходзіць у новае падраздзяленне і вымушаны нанава закупляць браню і рыштунак. Акрамя асабістай абароны, ён збірае сродкі на 10 палявых раскладанак для свайго ўзвода, каб байцы ўзімку не спалі на халодным бетоне.
Вольга* пасля вызвалення з турмы два гады не можа знайсці працу як «палітычная». Ёй патрэбна дапамога, каб паправіць здароўе пасля турмы і мець магчымасць з'ехаць з Беларусі, знайсці працу і пачаць жыць нанова.
У Наталлі не атрымалася ўладкавацца на працу, а яе студыя вакалу не прыносіць вялікага прыбытку. У выніку не заўсёды хапае грошай на ежу і камунальныя плацяжы.
Ян – 19-гадовы актывіст з абласнога цэнтра. Прайшоўшы шлях ад падлетка, які назіраў за пратэстамі, да ўдзельніка падпольнага супраціву, ён апынуўся пад пагрозай арышту праз справу «Беларускага Гаюна» і мае патрэбу ў грошах для эвакуацыі і ўладкавання на першы час.
Канстанцін Яршоў – электраманцёр, фатограф і актывіст з Мінска. Ён прайшоў праз турму і перанёс некалькі аперацый. Цяпер з-за траўмы ён не можа працаваць і мае патрэбу ў нашай падтрымцы, каб аднавіцца і зноў пачаць жыць.
Вераніка Шрайнер і Аляксей Стукін – творчая сямейная пара, якая пакінула Беларусь з дзіцем у 2021 годзе. У Літве яны пачалі ўсё спачатку, але нестабільны даход ад выступаў і хвароба Веранікі паставілі сям'ю на мяжу выжывання.
Вольга адсядзела тры гады за каментары ў інтэрнэце: прайшла праз турму, ціск і знявагу. Знаходзячыся з мужам у эміграцыі, жанчына просіць дапамогі, каб аднавіць здароўе і распачаць рамесніцтва, якое дае ёй сэнс і сілы для жыцця.
Святлана*, асцерагаючыся затрымання, з'ехала ў канцы 2021 года з краіны і праз гэта разлучылася з маленькай дачкой на доўгія тры гады. Жыццё без мамы за гэты час нанесла вялізную шкоду псіхіцы дзяўчынкі. Каб вярнуць яе дзяцінства, Святлана просіць дапамагчы аплаціць заняткі дзіцяці з псіхолагам.
Палітэмігрант мае патрэбу ў фінансавай падтрымцы на лячэнне, харчаванне і арэнду жылля да поўнага аднаўлення пасля выпадковай траўмы.
Беларуска з двума дзецьмі апынулася ў крытычнай сітуацыі на радзіме і мае патрэбу ў дапамозе для тэрміновай эвакуацыі.
Гамяльчаніна Аляксандра Лямешку тройчы затрымлівалі ў 2020 годзе – увогуле ён правёў больш за 30 сутак пад адміністрацыйным арыштам. Сёння ён жыве ў Польшчы і праходзіць лячэнне ў псіхіятра. Мужчыну патрэбна дапамога, каб справіцца з наступствамі рэпрэсій.
Антон з жонкай і двума дзецьмі вымушаны быў экстранна пакінуць Беларусь, пакуль прысуд за ўдзел у пратэстах увайшоў у сілу. Ім патрэбна падтрымка, каб арганізаваць свой побыт і пачаць жыццё нанова ў Літве.
Сям'я Алены больш за год знаходзілася пад пераследам КДБ і нядаўна была эвакуіравана BYSOL у Польшчу. З двума непаўналетнімі дзецьмі і пажылой матуляй Алене патрэбна дапамога, каб арандаваць жыллё і набыць рэчы першай неабходнасці.
«Я ў корані не згодны з правядзеннем злачыннай вайны з Украінай і ўдзелам у гэтым беларускага боку»
Сяргей Ціханоўскі, блогер і былы палітвязень, выйшаў на волю пасля пяці гадоў адзіночнай камеры і катаванняў. Цяпер ён мае патрэбу ў дапамозе, каб аднавіць здароўе, падарванае ў турме, і вярнуцца да паўнавартаснага жыцця.
Алеся засталася з даўгамі за пахаванне мужа і звяртаецца за падтрымкай да беларусаў.
Данііл выйшаў на волю ў сакавіку, але не здолеў застацца ў Беларусі. Як «экстрэміста», яго не бралі на працу і не здавалі жыллё. Тады ён з’ехаў у Польшчу і цяпер просіць дапамогі на старт.
Кірыл перажыў смерць маці, сілавое затрыманне і зняволенне ў ІЧУ, паўторную эміграцыю, беспрацоўе. Гэтыя нягоды прывялі яго да праблем са здароўем і матэрыяльным станам. Ён просіць падтрымкі, каб справіцца з цяжкасцямі.
Медык з Палка Каліноўскага просіць сродкі на пікап, каб вывозіць параненых з перадавой.
Мама Арыны памерла ў 2020-м ад анкалогіі, бацька памёр годам раней. Яе муж знік без вестак у студзені 2025 году падчас выканання баявога задання. Яна засталася адна і без легалізацыі ва Ўкраіне.
Зміцер Буневіч стаў фігурантам «карагоднай справы», правёў у зняволенні тры з паловай гады, страціў там селязёнку і эміграваў пад пагрозай новага зняволення. Цяпер ён пачаў жыццё спачатку, але падарванае ў турме здароўе не дае магчымасці жыць паўнавартасна.
Наталля Дуліна, экс-дацэнтка кафедры італьянскай мовы МДЛУ, была асуджаная на 3,5 гады пазбаўлення волі. 21 чэрвеня 2025 года яе без дакументаў і сродкаў выслалі ў Літву. Жанчыне патрэбна дапамога.
Сяргей Шэлег – кандыдат біялагічных навук. У 64 гады ён атрымаў адзін з самых суровых прысудаў у Беларусі за данаты: 8,5 гадоў. Яго вызвалілі ў адзін дзень з Сяргеем Ціханоўскім і вывезлі ў Літву. Зараз ён мае патрэбу ў дапамозе для пачатку новага жыцця.
Андрэй з'ехаў з Беларусі ў Польшчу, каб пазбегнуць турмы, але з прычыны сур'ёзнай траўмы пасля ДТЗ не можа працаваць і просіць падтрымкі на перыяд аднаўлення.
Сям'я з Мінска ўжо амаль два гады ў эміграцыі не здаецца пасля дванаццаці адмоваў у абароне. Цяпер у іх жыцці з'явілася надзея на новае жыццё, але муж і жонка маюць патрэбу ў грошах на кесарава сячэнне.
Кірылу 21 год. За антываенную пазіцыю і падтрымку Украіны ён правёў амаль два гады ў беларускай турме. Яго вызвалілі ў адзін дзень з Сяргеем Ціханоўскім і адразу вывезлі ў Літву – без рэчаў, без грошай і падтрымкі. Цяпер Кірыл просіць дапамогі, каб пачаць жыццё нанова.
Аляксандр адсядзеў два разы за падзеі 2020 года. Пасля вызвалення ў любы момант мог і трэці раз апынуцца ў турме. Ён просіць падтрымаць яго пасля экстраннага пераезду ў Польшчу.
Пасля калоніі Людміла пачала жыццё нанова ў адзіночку і без рэсурсаў. Ёй патрэбна падтрымка, каб выжыць і ўстаць на ногі.
Экс-палітвязень Уладзімір Лагавы з Мінска атрымаў тры гады «хіміі», бег, каб не апынуцца за кратамі, і просіць дапамагчы яму ў экстранным лячэнні зубоў і здачы на правы.
Беларуская сям'я не захацела, каб сына вучылі лаяльнасці да рэжыму. Цяпер яны ў эміграцыі і просяць дапамогі, каб пачаць усё спачатку.
Кацярына – мастачка і выкладчыца з Гродна. Ёй 24, за плячыма палітычны пераслед, сэксуальныя пагрозы і дзве цяжкія аперацыі. Цяпер дзяўчына аднаўляецца пасля хірургічнага ўмяшання і не можа працаваць. Ёй патрэбная дапамога.
Беларускі тату-майстар Ілля толькі што перажыў перасадку сэрца. Без жылля, дакументаў і сродкаў на імунасупрэсары ён рызыкуе страціць усё, што падарыла аперацыя. Вашая падтрымка дапаможа забяспечыць Іллю жыллём і жыццёва важнымі лекамі, каб у яго атрымалася вярнуцца да творчасці, заробку і нармальнага жыцця.
Мінчанка з актыўнай грамадзянскай пазіцыяй выйшла на пратэсты і была збітая АМАПам, У яе атрымалася эміграваць і цяпер яна мае патрэбу ў падтрымцы неабыякавых беларусаў.
Дэвід Масціцкі ў 19 гадоў быў асуджаны па «пінскай справе» на працяглы тэрмін. Пасля вызвалення працягваў знаходзіцца пад ціскам рэжыму як былы палітвязень і вымушаны быў пакінуць Беларусь. У Польшчы, чакаючы рашэння па міжнароднай абароне, ён просіць падтрымаць яго на першы час.
У 2020-м Сяргей удзельнічаў у забастоўцы супрацоўнікаў Новага драматычнага тэатра, у 2022-м застаўся ў Літве пасля няўдалага бэкстэйджа са здымак серыяла «Акрэсціна». Цяпер ён вымушаны змагацца з артрытам у эміграцыі.
Пасля прысуду на 4 гады за каментары ў сацсетках Наталля з сям'ёй была эвакуіравана камандай BYSOL у Польшчу. Знаходзячыся ў шэлтары з трыма непаўналетнімі дзецьмі, яна просіць дапамагчы ёй пачаць новае жыццё ў чужой для іх краіне.
Беларус спрабаваў пазбегнуць арышту, але апынуўся ў турме. Нядаўна ён эміграваў у Польшчу і хоча пачаць жыццё нанова – цяпер яму патрэбная падтрымка.
Цяпер мужчына знаходзіцца ў лагеры для замежнікаў, плануе асвоіць новую прафесію і ўстаць на ногі.
«Я думаў, што сілавікі забыліся на мяне, спакойна жыў і працаваў, але ў раптоўна давялося ўцякаць з Беларусі. Цяпер знаходжуся ў Польшчы, у лагеры ўцекачоў, і маю патрэбу ў фінансавай падтрымцы».
Вікторыя ўдзельнічала ў пратэстах 2020 года, а потым – бегла ад ператрусаў і пагрозы крымінальнай справы. У Літве ёй ужо двойчы адмаўлялі ў прытулку. Цяпер яна просіць дапамогі, каб не застацца на вуліцы і аднавіць здароўе
«Мне тэрмінова патрэбныя абследаванні і лячэнне: гінеколаг праз падазрэнне на анкалогію, псіхалагічная дапамога, стаматолаг і акуліст, а таксама медыкаменты»
«Вось і ўсё. У мяне больш няма брата. Саша сышоў у лепшы свет ва ўзросце 46 гадоў», – напісала ў сваім фэйсбуку былая палітзняволеная Вольга Класкоўская.
Беларускі добраахвотнік, які прайшоў Бахмут і выжыў пасля ракетнага ўдару, зараз чакае дакументы для легалізацыі ў Варшаве. Ён просіць падтрымкі.
Сяргей правёў 3 гады і 3 месяцы ў зняволенні за ўдзел у пратэстах 2020 года і каментар у інтэрнэце. Цяпер ён у Варшаве. Дапамажыце яму пачаць новае жыццё.
За актыўнасць падчас пратэстаў і адміністраванне чата «Тыповая Серабранка» Глеб адбыў 2 гады ў калоніі. Ён пачынае сваё жыццё нанова, з'ехаўшы ў Польшчу, і мае патрэбу ў падтрымцы на першы час.
Вольга Студнёва – палітычная уцякачка з Беларусі. У 2020 годзе яна каардынавала валантэрскую дапамогу пацярпелым ад рэпрэсій. Праз пагрозу арышту ёй давялося пакінуць краіну. Цяпер яна жыве ў Літве ў цяжкіх умовах і просіць падтрымкі: на арэнду жылля, лячэнне і выжыванне.
У 2020 годзе Жанна працавала ў ЖКГ і адмовілася зразаць БЧБ-стужачкі – у выніку спачатку аказалася без працы, а потым на эміграцыі. Пасля нараджэння дачкі яна сутыкнулася з матэрыяльнымі цяжкасцямі.
Ілля – адзін з тых падлеткаў, хто выйшаў на вуліцу ў 2020 годзе. За пратэст – турма. За волю – эміграцыя. Цяпер ён у чужой краіне і спадзяецца, што дабрыня пераможа мінулае.
Беларус, які прайшоў Бахмут, Харкаў і атрымаў цяжкае раненне, зараз змагаецца за магчымасць вярнуцца ў шыхт. Яму трэба прайсці рэабілітацыю і расплаціцца з даўгамі.
Музыка і актывіст пакінуў Беларусь пасля пагроз і арыштаў. Цяпер ён жыве ў Літве, змагаецца з наступствамі рэпрэсій і просіць падтрымкі, каб справіцца з фінансавымі цяжкасцямі і прайсці неабходнае лячэнне.
Андрэй стаў валанцёрам «Вясны» і дапамагаў ахвярам рэпрэсій. Нядоўга чакаць – і сам трапіў у турму. Пасля адбыцця тэрміну – новыя допыты, спісы «тэрарыстаў», забарона на працу і выезд. Ён уцёк з Беларусі і цяпер просіць падтрымкі, каб вярнуцца да жыцця.
Сям'я беларускі выратавалася ад пераследу на радзіме, але апынулася ў цяжкай фінансавай сітуацыі на эміграцыі. Без падтрымкі яны рызыкуюць страціць жыллё і тую мінімальную стабільнасць, якую ўдалося выбудаваць з вялізнымі намаганнямі.
Удзельнік пратэстаў і добраахвотнік, які прайшоў вайну, атрымаў цяжкую траўму. Цяпер «Тыгр» не можа працаваць і мае патрэбу ў дапамозе, каб аднавіцца, прайсці рэабілітацыю і проста выжыць.
Майму таце пагражае да 15 гадоў турмы за тое, што ён паведамляў у «Беларускі Гаюн», калі бачыў вайсковую тэхніку. Я збіраю грошы на адваката.
Cям'я Пташынскіх спазнала пераслед за пераказы ў фонды салідарнасці. Пасля штрафаў, допытаў, арыштаў і суда беларусы з чатырма дзецьмі вырашылі ўцякаць ў Польшчу і цяпер маюць патрэбу ў дапамозе.
Мянчук Валер Хуртаў быў адным з сотняў тысяч беларусаў, якія выйшлі на пратэсты ў жніўні 2020 года. Прайшоўшы шлях ад менскіх вуліц да лагераў для уцекачоў у Нідэрландах, ён апынуўся ў Варшаве без працы і мае патрэбу ў падтрымцы.
Беларус, пенсійнага ўзросту, які ўцёк ад рэпрэсій, просіць дапамогі на абследаванне сэрца і бытавыя выдаткі.
Беларуская пісьменніца даведалася пра рак на позняй стадыі. Яна лечыцца – але выжыванне патрабуе падтрымкі.
Беларускай валантэрцы-праваабаронцы патрэбная дапамога на перыяд медыцынскай рэабілітацыі, каб устаць на ногі і знайсці новую працу.
Дануту Перадня, 20-гадовую студэнтку з Магілёва, арыштавалі за антываенны рэпост у лютым 2022 года. Яе асудзілі на 6,5 год калоніі. Пасля амаль трох гадоў зняволення і катаванняў яна была «памілавана» і з дапамогай BYSOL выехала ў Польшчу, дзе пачынае жыццё з нуля.
Грамадзянская актывістка прайшла праз паўгады турмы і пазбаўленне дому. Цяпер, пасля эвакуацыі ў Літву, яна марыць засвоіць перманентны макіяж, каб вярнуць стабільнасць і ўпэўненасць у заўтрашнім дні.
Мы служым ва Украіне з 2022 года. Зараз працуем з БПЛА. Каб ратаваць і абараняць – патрэбны надзейны транспарт. Дапамажыце нам быць хутчэйшымі за вайну.
Дзяніс спрабуе зводзіць канцы з канцамі, выйшаўшы на волю ў Беларусі, і марыць з'ехаць за мяжу, каб працаваць і жыць у бяспецы
Беларуска перажыла збіццё, інваліднасць і залежнасць. Цяпер яна змагаецца за паўнвартаснае жыццё і мае патрэбу ў падтрымцы, каб выжыць.
Былы палітзняволены з Менску, які адсядзеў паўгады паводле палітычнага артыкулу, апынуўся ў эміграцыі без працы і сродкаў на існаванне. Цяпер ён зноўку пачынае будаваць жыццё і просіць дапамогі ў крытычны момант.
Зміцер Стагурскі правёў за кратамі 15 сутак, і за гэты час следчыя двойчы яго дапытвалі і пагражалі пасадзіць на тры гады. Выйшаўшы на волю, ён вырашыў не чакаць паўторнага арышту.
Беларускі дабраахвотнік: «Экіпіроўка выратавала мне жыццё, але я павінен працягваць бой». Дапамажыце сабраць на шлем, бронепліты і снаражэнне для вяртання на перадавую.
Сваіх дзяцей Галіна выхоўвае адна. Сям’я спрабуе наладзіць жыццё, але ўсё ўскладніла аперацыя жанчыны. Цяпер яна не можа працаваць і просіць дапамагчы пратрымацца, пакуль будзе ісці аднаўленне.
Ксенія Ангелава шмат год змагаецца з анкалогіяй. У мінулым годзе дактары занепакоіліся, што рэмісія спынілася – пачалася хіміатэрапія і аперацыіі. Каб атрымліваць аператыўнае лячэнне і не страціць жыллё, яна просіць дапамогі.
Уладзіслаў Лагуценка быў палітвязнем сам, пазней за кратамі апынуўся ягоны айчым. Вызваліўшыся, мужчына вырашыў з'ехаць у Польшчу пры першай магчымасці — цяпер ён у бяспецы і просіць дапамогі на новае жыццё.
Хлопец прайшоў праз катаванні, турму і пераследы, але дзякуючы падтрымцы сваёй дзяўчыны знайшоў сілы перажыць страты. Цяпер пара хоча пабрацца шлюбам, але мае патрэбу ў дапамозе для афармлення дакументаў і жыцця на новым месцы.
Беларуска Валерыя Шкода з двума дзецьмі прайшла праз рэпрэсіі, вымушаную эміграцыю і шматлікія пераезды. Цяпер ёй патрэбная дапамога, каб забяспечыць базавыя патрэбы дзяцей, паправіць здароўе і зрабіць жыццё ў эміграцыі больш стабільным.
У Данііла Гаркавага дыягнаставалі саркому мяккіх тканін. Аперацыя ў дасведчанага хірурга-анколага ў Берліне абяцае найлепшыя шанцы на рэмісію, але яе кошт для беларуса непад'ёмны.
Пасля некалькіх гадоў валантэрства Кацярына вырашыла пашукаць працу ў НДА, але дзясяткі адпраўленых рэзюмэ ні да чаго не прывялі. Беларуска бралася за ўсе падпрацоўкі, але ўсё адно завінавацілася за кватэру.
Пры загадкавых абставінах у Польшчы загінуў беларускі актывіст Сяргей Дубінін. Яго сям’і патрэбна дапамога для арганізацыі пахавання.
Зараз мужчына знайшоў працу, але гэтага не хапае, каб аддаць усім пазыкі і зняць сваё жыллё. Але ён вельмі спадзяецца знайсці дом для сябе і свайго чатырохногага сябра.
Каардынатарка фонду Лідзія Тарасенка даўно ведае Насту, якой патрэбная дапамога. Яна апісвае жанчыну як медработніцу, «якой не ўсё адно».
.jpg)
Былая палітзняволеная, якой удалося з'ехаць з Беларусі, просіць дапамагчы ейным пажылым бацькам, якія засталіся ў краіне і сталі закладнікамі сістэмы дзяржаўнага «правасуддзя».
Беларусцы анулявалі навучальны ДНЖ праз перанос абароны магістарскай, і пакуль яна чакае на гуманітарны ДНЖ, не можа працаваць. Вікторыя просіць дапамогі на гэты час, каб не застацца на вуліцы.
За тое, што ён не пабаяўся адкрыта выказаць сваё меркаванне ў 2020 годзе, мужчына быў пакараны на чатыры гады зняволення. Да арышту ў беларуса быў свой невялікі бізнэс, але ў зняволенні ягонае здароўе было падарванае, а маёмасць – арыштаваная і прададзеная за даўгі.
Мяне завуць Алена Васільева. Я блогерка, валантэрка, фігурантка палітычных справаў. Экстрэмістка. У 2021 годзе мне падпалілі аўтамабіль у Кіеве — паводле дадзеных следства, замова была ад КДБ. З 2021 года я маю статус палітычнай уцякачкі ва Ўкраіне, вяду сваю калонку ва «Ўкраінскай праўдзе».
«Хоць я сам медык, але цяпер не магу сабе дапамагчы пасля аперацыі на зламанай ключыцы: страхоўкі няма, жыць няма на што». Арсень Кузьмянчук – фельчар-акушэр з Берасця. Да выбараў 2020 года хлопец працаваў у шпіталі і вёў невялікі блог у TikTok: здымаў відэа пра жыццё беларускіх лекараў.
У Беларусі ў мужчыны жонка, якой адмаўляюцца працягваць кантракт, і дзве дачкі. Каб нанова асвоіцца ў новай краіне, ім патрэбная фінансавая падушка, якой няма.
«Сілавікі мне казалі, што я – апошні з магіканаў, на тым і трымаюся». У верасні 2022 года Аляксандр Андрушкевіч пераплыў мяжу з Літвой праз Нёман, каб уратавацца ад турмы. Зараз ён просіць дапамогі, каб аднавіць псіхалагічны стан і працягваць жыць ды працаваць на карысць Беларусі.
Мяне завуць Аляксандра Вульчынская. Ніколі раней я не цікавілася палітыкай, але пасля падзей у жніўні 2020 года я выйшла на пратэст. Як і многім мне давялося з'ехаць, каб не апынуцца за кратамі, і цяпер я маю патрэбу ў падтрымцы з-за сур'ёзных праблем са здароўем.
«Беларускі добраахвотнік прайшоў гарачыя кропкі вайны ва Украіне. Цяпер яму патрэбна наша дапамога: «Ваша падтрымка – магчымасць зноў стаць на ногі і рухацца далей».
Пасля вызвалення Змітра зноў затрымалі на 15 сутак. Давялося з'язджаць. Цяпер ён, ягоная жонка і двое дзяцей пачынаюць жыць нанова і просяць дапамогі.
«Мы не просім для сябе – мы збіраем, каб выжыць і працягваць рабіць тое, што абралі свядома: быць там, дзе цяжэй за ўсё, і змагацца за свабоду — Украіны, Беларусі і ўсёй Еўропы»
Ганну асудзілі за відэа з расійскім верталётам, дасланае ў СМІ напачатку нападу на Украіну. Пасля вызвалення яе не пакінулі ў спакоі, і прыйшлося хутка з’язджаць. Цяпер яна пачынае жыццё нанова.
Пасля 1555 дзён разлукі Антаніна змагла абняць сваіх дзяцей. Ёй патрэбна дапамога, каб аднавіцца пасля траўматычнага досведу ў беларускай калоніі і паспрабаваць аднавіць або хаця б захаваць зрок.
Канстанцін – валантэр і актывіст, які з 2022 года працаваў ва Ўкраіне. Цяпер ён змагаецца за магчымасць вярнуцца ў Польшчу, дзе жыве ягоная сям'я, але для гэтага неабходна аплаціць юрыдычнае суправаджэнне ягонай справы.
Калі мужчына з'ехаў у Польшчу, дома на яго завялі новую справу. Праз стрэсавы стан ён не змог далей працаваць кіроўцам і цяпер просіць падтрымкі, каб вярнуць пазыкі і аплаціць жыллё.
Ксенія працягвала сваю працу, нават калі яе выданне прызналі экстрэмісцкім. Яна хоча рабіць гэта і далей, але ноўтбук прыйшлося пакінуць у Беларусі, а на новы грошай няма.
«У 17 гадоў я выказаў свой пратэст супраць гвалту, не падазраючы, што гэта прывядзе да катаванняў, затрыманняў і паўгады ў СІЗА. Цяпер мне патрэбная дапамога ў эміграцыі».
Уладзімір Казлоў быў незалежным назіральнікам на выбарах 2020 года, у 2023-м пачаліся выклікі ў КДБ і ГУБАЗіК, штрафы і арышты. Пасля выплаты «штрафаў» за ахвяраванні, сілавікі зноў вярнуліся з пагрозамі крымінальнага пераследу. У спешцы сям'я пакінула Беларусь і цяпер знаходзіцца ў Польшчы. Муж і жонка звяртаюцца па дапамогу, каб перажыць набліжэйшыя месяцы.
Андрэй Прыстаўка – актывіст і палітычны эмігрант з Берасця. Агулам беларус правёў у зняволенні 75 сутак і заплаціў тысячы даляраў штрафаў за сваю грамадзянскую пазіцыю. Цяпер ён у Польшчы, чакае рашэння па міжнароднай абароне, але пакуль не можа працаваць і мае патрэбу ў дапамозе.
У Варшаве пройдзе святкаванне Дня Волі. Арганізатары збіраюць сродкі для правядзення шэсця, канцэртаў і прамоў. Ахвяраванні дапамогуць зрабіць падзею маштабнай і незабыўнай. Далучайцеся!
Дар'я, ратуючыся ад рэпрэсій у Беларусі, пераехала ў Польшчу, дзе сутыкнулася з шэрагам выпрабаванняў: праблемы са здароўем сына, развод, фінансавыя цяжкасці, хваробы гадаванцаў. Яна просіць дапамагчы з абавязковымі плацяжамі і аплатай экзамену, каб далей самастойна забяспечваць сям'ю.
Жанчына, атрымаўшы пакаранне па палітычным артыкуле, засталася з дзецьмі адна, пакуль яе муж у гэты час адбывае тэрмін за рэпост палітычнага характару. Іх сям'і патрэбна падтрымка ў гэты цяжкі час.
У 2020 годзе Сяргей Лялін, як ён сам кажа, «пераабуўся», убачыўшы ўзброеных сілавікоў супраць безабаронных грамадзян. Адседзеўшы за абразу Лукашэнкі, ён выехаў у Польшчу і просіць дапамогі на новае жыццё.
У Варшаве Сяргей Вайцюк знайшоў працу на будоўлі, але выжываць у такім рытме складана. Таму мужчына хоча перавучыцца (ужо знайшоў курсы) і просіць дапамогі на некалькі месяцаў.
Пасля нападу РФ на Ўкраіну Яўген Карпаў хацеў далучыцца да беларускіх добраахвотнікаў, але быў арыштаваны і два з паловай гады правёў у калоніі, дзе падвяргаўся катаванням. Цяпер экс-палітвязень жыве ў Польшчы, але ў чаканні міжнароднай абароны не можа працаваць і рызыкуе апынуцца на вуліцы.
Пасля 4 гадоў зняволення Ксеніі Луцкіной патрэбная медыцынская дапамога і падтрымка. Гэты збор дапаможа ёй аднавіць здароўе і пачаць новае жыццё.
Праблемы са слыхам у Андрэя былі з дзяцінства, але ўсё абвастрылася пасля моцнай прастуды ў лагеры для ўцекачоў. Цяпер мужчына ледзь чуе, і яму патрэбная дапамога.
Студэнт трапіў пад пераслед беларускага рэжыму. Праз пагрозу арышту ён экстранна выехаў у Грузію, але легалізавацца там так і не атрымалася. Хлопцу патрэбная дапамога на пераезд і адаптацыю ў Польшчы.
«У мяне адчуванне, быццам я працягваю знаходзіцца ў 2021 годзе» – пасля калоніі Дар'і давялося пачынаць жыццё нанова. Ёй патрэбная дапамога, каб аднавіцца, прайсці лячэнне і зноў здабыць сілы.
Наталля Нэйн і яе муж Аляксандр Салангін аказаліся ў складанай жыццёвай сітуацыі. Пасля працяглай эвакуацыі з Беларусі пара жыве ў Польшчы, але небяспечная хвароба мужа патрабуе фінансавай падтрымкі, якой сям'я не мае.
Добраахвотнік з Палка Каліноўскага эвакуюе тэхніку з перадавой, але за час службы ягоны эвакуатар зламаўся, а MAN сур'ёзна пашкоджаны. Тэрмінова патрэбен новы аўтамабіль, каб працягнуць працу.
Палітэмігрантка з Беларусі змагаецца з сур'ёзнай хваробай і дэпрэсіяй, аказаўшыся без працы. Ёй патрэбная дапамога для абследавання, лячэння і аплаты жылля.
Іван нядаўна атрымаў міжнародную абарону ў Польшчы і зараз праходзіць стажыроўку, пасля якой ён разлічвае ўладкавацца на стабільную працу. Мужчына мае патрэбу ў дапамозе падчас стажыроўкі.
З’ехаўшы з Беларусі праз крымінальную справу Валерыя хоча вярнуцца да свайго ўлюбёнага занятку. Але каб ладзіць экскурсіі легальна, трэба пасведачанне і шмат высілкаў, і часу на падпрацоўкі не застаецца.
Пакуль бацька за кратамі, сям'я змагаецца за ягонае здароўе і спрабуе сабраць грошы на перадачы. Ім патрэбная дапамога, каб ён не застаўся без самага неабходнага.
Год таму Алена Панякова выявіла, што ейныя праблемы з зубамі адбіваюцца на ўсім целе. Лекары сказалі тэрмінова ставіць новыя, але сума вялізная для пенсіянеркі, якая з'ехала пасля пратэстаў.
Былы палітвязень і дэсантнік з Салігорску, які праслыў шэсцем з БЧБ-сцягам у памяць Рамана Бандарэнкі, апынуўся ў складанай сітуацыі і не можа зарабляць, таму просіць дапамогі на самае неабходнае.
Палітвязня прымусілі выдаліць татуіроўку кіслатой. Ягоная скура згарэла, а шнар нагадвае аб катаваннях. Дапамажыце яму аднавіцца.
Віктар пакінуў Беларусь, каб пазбегнуць арышту за ўдзел у пратэстах 2020 году. Тры гады жыве ў Чэхіі. Там ён прасіў прытулку, але двойчы атрымліваў адмову. Нягледзячы на гэта мужчына не здаецца, і зараз яму патрэбна дапамога, каб аплаціць паслугі адваката і падаць апеляцыю.
У зняволенні Раман (імя зменена) часткова страціў зрок. На волі ён не можа працаўладкавацца праз стаўленне ўладаў да палітвязняў. Ён не апускае рук і мае намер зарабляць дыстацыйна, але для гэтага яму неабходны надзейны кампутар.
Былы палітзняволены два гады правёў у папраўчай установе за палітычную актыўнасць. Яму патрэбна дапамога на першы час пасля вызвалення, пакуль ён шукае працу.
«Мая мэта – асвоіць прафесію, якая дазволіць працаваць дыстанцыйна, і аднавіць фінансавую незалежнасць. Але цяпер мне патрэбна дапамога». Мужчына страціў уласную справу праз турму, але не хоча апускаць рукі і жадае асвоіць новую прафесію. Але для гэтага яму неабходна вашая падтрымка.
Беларуская актывістка Марына Пірог, якая эмігравала з сынам і маці, сутыкнулася з трагедыяй – пасля цяжкой хваробы памерла ейная маці. Цяпер яна просіць дапамогі, каб справіцца з наступствамі страты.
У беларуса сур'ёзна пагоршыўся зрок у зняволенні, ён змог эвакуавацца і спрабуе наладзіць жыццё ў эміграцыі.
Пасля цяжкой ангіны Вольга Майхроўска не верыць, што засталася жывая. Але хвароба не мінула бясследна – праз доўгую нерухомасць пачала адміраць цягліца. Цяпер Вользе неабходная аперацыя і доўгае аднаўленне.
Адседзеўшы некалькі гадоў за пратэсты і абразу сілавіка, былы палітвязень выйшаў на волю. Але цяпер не можа знайсці працу. Яму патрэбна дапамога з побытавымі выдаткамі.
Зміцер (імя зменена) пасля трох гадоў зняволення нават на волі знаходзіцца пад рэгулярнымі праверкамі, якія могуць скончыцца для яго турмой. Ён просіць дапамагчы яму выехаць у Польшчу
Паліна Шарэнда-Панасюк эвакуяваная з Беларусі. Цяпер яна ў бяспецы з сям'ёй. Ёй патрэбна падтрымка для аднаўлення здароўя і адаптацыі.
Валянцін быў валантэрам ва Ўкраіне. У 2024 годзе мужчына папрасіў абароны ў Нямеччыне, але атрымаў адмову. Цяпер ён спрабуе пачаць жыццё нанова ў Польшчы.
«Нам трэба самае неабходнае: жыллё, ежа і рэчы для дзіцяці» – Ігар і Крысціна з'ехалі з Беларусі праз пагрозу разлучэння з сынам. Цяпер яны ў Вільні, пачынаюць жыццё нанова і маюць патрэбу ў падтрымцы.
Былы палітзняволены за каментар, абражаючы Лукашэнку, атрымаў 2 гады калоніі. Яму патрэбна дапамога, каб уладкавацца ў новай краіне і вывезці да сябе жонку і дзяцей.
Валанцёр, які доўгі час дапамагаў палітзняволеным і іх сем'ям лістамі і перадачамі, а зараз сам апынуўся пад пераследам, просіць дапамогі ў вымушанай эміграцыі на жытло і ежу.
Тры рабатызаваныя платформы для байцоў выведкі Другога міжнароднага легіёна – менш рызыкі для байцоў, больш выратаваных жыццяў.
Таццяна Крапіневіч была вымушана уцякаць у Польшчу з дачкой праз даносы Вольгі Бондаравай. Яна шукае падтрымкі, каб пачаць новае жыццё.
Ініцыятыва «Volnyja» дапамагае вызваленым палітвязням з рэсацыялізацыяй. Для таго, каб працягнуць працу, ім неабходна вашая дапамога.
Беларускі дабраахвотнік рыхтуецца да зімовага фронту. Яму патрэбныя цёплая вопратка і экіпіроўка, каб не змерзнуць і ў суровых умовах.
Былы палітвязень Андрэй, які перажыў турму і пераслед, будуе новае жыццё ў Польшчы. Яму патрэбна дапамога, каб пачаць кар'еру ў IT і атрымаць стабільнасць.
Андрэй Васора памёр пасля цяжкай траўмы. Збор сродкаў на аплату лячэння і пахавання. Любая дапамога стане важнай падтрымкай для ягонай сям'і.
Былы палітзняволены з украінскім пашпартам быў дэпартаваны з Беларусі, дзе засталася ягоная жонка і дзеці. Яму патрэбна дапамога, каб дамагчыся атрымання міжнароднай абароны ў Чэхіі і ўз'яднацца з сям'ёй.
Вячаслаў і Святлана – пенсіянеры. Яны ўцяклі ад крымінальнага пераследу за каментар пра Лукашэнку. Ім патрэбна дапамога для пошуку працы і легалізацыі ў чужой краіне.
Беларускія добраахвотнікі дапамагаюць у эвакуацыі мірных жыхароў з зоны баявых дзеянняў і вядуць аэравыведку, ратуючы жыцці і забяспечваючы бяспеку грамадзян Украіны.
«Мяне забралі ў рабства на 2 гады за каментар, які я пісаў пра Лукашэнку»: былы палітвязень распавядае пра асаблівасці беларускіх ПУАТ і просіць дапамогі.
У жніўні 2020 года Дзмітрый быў затрыманы, звольнены з працы, а ягогыя рахункі аказаліся заблакаванымі. Дзмітрый быў вымушаны з'ехаць у Польшчу, дзе ўладкаваўся працаваць на склад. Цяпер ён шукае падтрымкі.
«У знак пратэсту я двойчы трымаў сухую галадоўку і двойчы рэзаў сабе вены, але гэта прывяло толькі да таго, што мяне больш за паўгода пратрымалі ў ШІЗА і ПКТ».
Беларускаму добраахвотніку патрэбны сродкі на рэабілітацыю, каб справіцца з наступствамі траўмы спіны і аднавіць здароўе.
«Я вымушана была хутка пасталець і ўзяць жыццё ў свае рукі»: Марына з сям'ёй уцякла з Беларусі ў Літву і просіць дапамагчы аплаціць ёй жыллё на навучальны перыяд.
Былому палітзняволенаму Ўладзіміру патрэбна дапамога з набыццём інструменту і арэндай жылля, каб забяспечыць сябе на эміграцыі працай і адаптавацца да жыцця ў чужой краіне пасля трох з паловай гадоў калоніі ўзмоцненага рэжыму.
Ксенія Каменка была вымушана з'ехаць з Беларусі пасля таго, як 27 лютага 2022 года выйшла з плакатам «Не вайне з Украінай». Дзяўчына мае патрэбу ў падтрымцы.
«У інтэрнэце з'явілася інтымнае відэа з маім партнэрам»: блогер Vadimati, які перажыў ганенне, «нізкі статус» у калоніі і хваробы, мае патрэбу ў вашай дапамозе для рэабілітацыі.
«Жоўты – гэта колер шчасця»: як бацька пецярых дзяцей змагаецца за зрок сваёй дачкі і ратуе сям'ю ад рэпрэсій.
Пётр «Механ» Шляхценка – беларус, які прайшоў праз вайну, просіць дапамогі ў зборы сродкаў на пераезд у Польшчу. Ён хоча стварыць бяспечную будучыню для сваёй жонкі і іх будучага дзіцяці.
Яна – ветэрынарны лекар і былая палітзняволеная. Пасля вызвалення яна з'ехала ў Польшчу разам з дзвюма сваімі катамі. Патрабуе дапамогі, каб адладзіць жыццё на новым месцы і аплаціць прафесійныя курсы.
Беларускаму добраахвотніку, які займаецца ўсталяваннем кропак радыёсувязі і забеспячэннем камунікацыі паміж падраздзяленнямі, патрэбна дапамога ў набыцці новага аўтамабіля.
Беларус адседзеў 4 гады ў калоніі праз тое, што на маршы ў 2020 годзе спрабаваў абараніў чалавека ад АМАПа. Яму атрымалася уратавацца ў Польшчы і ён просіць дапамагчы з арэндай жылля на першы час.
Беларусу, звязанаму з гучнай палітычнай справай у Беларусі, адмовілі ў атрыманні прытулку ў Грузіі. Ён просіць дапамагчы яму з выдаткамі на працэдуру апеляцыі, бо яго заробку ледзь хапае на патрэбы сям'і
Актывіст з Беларусі, які страціў усё праз свае перакананні, цяпер змагаецца з ракам. Вашая дапамога патрэбна, каб падтрымаць яго і ягоную сям'ю ў гэты цяжкі час.
Аляксей Раманаў – актывіст, які перанёс цяжкую хваробу і палітычныя пераследы. Нягледзячы на інваліднасць, ён быў асуджаны па палітычна матываванай справе. Цяпер Аляксей знаходзіцца ў Польшчы, дзе змагаецца за аднаўленне здароўя і мае патрэбу ў падтрымцы.
Антон Пракапенка з 2021 па 2022 год працаваў у міліцыі. Ён адмаўляўся выконваць незаконныя загады, што прымусіла яго пакінуць Беларусь і шукаць прытулку ў Літве. Цяпер яму пагражае дэпартацыя, і ён звяртаецца па дапамогу, каб абараніць сваё права на жыццё і свабоду.
Сяргей Коршун, былы адміністратар тэлеграм-канала «Армія з народам», пасля 4,5 гадоў калоніі ўзмоцненага рэжыму выехаў у Польшчу. Яму патрэбна дапамога, каб аднавіць сваё жыццё і здароўе ў чужой краіне.
Беларускі актывіст застаўся без працы ў 2020 годзе праз удзелу ў страйку на прадпрыемстве. Каб пазбегнуць затрымання за сваю грамадзянскую пазіцыю, ён з'ехаў да Еўропу. У чаканні рашэння па міжнароднай абароне просіць дапамагчы аплаціць сыну інтэрнат.
Падтрымка рэдактара самвыдатаўскай газеты, які апынуўся без сродкаў для існавання ў Польшчы, каб арэндаваць жытло на першы час і паклапаціцца пра сабаку.
Падтрымка беларускага настаўніка, рэпрэсаванага праз перакананні, таму ён быў вымушаны ўцячы з краіны разам з жонкай і маленькімі дзецьмі.
Сяргей Жыбуртовіч, былы работнік завода МТЗ, страціў працу і быў вымушаны пакінуць Беларусь. У эміграцыі ягоная сям'я апынулася ў складаным становішчы і мае патрэбу ў падтрымцы для пагашэння даўгоў і аднаўлення стабільнасці.
Дапамога Сяргею Юхно аплаціць выдаткі на аднаўленне пасля траўмы, атрыманай на Акрэсціна: «Я сутыкнуўся нос да носа з Карпянковым… Абараняючыся ад удару, я схапіў Карпянкова і адцягнуў яго ў бок ад пратэстоўцаў».
Наталля, былая палітзняволеная «па справе Зельцэра», была пазбаўленая волі на 2 гады. Пасля вызвалення была вымушаная эміграваць з сям'ёй у Амерыку. Наталля просіць дапамагчы з аплатай адвакатаў для легалізацыі ў новай краіне і аднаўленнем фізічнага і псіхічнага здароўя
Праект, які дае незалежныя навіны пра Беларусь і свет, шукае падтрымку для працягнення працы. Асноўны донар спыніў фінансаванне, але каманда спадзяецца на дапамогу аўдыторыі і новых партнёраў.
Пасля падзей 2020 года «Новы Час» стаў сродкам сувязі палітвязняў з вонкавым светам. Цяпер выданне апынулася пад пагрозай закрыцця з-за фінансавых цяжкасцяў.
Беларускі добраахвотнік «Кнот» просіць дапамагчы сабраць сродкі на транспарт для свайго падраздзялення. Аўтамабілі неабходныя для дастаўкі абсталявання і эвакуацыі параненых.
Былы палітвязень просіць дапамогі ў падрыхтоўцы да пераезду ў Польшчу разам з сям'ёй, каб выратавацца ад працяглага палітычнага пераследу ў Беларусі.
Жонка палітычнага зняволенага апынулася ў эміграцыі з сынам, які практычна страціў зрок. На лячэнне выдаткуюцца вялікія для сям’і сумы грошай. Акрамя таго, каб выратаваць зрок дзіцяці, патрэбна аперацыя і кожны месяц пагаршае шанец на хуткую рэабілітацыю.
Мікіта страціў зрок з-за траўмы, атрыманай у 2020 годзе. Нямецкая клініка пагадзілася правесці абследаванне і ўдакладніць дыягназ, каб вызначыць магчымае лячэнне. Для аплаты гэтай паездкі неабходна дапамога.
Аляксей Кірэеў, актывіст «Народнай Грамады» і былы палітзняволены, страціў у калоніі зрок на адно вока. Пасля вызвалення ў дачыненні ён вымушаны быў з'ехаць у Літву і просіць дапамагчы з аплатай жылля на першы час.
Васіль Верамейчык – былы баец Палка Каліноўскага, якога арыштавалі паводле запыту рэжыму Лукашэнкі ў В'етнаме і выдалі беларускаму КДБ. Цяпер у Беларусі яму пагражае максімальна магчымае пакаранне.
Андрэй страціў працу і быў асуджаны на 3 гады «хатняй хіміі». Пагрозы яму і яго жонцы, рэгулярныя праверкі і рызыка зноў апынуцца ў калоніі прымусілі іх выехаць з краіны. Зараз ім патрэбная дапамога, каб аплаціць арэнду кватэры і харчаванне на першы час.
За фотаздымкі мірных пратэстаў у 2023 годзе беларус атрымаў два з паловай гады «хатняй хіміі». Пасля вызвалення яму пагражаў новы тэрмін у калоніі. Каб выратаваць сябе, ён з'ехаў у Літву і просіць дапамагчы яму з арэндай жылля і выплатай крэдыту.
Педагог, якая пацярпела за свае перакананні, мае патрэбу ў дапамозе пасля выхаду з калоніі. «Звяртаюся да ўсіх неабыякавых людзей з просьбай аб дапамозе».
Беларускі добраахвотнік, паранены на фронце, шукае дапамогі для аднаўлення, пошуку працы і падтрымкі маці, якая пераехала з ім у Польшчу.
Таццяна пазбавілася тэхнікі для працы і сродкаў на арэнду жылля. Ёй патрэбная дапамога, каб забяспечыць жыллё для сябе і сына. «Я не прашу вялізных грошай, мне трэба толькі аплаціць жыцце на адзін месяц. Далей буду зарабляць сама».
Байцы падраздзялення «Обрій» УДА*, збіраюць €5000 на абсталяванне і рамонт аўтамабіляў для абароны ўкраінскіх войскаў і мірных жыхароў ад нападаў расейскіх FPV-дронаў.
Сяргей быў асуджаны за нанясенне пратэстных надпісаў у 2020 годзе на 3 гады і прызнаны палітвязнем. Пасля вызвалення ён зноў цярпеў праз пераслед, і таму экстранна выехаў з сям'ёй з Беларусі, каб не трапіць у калонію. Яму патрэбна дапамога, каб адолець фінансавыя цяжкасці пасля пераезду ў Літву.
Беларуска, асуджаная за ўдзел у мірных пратэстах 2020 года, мае патрэбу ў дапамозе для аплаты штрафу і лячэння дзіцяці з асаблівымі патрэбамі.
Фонд медыцынскай салідарнасці BYMEDSOL збірае сродкі на падтрымку медыкаў, якія аказаліся ў цяжкай жыццёвай сітуацыі.
Кірылу ўдалося збегчы ў Літву з «хатняй хіміі» праз пагрозу апынуцца ў калоніі. Без грошай і рэчаў ён просіць дапамогі, каб арэндаваць жыллё на першы час і пачаць сваё жыццё нанова
«Майму малодшаму сыну 3 гады, ён асаблівае дзіця. Раз на паўгода яму трэба правяраць сэрца, а таксама яму патрэбныя заняткі з дэфектолагам. У Беларусі ён займаўся 2 разы на тыдзень. Цяпер мы губляем усё, што малы напрацаваў са спецыялістам»
Былы палітвязень пасля вызвалення не можа выбрацца з фінансавых праблем: страціў працу, аказаўся вінны за рамонт аўтамабіля, вымушаны быў пазычаць на лячэнне дзіцяці, акрамя таго яго не пакідаюць судовыя прыставы. Яму патрэбна дапамога, каб выбрацца з фінансавай ямы.
Падтрымка сям’і вядомага грамадскага дзеяча Алеся Юркойця, якому давялося з’ехаць з Беларусі з усёй сям’ёй праз прэсінг з боку КДБ і міліцыі: «Абцяжарвае сітуацыю тое, што малодшая дачка мае групу інваліднасці».
Актывіст з Берасця, які праз палітычны пераслед апынуўся ў Літве, мае патрэбу выправіць стан свайго здароўя. Пазбегнуўшы турмы, ён застаўся без статуса палітзняволенага, і таму ён разлічвае толькі на вашу дапамогу, каб набыць зубныя пратэзы і слыхавы апарат.
«Кожныя паўгода я збіраю яму цяжкую пасылку, куды складаю прадукты, адзенне, лекі і шмат чаго яшчэ, што неабходна для выжывання ў няволі»
«Гэтыя артысты мяне злавілі на тым, што назвалі некаторыя дадзеныя, якія, як я думаў, маглі ведаць толькі сапраўдныя супрацоўнікі банка. Увогуле, як прафесіянал скажу: сыграна на выдатна»
«Большасць фатаздымкаў часоў каранавіруса, выбарчай кампаніі 2020 года і наступных падзей, якія мільёны беларусаў бачылі ў 2019-2021 годзе, праходзілі праз мае рукі».
Былы палітвязень пасля вызвалення выехаў у Літву праз пераслед з боку рэжыму. У калоніі ён падарваў здароўе і па рэкамендацыі дактароў яго хутка чакае аперацыя. Ён просіць падтрымаць яго з аплатай жылля і харчавання на перыяд рэабілітацыі
«Дом Творцаў» у Варшаве, які стаў прытулкам для больш за 300 рэпрэсаваных творцаў з Беларусі, сутыкнуўся з пагрозай закрыцця праз недахоп фінансавання.
«Я сур'ёзна захварэў — у мяне двухбаковы сярэдні атыт, праз што я не чую нармальна. Не магу працаваць і выступаць з канцэртамі ў бліжэйшы час»
Журналістка некалькіх незалежных беларускіх медыя была вымушана пакінуць Беларусь у 2021 годзе праз пераслед уладаў. Зараз яна просіць дапамогі ў барацьбе з цяжкім псіхалагічным і фізічным станам здароўя, на які паўплывалі падзеі 2020 года, вайна ва Ўкраіне і цяжкасці эміграцыі.
«Бліжэйшыя некалькі месяцаў – вырашальныя ў маім жыцці. Дапамажыце аднавіць здароўе, і тады я змагу стаяць на сваіх нагах не толькі фізічна, але і маральна».
*** была асуджана на 2,5 гады «хатняй хіміі» па палітычных прычынах, яе маленькае дзіцё пагражалі аддаць у прытулак, а блізкія пад уплывам прапаганды не аказвалі ёй падтрымкі і супрацоўнічалі з сілавікамі. Каб уберагчыся, яна з дзіцём з'ехала з Беларусі, і просіць фінансавай дапамогі, каб пачаць жыццё нанова ў Польшчы.
Аляксандр прайшоў праз сур'ёзныя выпрабаванні, калі асудзіў гвалт у Беларусі і атрымаў за гэта тэрмін 2 з паловай гадоў турмы. Цяпер, знаходзячыся ў Польшчы з сям'ёй, ён просіць дапамогі, каб пераадолець цяжкія месяцы ў чаканні легалізацыі.
Глеб Раманаў, былы палітвязень, просіць дапамогі для сваёй сям'і пасля вызвалення з турмы, каб забяспечыць харчаванне, адзенне і навучанне ў новай краіне.
Дзмітрый Канеўскі — былы палітвязень, які правёў 3 гады ў калоніі агульнага рэжыму за каментары ў тэлеграм. Пасля вызвалення ён пакінуў Беларусь і мае вострую патрэбу ў падтрымцы на першы час.
«Палітычныя рэпрэсіі вымусілі мяне стаць бацькамі і для свайго дзіцяці, і для сваіх бацькоў пасля эвакуацыі»
Беларускі добраахвотнік перанёс інсульт і аперацыю на мозгу. Сям'я мае патрэбу ў дапамоге для пакрыцця выдаткаў на лячэнне.
Аляксандра за рэпост у сацсетках атрымала год калоніі. Пасля вызвалення яна апынулася без працы і грошай пад прэвентыўным наглядам. Каб яе не вярнулі зноў у калонію, выехала ў Польшчу, але зараз адчувае фінансавыя цяжкасці і просіць ёй дапамагчы.
Беларускі добраахвотнік зрабіў перапынак у сваёй вайсковай службе, каб падтрымаць сям'ю. Яму патрэбна дапамога, каб вырашыць часовыя фінансавыя цяжкасці.
Актывіст сам дапамагаў людзям у бядзе ў 2020 годзе, але зараз і яму, былому палітвязню, а таксама ягонай сям'і, патрэбная дапамога.
Арцём за ўдзел у пратэстах быў асуджаны і накіраваны на прымусовыя працы ў цяжкіх умовах. Пасля спробы збегчы яго злавілі і адправілі ў калонію. Адбыўшы тэрмін, ён выбраўся ў Польшчу і просіць дапамагчы наладзіць сваё жыццё і аднавіць здароўе.
Актывістка Ганна Федаронак просіць дапамогі на развіццё свайго YouTube-праекта «Лукашолкі», мэта якога – расказваць аўдыторыі 50+ пра падзеі ў Беларусі.
Юлія – трансгендэрная дзяўчына, актывістка і IT-спецыялістка. Пасля пагроз і гвалту пераехала ў Літву, займаецца зборам і падрыхтоўкай інфармацыі для расследаванняў, падтрымлівае ЛГБТ. Мае патрэбу ў дапамозе.
Ірына Шчасная, рэдактар шэрагу тэлеграм-каналаў, якія асвятлялі ў 2020 годзе падзеі ў Беларусі, выйшла на волю пасля амаль 4 гадоў у калоніі і ўз'ядналася з сям'ёй. Ёй патрэбна дапамога, каб аднавіць псіхалагічнае і фізічнае здароўе, і адаптавацца да жыцця на волі.
Вячаслаў з сям'ёй атрымаў у Польшчы статус уцекача, баючыся пераследу праз супрацоўніцтва з незалежнымі СМІ. У лютым 2024 года ён атрымаў цяжкую траўму пляча, пасля некалькіх аперацый часова застаўся без працы і выплат па бальнічным і просіць дапамагчы яму аплаціць арэнду кватэры за 3 месяцы
Беларускага журналіста і актывіста Андрэя Мялешку і ягоную 11-гадовую дачку не пусцілі ў Грузію, дзе яны жывуць ужо тры гады, і прымусова адправілі самалётам у Польшчу. У Грузіі ў Андрэя засталіся жонка і малодшая дачка. Цяпер ён вымушаны наладжваць жыццё ў Польшчы і звяртаецца па дапамогу, каб арэндаваць жыллё і на іншыя выдаткі.
Аляксей займаецца распрацоўкай аўтаномных робатызаваных наземных платформ, якія забяспечваюць лагістыку і эвакуацыю параненых з поля бою. Яму патрэбна дапамога з набыццём неабходнай абароннай амуніцыі, каб зрабіць іспыты прататыпу платформы ў баявых умовах
Сям'я былога палітвязня Ігара з дзіцем, якое мае інваліднасць, экстрана выехала ў Польшчу практычна бяз грошай. Акрамя выдаткаў на побытавыя патрэбы, сям’і трэба аплочваць пастаянную тэрапію, рэабілітацыю і спецыяльную дыету іх малодшаму сыну, і таму яны просяць дапамогі
Алег Корбан, грамадзянскі актывіст і былы палітвязень з сям'ёй быў вымушаны пакінуць Беларусь праз палітычны пераслед. Цяпер яны ў лагеры для бежанцаў у Бельгіі чакаюць міжнародную абарону і маюць патрэбу ў фінансавай дапамозе, каб вырашыць праблемы, з якімі яны сутыкнуліся.
Павел, палітычны актывіст, пераехаў у Польшчу і мае патрэбу ў падтрымцы для адаптацыі і пошуку працы пасля ўцёкаў з Беларусі.
Ілля адным з першых быў прызнаны палітвязнем пасля выбараў у 2020 годзе. Ён 4 гады правёў у турме і вызваліўшыся разам з сям'ёй вымушаны быў пакінуць краіну. Мае патрэбу ў падтрымцы на першы час.
Андрэй нядаўна вызваліўся з калоніі і адчувае сваю віну перад бацькамі, якія цяжка перажывалі ягонае зняволенне. Ён хоча падарыць ім падарожжа ў Еўропу, каб прынесці ў іх жыццё радасць, але пасля турмы не здолее гэтага зрабіць фінансава.
Ірына Траццякова, беларуская праваабаронца, збірае сродкі на тэрміновую аперацыю для сваёй маці, якая пакутуе праз сардэчнае захворванне.
Іна Пастнова была затрыманая па даносе за БЧБ-манікюр. З ёй спрабавалі запісаць «пакаяльнае відэа», але жанчына адмовілася размаўляць. Цяпер яна ў бяспецы, аднак мае патрэбу ў вашай дапамозе.
Сям'і патрэбна дапамога для аплаты адваката і штрафу, каб абараніць жонку ад крымінальнага пераследу за ўдзел у пратэстах у Беларусі.
Беларускія добраахвотнікі батальёна «Волат», якія займаюцца аэравыведкай, збіраюць сродкі на аўтамабіль, каб аператыўна рэагаваць на змены абстаноўкі і забяспечваць бяспеку сваіх войскаў на перадавой.
Яўген – былы палітвязень. Знаходзячыся на Акрэсціна ён даведаўся, што хворы на ВІЧ. Пасля абвяшчэння прысуду, каб не патрапіць у калонію і не застацца без тэрапіі, ён з'ехаў у Літву і зараз просіць аб дапамозе.
Актывіст Дзяніс Котаў быў звольнены з працы на чыгунцы і асуджаны па крымінальнай справе. Разам з жонкай і 2 дзецьмі быў вымушаны пакінуць Беларусь і цяпер мае патрэбу ў падтрымцы.
Жонка былога палітвязня на тры гады засталася адна з трыма дзецьмі і вымушана была ўзяць крэдыт, каб плаціць за арэнду кватэры, клапаціцца пра сям'ю і падтрымліваць мужа ў калоніі. Патрэбна дапамога каб аддаць даўгі.
Былы палітвязень, які пакінуў Беларусь, мае патрэбу ў дапамозе праз фінансавыя цяжкасці, выкліканыя рэпрэсіямі, адсутнасцю працы і пагаршэннем здароўя. Ён імкнецца абараніць сваю сям'ю і пачаць новае жыццё.
Збор сродкаў для добраахвотніка з Беларусі, які патрапіў у аварыю і атрымаў складаны пералом нагі. Неабходныя сродкі на рэабілітацыю, жыллё і транспартныя выдаткі.
Жонка палітвязня і маці дваіх дзяцей, адзін з якіх мае патрэбу ў лячэнні, вымушана пакінуць Беларусь і просіць падтрымкі.
Асцерагаючыся пераследу, Ганна з'ехала ў Польшчу. У жанчыны знайшлі рак, і ёй патрэбна дапамога для працягу лячэння.
Арцёма Задруцкага асудзілі на тры гады за каментар «карнік», які ён пакінуў у сувязі з забойствам Андрэя Зельцэра. Нядаўна ён выйшаў з калоніі і цяпер шукае падтрымкі.
Алесь Папковіч – былы палітвязень. Ён расказвае, як за адно фота з мірных пратэстаў апынуўся ў турме і ратаваўся там творчасцю. Мужчына мае патрэбу ў вашай падтрымцы.
Святлана Пракапчук з сям'ёй пацярпела ад палітычных рэпрэсій і вымушана была з'ехаць з Беларусі ў Польшчу. Сям'і патрэбна падтрымка для адаптацыі.
Зміцер Някрасаў, былы палітычны зняволены, шукае падтрымкі для ўз'яднання з сям'ёй у Польшчы пасля трох гадоў зняволення.
Ягор Яўстратаў апісвае свае перажыванні 2020 года, удзел у пратэстах, арышт і жорсткае абыходжанне ў турме, а таксама вымушаныя ўцёкі з Беларусі. Цяпер ён шукае падтрымкі для адаптацыі ў новай краіне.
Былы палітвязень Віктар Панцялееў з Берасця звяртаецца па дапамогу і распавядае пра сваё затрыманне за ўдзел у пратэстах, несправядлівае турэмнае зняволенне і наступную вымушаную эвакуацыю ў Польшчу
25 ліпеня 2024 года ў Варшаве памёр беларускі актывіст Дзмітрый Гарэлька. Мы адкрываем гэты збор, каб перавезці цела нашага суайчынніка на радзіму.
Будая Андрэя скаралі на 15 год узмоцненага рэжыму па справе «Буслы ляцяць». На волі ў яго засталіся жонка і трое дзяцей, якія былі вымушаны з'ехаць у Літву і маюць патрэбу ў дапамозе для ўладкавання.
Некалькі месяцаў таму мы рабілі збор на трансплантацыю печані для журналіста Вадзіма Доўнара. На жаль, лячэнне не дало чаканых вынікаў. Таму мы адкрываем новы збор, каб забяспечыць Вадзіму паліятыўную дапамогу.
Павел – былы палітвязень, які адсядзеў паўтара гады ў калоніі. Мужчына пераехаў у Польшчу і цяпер мае патрэбу ў дапамозе, каб адаптавацца на новым месцы і набыць ровар для працы кур'ерам.
Маладыя эмігранты з Беларусі і Украіны сутыкаюцца з культурным бар'ерам у Польшчы; інтэграцыйны лагер дапамагае ім адаптавацца ў новых умовах і развівацца.
Марыну арыштавалі за змесціва тэлефона і адправілі ў карцэр. Пасля ператрусу дома і допытаў у КДБ Марына з дачкой з'ехалі ў Літву, дзе пачынаюць новае жыццё.
Паводле палітычнага пераследу беларуска была адлічана з БДУ і адбыла больш двух гадоў пакарання на «хіміі». Апасаючыся новай крымінальнай справы тэрмінова пакінула Беларусь і шукае фінансавай дапамогі, каб пачаць у Польшчы жыццё нанова.
Аляксандру Бабко былому палітвязню па «справе цюкоў» падчас затрымання пашкодзілі калені. Мужчына мае патрэбу ў сродках на аперацыю і аднаўленне, каб не стаць інвалідам.
Беларуская актывістка вымушана была з’ехаць з Беларусі з-за пераследу сілавікоў па палітычных матывах. У эміграцыі сутыкнулася са значным пагаршэннем здароўя. Для рэабілітацыі патрэбная фінансавая падтрымка.
Праз палітычны пераслед Паліна вымушана была з’ехаць з краіны. Па стыпендыяльнай праграме яна ўладкавалася ў Еўропе, але затрымка з выплатамі стыпендыі пахіснулі яе фінансавае становішча.
Евілін Віктар, актывіст з Мар'інай Горкі, вымушаны быў пераехаць у Літву праз пагрозы пераследу ў Беларусі. Цяпер ён аспрэчвае рашэнне аб непадаўжэнні дазволу на права жыхарства ў Літве, маючы патрэбу ў фінансавай дапамозе для найму адваката.
Андрэй (імя змененае) – актывіст, які больш за два гады правёў у калоніі за ўдзел у пратэстах. Пасля гэтага ён пераехаў у Польшчу і мае патрэбу ў падтрымцы.
Іван Скуратовіч, актывіст руху «ЗУБР» і «Гавары праўду» ўдзельнічаў у палітычным жыцці краіны з 2001 года. У 2024 годзе пасля чарговага арышту пераехаў у Польшчу, дзе мае патрэбу ў падтрымцы.
Станіслаў – прадпрымальнік з Баранавіч, за актыўны ўдзел у пратэстах у 2020 годзе адсядзеў 3 гады ў адной з самых жорсткіх турмаў Беларусі. Быў выушаны уцякаць з краіны, пазбавіўшыся прыбытку і маёмасці. Мае патрэбу ў фінансавай падтрымцы на першы час.
Глеб Гатоўка, былы палітвязень, затрыманы за ўдзел у акцыі пратэсту, быў асуджаны на 4 гады калоніі. Пасля вызвалення ён сутыкнуўся з пераследамі і пераехаў у Польшчу, дзе мае патрэбу ў дапамозе для пачатку новага жыцця.
«Кнот» — беларускі добраахвотнік-санінструктар, мае патрэбу ў дапамозе для набыцця рыштунку.
Былы палітвязень, які адсядзеў 3 гады за ўдзел у мірных пратэстах, мусіў з'ехаць з краіны пасля затрымання блізкага чалавека. Цяжкае фінансавае становішча вымушае яго прасіць аб дапамозе на аднаўленне здароўя і нармальнае жыццё.
Аляксандр быў асуджаны на «хатнюю хімію» за каментары ў Telegram. Праз невыносныя умовы вымушаны бегчы ў Літву, дзе яму патрэбна дапамога з жытлом, харчаваннем і прадметамі першай неабходнасці.
«Дом творцаў» – ініцыятыва, якая дапамагае рэпрэсаваным беларускім творцам. Гэта месца для пражывання, рэабілітацыі, творчай рэалізацыі і абмену досведам творчых людзей з Беларусі, у тым ліку палітвязняў. «Дом творцаў» арганізуе бясплатныя псіхалагічныя трэнінгі для тых, хто сутыкнуўся са стрэсам і выгараннем у эміграцыі, творчыя сустрэчы і заняткі арт-тэрапіі. Каб дзейнасць ініцыятывы працягвалася, ей патрэбана фінансавая падтрымка.
Настасся і яе сям'я ўдзельнічалі ў пратэстах у Беларусі, падвергліся пераследам і вымушаны былі эміграваць у Літву. Нядаўна жанчына зламала запясце, і цяпер ёй патрэбна дапамога для пакрыцця медыцынскіх выдаткаў і рэабілітацыі.
Міжнародны камітэт па расследаванні катаванняў у Беларусі збірае сродкі для Мікалая Папельскага, які пацярпеў ад катаванняў і жорсткага абыходжання. Ахвяраванні дапамогуць яму атрымаць медыцынскую дапамогу і аднавіць здароўе.
Марыя, былая палітзняволеная, атрымала статус «тэрарысткі» і правяла два гады ў калоніі. Пасля вызвалення, сутыкнуўшыся з фінансавымі і сацыяльнымі цяжкасцямі, яна эмігравала ў Польшчу і цяпер просіць дапамогі для адаптацыі і падтрымкі ў новай краіне.
Кацярына, якая ўдзельнічала ў мірных пратэстах у Беларусі, просіць дапамогі. Пасля пераезду ў Польшчу ў 2022 годзе ў яе дачкі Дашы выявілі рак; ім патрэбныя грошы на арэнду жылля побач з лякарняй, пакуль ідзе лячэнне.
Аляксандр Рамановіч – актывіст і праваабаронца, які з 2003 года актыўна ўдзельнічаў у перадвыбарных кампаніях. У 2024 годзе, пасля пераследу і катаванняў, ён уцёк з Беларусі ў Польшчу.
Каманда праекта «Кошт Урада» просіць аб дапамозе для працягу працы над сваім сумежным праектам «Адкрытыя закупкі», які выяўляе парушэнні ў сферы дзяржзакупак у Беларусі.
Аляксандр Васюковіч – фотадакументаліст, які асвятляе падзеі ў Беларусі і Ўкраіне з 2010 года. Пасля арышту і абвінавачання ва ўдзеле ў пратэстах ён эміграваў у Польшчу, дзе збірае сродкі для адаптацыі і працягу працы.
Аляксандр Корнышаў, галоўны рэдактар «Віцебскага кур'ера news», пражывае ў Польшчы, дзе атрымаў міжнародную абарону і праходзіць доўгую рэабілітацыю пасля аперацый на тазасцегнавых суставах. Ён просіць фінансавай падтрымкі, бо часова ня можа працаваць.
Андрэй і Ганна, былыя палітзняволеныя, расказваюць пра свой цяжкі досвед у беларускай турме і наступныя ўцёкі ў Літву, дзе яны сталі бацькамі. Яны спадзяюцца на лепшую будучыню, нягледзячы на ўсе перажытыя выпрабаванні.
Сяргей – былы палітвязень. З-за свайго статусу мужчына застаўся без працы, а яго жонка атрымлівае капейкі. Сям'і трэба пагасіць даўгі і забяспечыць сябе і дзяцей, адзін з якіх інвалід 2 групы.
«Франц» і «Алекс» – беларускія добраахвотнікі з палка Каліноўскага, якія актыўна ўдзельнічаюць у баявых дзеяннях ува Ўкраіне. Яны просяць падтрымкі для куплі пікапа, каб палепшыць сваю мабільнасць на фронце.
Барыс Курыловіч, былы шэф-кухар карчмы «1863» у Вільні і ўдзельнік мірных маршаў у Менску, пераехаў у Літву праз пераслед і цяпер змагаецца з цяжкай дэпрэсіяй.
Антон Маслыка і Кацярына Еўдакімава – былыя палітзняволеныя. Яны з трыма дзецьмі эвакуаваліся ў Літву праз пераслед па справе INeedHelp і маюць патрэбу ў фінансавай дапамозе
Сяргей – актывіст з Беларусі, які мае інваліднасць. Пасля 5 ператрусаў мужчына з'ехаў у Латвію і мае патрэбу ў сродках, каб набыць новы кампутар.
Ваня, 18-гадовы палітычны ўцякач з Беларусі, жыве ў Польшчы пад апекай Івана, які цяпер мае патрэбу ў псіхатэрапеўтычным лячэнні. Ваня збірае сродкі на рэабілітацыю Івана, свайго сябра і настаўніка.
Беларускі добраахвотнік з пазыўным «Газ», які ўдзельнічаў у баях за Мікалаеў, Херсон і Запарожжа, атрымаў чатыры раненні і мае патрэбу ў дапамозе для рэабілітацыі.
Аляксандра падтрымлівала сваю маму, палітзняволеную Алену Гнаук, пакуль не патрапіла пад пераслед сама. З трыма дзецьмі яна эвакуавалася ў Польшчу і мае патрэбу ў фінансавай падтрымцы
Сям'я з Беларусі, дзе абодва бацькі маюць інваліднасць, уцякла ад рэпрэсій. Пачаўшы новае жыццё за мяжой з трыма дзецьмі і коткамі, яны маюць патрэбу ў падтрымцы для аплаты жылля і асноўных выдаткаў.
Арцёму давялося тэрмінова з'ехаць з Беларусі праз пагрозу крымінальнага пераследу за палітычную актыўнасць. Яму патрэбна дапамога, каб аддаць даўгі і пачаць працаваць у Грузіі
Станіслаў – былы палітвязень. Пасля вызвалення і доўгіх пераездаў, ён апынуўся ў Польшчы. Цяпер хлопец мае патрэбу ў дапамозе, пакуль чакае дазвол на працу.
У нашай краіне многія мядсёстры сутыкнуліся з несправядлівасцю за сваё жаданне дапамагаць. BYMEDSOL і «Белыя Халаты» звяртаюцца да вас з просьбай падтрымаць трох медсясцёр, якія пацярпелі ад рэпрэсій.
Пасля аднаго з затрыманняў у Змітра была выяўленая сур'ёзная пухліна. Мужчына з'ехаў з сям'ёй, і ў Беластоку яму правялі аперацыю. Але хвароба ўзяла сваё: 8 траўня 2024 года Зміцер памёр.
Ананімны збор для выбітнага беларускага дзеяча культуры, які застаўся ў Беларусі і страціў сталую працу. Патрэбная дапамога на дарагое стаматалагічнае лячэнне.
Ад крымінальнай справы за антываенныя надпісы Таццяна схавалася ў Літве. Цяпер яна падалася на міжнародную абарону, часова не можа працаваць і мае патрэбу ў фінансавай дапамозе.
Таццяна – беларуская актывістка, якая падвяргалася палітычнаму ціску ў Беларусі 4 гады. Эвакуавалася ў Літву праз крымінальны пераслед і мае патрэбу ў фінансавай дапамозе.
Праз запушчаную інфекцыю ў Андрэя наступіў сэпсіс, які закрануў нервовую сістэму. Мужчына мае патрэбу ў сродках на тэрміновую рэабілітацыю, каб не застацца прыкаваным да інваліднага крэсла.
«Док» нядаўна звольніўся з войска і падаўся на абарону ў Польшчы. Мужчыну патрэбная дапамога, бо паводле закону ён не можа ўладкавацца на працу, пакуль ідзе разгляд ягонай справы.
Былы палітвязень, які страціў за 3 гады турмы здароўе і працу, мае патрэбу ў фінансавай дапамозе для перакваліфікацыі, каб вярнуць крыніцу заробку і падтрымліваць сям'ю.
У красавіку гэтага года, пасля 25 сутак на Акрэсціна, Сергій з'ехаў з Беларусі разам з усёй сваёй вялікай сям'ёй. Цяпер яны шукаюць месца для жыцця і маюць патрэбу ў дапамозе.
Сяргей звольніўся з войска і разам з сям'ёй пераехаў у Польшчу. Мужчыну патрэбна дапамога, каб прайсці медыцынскае абследаванне, аплаціць курс заняткаў з псіхолагам і пайсці на курсы павышэння кваліфікацыі.
Канстанцін вымушаны быў бегчы з Беларусі, дзе пасля 3 гадоў калоніі яго працягвалі пераследваць. Аднак мужчына застаўся без сродкаў на існаванне і мае патрэбу ў падтрымцы.
Ганна падтрымлівала палітвязняў лістамі і прадуктовымі перадачамі, праз што была затрыманая. Разам з сям’ёй пакінула Беларусь нават без пашпарта і зараз шукае фінансавай дапамогі.
Былы палітвязень з сям'ёй з'ехаў у Польшчу ад палітычнага пераследу і ўладкаваўся таксістам. Ягоны аўтамабіль скралі, і ён застаўся без працы і сродкаў на існаванне.
Аляксандр памёр удзень 13 красавіка ў Вільнюсе. Мужчына праходзіў курс радыё-выпраменьвальнай тэрапіі пасля выдалення пухліны.
Крысціне атрымалася ўцячы з Беларусі пасля затрыманняў 23 студзеня 2024 года. Дома ў яе засталіся мама сталага веку і сабака Курт з прытулку, якога трэба перавезці за мяжу.
Беларускія добраахвотнікі, якія займаюцца эвакуацыяй параненых з поля бою, маюць патрэбу ў дапамозе, каб набыць новыя насілкі і адрамантаваць транспарт.
Вадзіму патрабная перасадка печані. Аперацыя прызначаная на жнівень-верасень, а да гэтага моманту мужчына мае патрэбу ў лячэнні.
Вольга Філатчанкава — выкладніца, асуджаная па гучнай «справе студэнтаў». Цалкам адседзеўшы свой тэрмін, вызвалілася і жыла ў Беларусі, але ў сувязі з узніклай пагрозай, вымушана была з'ехаць з краіны разам з дачкой.
Аліна ўдзельнічала ў мірных пратэстах у Менску, была валантэркай у Тбілісі. Цяпер дзяўчына страціла даход і жыллё і мае патрэбу ў фінансавай дапамозе.
Міа Міткевіч адседзела 3 гады за допісы Вконтакте. Пасля вызвалення разам з маці яна эмігравала ў іншую краіну, дзе вымушана пачынаць жыццё нанова.
Валянціна была вымушана экстрана эвакуавацца ў сувязі з заведзенай на яе палітычна матываванай крымінальнай справай. Цяпер жанчына мае патрэбу ў дапамозе.
Аляксандра — выкладніца вакалу і оперная спявачка. Жанчына была асуджаная за падпіскі, пасля чаго з'ехала з Беларусі з трыма непаўналетнімі дзецьмі.
Валантэрка, баючыся крымінальнага пераследу за дапамогу сем'ям палітвязняў, спешна пакінула краіну. Цяпер яна адна ў Польшчы пачынае жыццё нанова і мае патрэбу ў фінансавай падтрымцы.
Падчас выканання баявой задачы быў цяжка паранены беларус, баец 79-й дэсантна-штурмавой брыгады УСУ. Мужчына знаходзіцца ў шпіталі і мае патрэбу ў дапамозе.
Сяргей быў звольнены ў 2020 годзе. Мужчына не можа знайсці працы па спецыяльнасці і хоча атрымаць пасведчанне, каб пайсці працаваць ці кур'ерам або таксістам.
Талісман Мазырскай футбольнай каманды Сузько Аляксандр быў затрыманы ў 2021 годзе за ўдзел у пратэстах. Адседзеўшы 3 гады ён пакінуў Беларусь без сродкаў на існаванне.
Хведар з 2010 года змагаўся за свабодную Беларусь. У 2022 годзе за ўдзел у мірных пратэстах ён быў арыштаваны. Адседзеўшы паўтары гады, мужчына вымушаны быў з'ехаць.
Галіна Пархімчык была адвакаткай і прадстаўляла інтарэсы беларусаў у судзе. Нядаўна на жанчыну завялі крымінальную справу, і яна з'ехала з краіны.
Андрэй быў асуджаны за каментар па «справе Зельцэра». Нядаўна мужчына выйшаў на волю і мае патрэбу ў дапамозе для аднаўлення здароўя.
Ігар Фёдараў у 2020 годзе за пратэстовыя акцыі быў звольнены з працы, пазней за антываенныя выступы адсядзеў 2 гады. Эвакуаваны з Беларусі камандай BYSOL.
3D-мастак Клім Сінкевіч у 2023 годзе быў збіты пры затрыманні і скараны на «хатнюю хімію». Пасля вызвалення ён быў эвакуаваны ў Польшчу камандай BYSOL.
Грошы са збору пойдуць на помнік майму бацьку, Ігару Ледніку, які стаў пятым палітвязнем, які загінуў за кратамі ад рук рэжыму.
Беларуска дапамагала затрыманым па палітычных матывах. Пасля затрыманняў па справе INeedHelp экстрана выехала ў Грузію. Цяпер ёй самой патрэбна наша дапамога.
Былы палітвязень музыка Антон і ягоная жонка Вольга Шніп маюць патрэбу ў падтрымцы, каб наладзіць жыццё ў Польшчы і працягнуць прафесійна займацца музыкай.
Максіму неабходная дапамога з пакрыццём выдаткаў на жыццё ў Вільні, пакуль ён чакае рашэння аб выдачы гуманітарнага ДНЖ і не можа працаваць.
Каманда БНР100 арганізоўвае маштабную трансляцыю для беларусаў і беларусак у Беларусі, прысвечаную 106 гадавіне абвяшчэння БНР.
Беларусы Варшавы збіраюць сродкі на правядзенне вялікага мерапрыемства, прысвечанага Дню Волі.
Наступствы траўм, якія Зміцер атрымаў у 2020 годзе, даюць пра сябе знаць. Хлопцу патрэбны сродкі на аперацыю, каб не застацца інвалідам.
Марына была арыштаваная за палітычную актыўнасць на працы, а пасля звольненая па артыкуле. Жанчына не змагла знайсці працы ў сваім горадзе, таму яна пераехала ў Польшчу і цяпер мае патрэбу ў матэрыяльнай дапамозе.
Беларускім добраахвотнікам, якія займаюцца аэравыведкай, неабходныя сродкі на куплю аўтамабіля падвышанай праходнасці, каб мець магчымасць хутка займаць пазіцыю і таксама хутка з'язджаць пасля выканання працы.
Ігар разам з жонкай і трыма дзецьмі быў вымушаны праз палітычны пераслед пераехаць спачатку ў Грузію, а потым у Польшчу. Цяпер сям'я мае патрэбу ў дапамозе на пакрыццё выдаткаў для транспарціроўкі іх сабакі ва Ўроцлаў.
Беларускі добраахвотнік ва Украіне «Ціхі», які раней удзельнічаў у пратэстах, нядаўна сышоў са службы. Ён мае патрэбу ў падтрымцы, каб аплаціць медыкаменты, дакументы і жыллё.
Раберта Касануэва нарадзіўся на Кубе. Больш за 30 год ён пражыў у Беларусі. У 2020 годзе мужчына выходзіў на пратэсты і адсядзеў 13 месяцаў у ІЧУ, а потым з дапамогай каманды BYSOL быў эвакуаваны ў Вільню. Раберта мае патрэбу ў сродках на пражыванне, пакуль чакае рашэнне Дэпартамента міграцыі Літвы.
Алег быў вымушаны з'ехаць з Беларусі ў 2020 годзе. Ён уладкаваўся на працу кур'ерам у Польшчы. Падчас дастаўкі чарговай замовы Алег патрапіў у ДТЗ і моцна пашкодзіў плячо. Цяпер хлопцу патрабуецца дарагая рэабілітацыя, бо ёсць рызыка страціць руку.
Мікалай Ляпешка ў 2020 годзе, удзельнічаў у мірных пратэстах. Праз тры гады яго выклікалі ў якасці сведкі, потым ён стаў падазраваным, а ў выніку абвінавачаным па артыкуле 342 КК РБ. У студзені 2024 года Мікалая скаралі на 1 год і 10 месяцаў «хіміі». Мужчына з жонкай і трыма дзецьмі былі вымушаныя экстрана выехаць з Беларусі пры падтрымцы каманды BYSOL. Сям'я мае патрэбу ў грошах на аплату арэнды жылля на першы час.
Марыя – беларуская прадпрымальніца, былая палітзняволеная. У 2020 годзе яна брала ўдзел у выбарах як незалежная назіральніца, за што пазней была арыштаваная. Марыя правяла ў зняволенні 3 гады. Пасля вызвалення, праз пагрозу паўторнага затрымання, яна была экстрана эвакуаваная з Беларусі камандай BYSOL.
Сяргей Петрухін — блогер з Берасця, аўтар YouTube-каналаў «Народны рэпартэр» і «Youtube-дэпутаты». 16 чэрвеня 2020 года мужчыну затрымалі і асудзілі на 3 гады па 342 артыкуле ў межах справы, звязанай з падзеямі ў Горадні 29 траўня. Пасля вызвалення Сяргей жыў у Беларусі, аднак нядаўна мусіў з'ехаць праз небяспеку пераследу.
Алесь — беларускі добраахвотнік ува Ўкраіне. У жніўні мінулага года падчас выканання баявога задання мужчына патрапіў пад абстрэл і атрымаў цяжкія раненні. Цяпер Алесь знаходзіцца ў шпіталі і чакае на аперацыю. Яму неабходна дапамога, каб хутчэй вярнуцца ў шыхт.
Такарчук Вольга — былая палітзняволеная і блогерка з Беларусі. Яна з'ехала з краіны разам з дзецьмі і сваім бацькам пасля 23 студзеня па справе INeedHelp праз пагрозу крымінальнага пераследу. Сям'я з'яжджала спешна, без грошай і рэчаў. Яны маюць патрэбу ў дапамозе, каб аплаціць кватэру, купіць рэчы першай неабходнасці і ўладкаваць побыт.
Натальля Сцепанцова спачатку была асуджаная на адзін год «хатняй хіміі» за каментар пра міліцыянта, але пасля пакаранне ёй замянілі на 2 гады «звычайнай хіміі». Жанчына нядаўна выйшла на волю, цалкам адбыўшы тэрмін, пасля чаго праз пагрозу новага пераследу, была экстрана эвакуавана камандай BYSOL. Наталля мае патрэбу ў фінансавай дапамозе, каб аплаціць кватэру, купіць ежу, вывучыць ангельскую і атрымаць новую прафесію.
Музыка Уладзіслаў Наважылаў апынуўся ў складанай фінансавай сітуацыі праз абвастрэнне праблем са здароўем. Мужчына мае патрэбу ў дапамозе, каб аплаціць афармленне ВНЖ дзецям у Літве.
Пасля падзеяў 2020 года Марына з'ехала ў Польшчу. Аднак у Беларусі застаўся бацька дзяўчыны, якога асудзілі на некалькі гадоў за ўдзел у пратэстах. Марыне патрэбна дапамога, каб рэгулярна збіраць бацьку перадачы.
Антонаў Сяргей – беларускі журналіст і пісьменнік-фантаст. У лістападзе 2023 года партал Mogilev.media, дзе працаваў мужчына, прызналі экстрэмісцкім фармаваннем. З дапамогай каманды BYSOL Сяргей быў тэрмінова эвакуаваны з Беларусі, аднак цяпер ён мае патрэбу ў дапамозе.
Сяргей Краўчанка — адзін з удзельнікаў страйкаму на прадпрыемстве «Беларусьнафта». Улетку 2023 года мужчыну прызналі пагрозай нацыянальнай бяспецы Літвы праз тое, што з 2015 па 2018 год ён працаваў ратавальнікам-пажарнікам у МНС Беларусі.
Андрэй – былы студэнт. Яму прысудзілі два гады «хатняй хіміі» за ўдзел у пратэстах. За час, пакуль хлопец знаходзіўся ў турме, яго адлічылі. Андрэй знайшоў працу, але грошай усё адно не хапае.
“Тыгр” — беларускі добраахвотнік. У жніўні 2020 года ён удзельнічаў у мірных акцыях пратэсту, а пазней з'ехаў з Беларусі, бо баяўся за сваю свабоду. Пасля расейскага ўварвання мужчына запісаўся добраахвотнікам. Ён быў FPV пілотам, але таксама хадзіў у выведку і ўдзельнічаў у штурмах.
Юлія трапіла пад пераслед за відэа з калонай расейскіх танкаў, якое яна пераслала ў тэлеграм «Радыё Свабода». З дапамогай BYSOL жанчына апынулася ў Літве і цяпер мае патрэбу ў дапамозе, бо ў яе вельмі мала грошай і амаль няма рэчаў.
BY_Help – буйная ініцыятыва, якая сістэмна працягвае дастаўляць сродкі ўнутры Беларусі. Нашай камандзе ў краіне патрэбная падтрымка.
Беларускае незалежнае медыя Reform.by на мяжы закрыцця. Але дзякуючы вам мы маем шанец захаваць каманду журналістаў і не спыняць працу.
Пасля таго, як Антона затрымалі за знойдзеныя ў тэлефоне відэа з акцыяў пратэсту, ягоная жонка засталася адна з двума дзецьмі. Жанчыне неабходна фінансавая падтрымка, паколькі іх старэйшая дачка жыве з сіндромам Даўна, а малодшая нарадзілася неданошанай і таксама мае патрэбу ў пастаяннай рэабілітацыі.
Вольга з'ехала з Беларусі ў снежні 2020 года, ратуючыся ад пераследу. За апошні год яна прайшла праз развод, хваробу і смерць маці. Цяпер жанчына адна выхоўвае 2 дзяцей і мае патрэбу ў дапамозе, каб не аказацца за рысай беднасці.
Ва Ўкраіне загінуў беларускі добраахвотнік з пазыўным «Бахус». У Беларусі ў яго засталіся жонка і трое дзяцей. Сродкі патрэбныя на рэлакацыю сям'і і для забеспячэння іх усім неабходным на першы час.
Максім нядаўна выйшаў на волю пасля трох гадоў «хіміі». За час, пакуль ён знаходзіўся не дома, у яго нарадзіўся сын. А ў снежні маладая сям'я з'ехала з Беларусі, бо яны спалохаліся працягу пераследу. Цяпер яны маюць патрэбу ў сродках на першы час жыцця ў Польшчы.
Дзяніс (імя змененае) быў скараны на паўтара гады калоніі агульнага рэжыму за ўдзел у пратэстах 2020 года. Пасля адбыцця тэрміна ён пераехаў у Польшчу.
Веніямін (імя змененае) — пенсіянер. Яго пакаралі «хатняй хіміяй» і гіганцкім штрафам за каментары, якія мужчына пакінуў у 2020 годзе. Сям'я просіць дапамогі, каб паспець выплаціць штраф у тэрмін і не застацца без сродкаў на існаванне.
Аліна, фатографка і актывістка беларускага пратэснага руху, правяла ўлетку 2023 года 10 дзён у СІЗА. Пасля вызвалення яна пакінула краіну і цяпер адчувае вострую неабходнасць у фінансавай падтрымцы для аплаты паслуг псіхатэрапеўта.
В. нядаўна з'ехаў з Беларусі праз сур'ёзную пагрозу пераследу. Амаль адразу пасля перасячэння мяжы ў яго запаліўся апендыкс. Мужчыну зрабілі тэрміновую аперацыю, але ён не паспеў аформіць медыцынскую страхоўку. В. мае патрэбу ў сродках для аплаты аперацыі і пасляаперацыйнага лячэння.
Арцём Ярмак быў абвінавачаны па справе аб падпале дома Алега Гайдукевіча. Ён правёў 109 дзён у СІЗА, пасля чаго быў адпушчаны пад падпіску аб нявыездзе і з'ехаў з Беларусі. Цяпер мужчына жыве ў Літве. Яму патрэбна фінансавая дапамога, каб паправіць стан здароўя пасля ўцёкаў, а таксама прайсці курсы ангельскай мовы.
Наталля Борд — мастачка з Беларусі. Яна з'ехала з краіны ў 2021 годзе пасля таго, як некалькі разоў прайшла праз «суткі». Нядаўна жанчына зламала руку і цяпер мае патрэбу ў сродках на тэрапію, каб аднавіць дзеяздольнасць.
Дзмітрый быў адным з самых выніковых збіральнікаў подпісаў у камандзе Віктара Бабарыкі ў 2020 годзе. Пазней за актыўную дзейнасць яго неаднаразова затрымлівалі і змяшчалі ў ІЧУ. Пасля аднаго з затрыманняў у Дзмітрыя выявілася сур'ёзная пухліна ў забрушнай прасторы. Мужчына мае патрэбу ў сродках на рэабілітацыю пасля аперацыі.
Пасля затрымання мужа, баючыся пераследу, К. разам з 10-месячнай дачкой з'ехала з Беларусі. Ім абедзвюм неабходна пачынаць жыццё нанова. К. цалкам прысвячае сябе дзяўчынцы і не мае магчымасці паўнавартасна працаваць, таму ёй неабходная вашая фінансавая падтрымка.
Стаса скаралі на 2 гады «хіміі з накіраваннем» за ўдзел у пратэстах і за «абразу» Лукашэнкі. Хлопец сам паспрабаваў з'ехаць з краіны, але няўдала. Пасля гэтага яго вывозіла каманда эвакуацыі BYSOL.
Зміцер – былы палітвязень. У 2021 годзе яго асудзілі на 2 гады калоніі за каментар у сацсетцы. Пасля вызвалення мужчына не хацеў з'язджаць з Беларусі, але быў вымушаны пакінуць краіну разам з сям'ёй пасля таго, як даведаўся, што, магчыма, супраць яго будзе адкрытая яшчэ адна справа.
Ірына была асуджаная на 2 гады калоніі за паведамленні ў тэлеграм-канале «Мазыр-97». Прызнана палітзняволенай. Нядаўна дзяўчына выйшла на волю. Яна пераехала ў Польшчу і мае патрэбу ў сродках на добраўпарадкаванне і лячэнне малодшай дачкі.
У 2020 годзе Вадзім (імя змененае) атрымаў 3 гады калоніі за актывізм. Нядаўна мужчына выйшаў на волю і мае вострую патрэбу ў вашай дапамогі.
Міхаіл — былы настаўнік. Увесну 2023 года ён з'ехаў з Беларусі, і пасля гэтага сілавікі пачалі ціснуць на ягонага непаўналетняга сына. Міхась прыняў рашэнне вывезці хлопца з краіны, але спачатку яму трэба аплаціць навучанне сына ў каледжы.
Андрэй (імя змененае) атрымаў два гады калоніі за ўдзел у акцыях пратэсту ў 2020 годзе. Нядаўна мужчына выйшаў на волю. З працы яго звольнілі, а знайсці новы ў Беларусі, маючы «палітычны» артыкул, вельмі складана. Таму Андрэй вырашыў адкрыць уласную справу, і просіць вашай дапамогі для старту.
Дар'я, баючыся пераследу, год таму паехала з Беларусі. У Польшчы дзяўчына прытуліла бяздомнага сабаку, але нядаўна яе гадаванца ўкусіў клешч. Сабака перанёс бабезіёз і ўжо ідзе на папраўку. Аднак дзяўчына выдаткавала шмат сродкаў са сваіх ашчаджэнняў і цяпер сама мае патрэбу ў дапамозе.
Фонд Медыцынскай Салідарнасці Беларусі і медыя «Белыя Халаты» аб'ядналіся ў гэты асаблівы сезон, напоўнены надзеяй і дабрынёй, каб падтрымаць тых, хто заўсёды клапаціўся пра нас. Далучайцеся да нашай кампаніі «Павіншуй медыка» ў гонар новага года, каб дапамагчы медыкам, якія пацярпелі ад рэпрэсій.
Дыяна ў 2020 годзе выходзіла на Маршы. Яркія фота з ёй завірусіліся па інтэрнэце, і многія з іх сталі сімвалам пратэсту. У траўні 2023 года дзяўчына прыехала ў Беларусь, каб замяніць пашпарт, але была асуджаная на 3 гады.
Андрэй і Марыя (імёны зменены) — медработнікі з маленькага беларускага горада. Улетку 2023 года да іх на працу прыйшлі супрацоўнікі КДБ. Яны праверылі тэлефоны, пасля чаго Андрэя звольнілі з працы, а Марыі далі 15 сутак.
Марына і Аляксандр 3D-мастакі. У 2023 годзе яны пераехалі ў Польшчу, бо ім пагражаў крымінальны пераслед па «народным» 342 артыкуле. Цяпер яны шукаюць працу па спецыяльнасці, сутыкнуліся з цяжкасцямі і маюць патрэбу ў фінансавай падтрымцы.
Беларускія добраахвотнікі з падраздзялення Танга-Рамэа» маюць патрэбу ў набыцці 2 аўтамабіляў і камплекта дронаў для аднаўлення баяздольнасці. Байцы знаходзяцца на перадавой і нядаўна панеслі страты ў тэхніцы.
Глеб быў затрыманы за «няправільныя» падпіскі і каментары і больш за 5 месяцаў правёў у СІЗА. Пазней яго асудзілі на паўтара гады калоніі, але каманда BYSOL змагла яго вывезці з краіны. Цяпер Глеб жыве ў Вільні і шукае працу і жыллё. Яму неабходна фінансавая падтрымка ў памеры двухмесячнай арэнды кватэры.
Разам з дачкой Ева цяпер знаходзіцца на новым этапе жыцця, выкліканым крызісам эміграцыі. Жанчына мае патрэбу ў вашай дапамозе, каб зняць жыллё, а таксама марыць пра рэалізацыю ўласнага музычнага праекта, які будзе падтрымліваць усіх беларусаў.
Пётр — даўні ўдзельнік апазіцыйнага руху. Мянчук. У 2020 годзе ён быў асцярожны і стараўся не трапляць у аб'ектывы камер, таму не разлічваў на ўвагу з боку сілавікоў. Аднак у адзін дзень небяспека ўзнікла, і давялося з'яжджаць з амаль пустымі рукамі.
Кацярына ў 2020 годзе была незалежнай назіральніцай на выбарах, а пасля забойства Рамана Бандарэнкі выходзіла з адзіночным пікетам супраць гвалту. Нядаўна жанчынай зноў зацікавіліся сілавікі, таму яна тэрмінова з'ехала з Беларусі.
Беларускія добраахвотнікі з батальёна Волат, якія займаюцца эвакуацыяй параненых байцоў з поля бою, маюць патрэбу ў набыцці камплекта спецыяльных зімовых апонаў з падэвай для ўпэўненага перамяшчэння па перасечанай мясцовасці ў зоне баявых дзеянняў.
Дар'я пацярпела ад выбуху святлошумавой гранаты ў Наваполацку ў жніўні 2020 года. З тых часоў яна пакутуе на ПТСР (посттраўматычныя стрэсавае засмучэнне) і на дэпрэсіўна-трывожнае засмучэнне. Збор адкрываецца для аплаты курса ДПРВ-псіхатэрапіі.
«Мы некалькі месяцаў не бачылі тату» – бацька актывісткі з Ліды ўжо некалькі месяцаў знаходзіцца ў СІЗА ў чаканні суда. На мужчыну завялі 2 крымінальныя справы пасля пратэстаў 2020 года. Сям'і патрэбна дапамога.
Збор адкрываецца для аплаты вяртання (рэпатрыяцыі) цела грамадзяніна Рэспублікі Беларусь Кавалёва Вадзіма з Латвіі ў Беларусь
Муж Яўгеніі нядаўна вярнуўся з калоніі, дзе цалкам адбыў тэрмін па палітычным артыкуле. Сама Яўгенія цяпер знаходзіцца на «хатняй хіміі». Муж і жонка выхоўваюць чатырох дзяцей і маюць патрэбу ў падтрымцы для адаптацыі і вяртання да нармальнага жыцця.
Іван быў затрыманы падчас вучобы ў красавіку 2023 года. Да суда ён правёў больш за 4 месяцы за кратамі, а потым атрымаў вялікі штраф і 3 гады «хатняй хіміі». Каманда BYSOL змагла вывезці Івана ў Польшчу, аднак цяпер ён мае патрэбу ў дапамозе.
Збор адкрываецца для ўдзельнікаў гурта TOR BAND і іх сем'яў, якія былі затрыманыя ў кастрычніку 2022 года і пакараныя вялікімі тэрмінамі ад 7,5 да 9 гадоў пазбаўлення волі ў калоніі ўзмоцненага рэжыму.
Марыя жыве ў Сакартвэла (Грузіі). У верасні дзяўчына звярнулася ў лякарню праз рэзкі боль унізе жывата. Лекары выявілі ў яе запаленне апендыкса і кісту яечніка і накіравалі на тэрміновую аперацыю. Цяпер Марыя праходзіць рэабілітацыю і мае патрэбу ў дапамозе ў пакрыцці выдаткаў.
Аляксандр (імя змененае) нядаўна вызваліўся з калоніі, адседзеўшы амаль 2 гады па палітычна матываванай справе. Цяпер мужчына запісаўся на курсы, каб засвоіць новую прафесію ў IT сферы і мае патрэбу ў дапамозе, каб іх аплаціць.
Таццяна разам з сынам некалькі тыдняў таму пераехала ў Польшчу. Дома ў яе ёсць некалькі адміністрацыйных штрафаў па артыкулах 23.34 і 19.11, праз якія яе не бяруць на працу. Цяпер яна мае патрэбу ў сродках, каб зняць жыллё на першы час і сабраць дзіця ў школу.
Праваабаронцы Аліна і Ігар заставаліся ў Беларусі да апошняга і працавалі падпольна. Яны хаваліся і пераязджалі з месца на месца. Нядаўна сям'я эвакуіравалася. Ім патрэбна дапамога для вырашэння праблем са здароўем, набыцця дзіцячых рэчаў і на арэнду жытла на першы час.
Пасля пераследу за палітычную думку Сяргей вырашыў пераехаць у іншую краіну ў пошуках лепшага жыцця для сябе і сваёй сям'і. Яму патрэбная ваша дапамога для ўладкавання, пакупкі неабходных рэчаў і падтрымкі яго сям'і, пакуль ён не знойдзе працу.
Вераніка, маці траіх дзяцей. Яе муж быў арыштаваны і асуджаны за выказванне меркавання аб прэзідэнце Лукашэнку. Сям'я пазбавілася ўсіх сродкаў і маёмасці. Старэйшыя дзеці і малодшае дзіця з аўтызмам маюць патрэбу ў падтрымцы.
Дзяніс сірата, які адсядзеў паўтара гады па 342 артыкуле КК РБ. Пасля вызвалення ён з'ехаў у Літву, дзе каля году працаваў у рэстарацыі. Цяпер Дзяніс шукае новую працу з большым заробкам, бо чакае на дзіця і мае патрэбу ў паляпшэнні жыллёвых умоў.
Пасля 6 месяцаў у СІЗА, двух крымінальных артыкулаў (як наступства — двух гадоў «хатняй хіміі») і страты любімай працы праз палітычны пераслед Кацярына сутыкнулася з непераадольнымі фінансавымі цяжкасцямі.
Андрэя (імя змененае) затрымалі, калі ён расклейваў плакаты, якія расказваюць аб несправядлівасці і гвалце, і асудзілі на 3 гады за «абразу прэзідэнта».
Да 2020 года Максім (імя змененае) працаваў слесарам. Потым ён выходзіў на мітынгі і ўдзельнічаў у страйку. Праз гэта яго звольнілі. Цяпер ён даглядае маці, у якой рак IV стадыі. Мае патрэбу ў вашай дапамозе.
Антона затрымалі ў 2021 годзе па «справе Зэльцэра» і асудзілі на 2 гады агульнага рэжыму. Ён адседзеў увесь тэрмін, пасля чаго з'ехаў у Польшчу. Цяпер ён праходзіць навучанне на курсах па Data Science і мае патрэбу ў сродках для пакупкі ноўтбука і ўладкавання жыцця.
Некалькі дзён таму з Яўгенам адбыўся няшчасны выпадак, у выніку якога ён атрымаў складаны пералом нагі. Яму зрабілі тэрміновую аперацыю ў шпіталі Стамбула. Але ў мужчыны няма страхоўкі, таму плаціць трэба самому і ў поўным аб'ёме.
Дачцэ палітзняволенай трэба дапамагчы аплаціць паслугі адваката, каб праз яго мець магчымасць падтрымліваць сувязь з мамай.
Аляксандр займаўся актывісцкай дзейнасцю пачынаючы з 2014 года, калі ён, з'яўляючыся 20-гадовым студэнтам, вырашыў удзельнічаць у выбарах у мясцовыя Саветы дэпутатаў. У 2021 годзе яго затрымалі па «карагоднай справе» і асудзілі на адзін год зняволення.
Андрэю прысудзілі два з паловай гады ўмоўнага пакарання (хатняй хіміі) за ўдзел у мітынгах 2020 года. Праз негалоснае распараджэнне райвыканкама яму немагчыма ўладкавацца на працу.
У Польшчы да падачы на міжнародную абарону Аляксей працаваў на мясной фабрыцы. Яму гэтая праца была патрэбная, каб разлічыцца з пазыкамі, набыць неабходныя рэчы і назапасіць на арэнду пакоя. На жаль, у апошні месяц яго падманула кіраўніцтва пасрэдніцкай кампаніі, праз якую ён уладкаваўся на працу.
Міхаіл Самборскі — дзіцячы лекар з Бабруйска. Актыўна змагаўся з рэжымам, быў валантэрам ByProsvet. Пад пагрозай турэмнага тэрміну экстранна выехаў з Беларусі разам з сям'ёй. Мае патрэбу ў дапамозе на набыццё школьных прыладаў для дзяцей, адзення і абутку для ўсёй сям'і.
Мне 55 гадоў. У 2020 годзе я правяла 22 дні ў карцэры без сродкаў гігіены. 10 месяцаў жыла нелегальна ў Беларусі і не магла звярнуцца да стаматолага. Праз гэта пачалося моцнае запаленне дзёснаў і выпалі зубы.
Пасля рэпрэсій і крымінальнага пераследу я вымушаны быў з дапамогай BYSOL эвакуавацца з Беларусі. Маю патрэбу ў дапамозе для перавозкі сваёй сям'і, арэндзе жылля, медыцынскай дапамогі, падрыхтоўцы дзіцяці да школы і вырашэнні іншых пытанняў, звязаных з экстраным выездам.
Актор Дзяніс Іваноў у 2020 годзе разам са шматлікімі беларусамі выходзіў на пратэсты і быў валантэрам у лагеры каля Акрэсціна. На яго па даносе завялі крымінальную справу і далі 2 гады «хіміі». Цяпер ён на волі. Каманда BYSOL эвакуавала яго ў іншую краіну.
На мяне завялі крымінальную справу і далі два гады «хіміі». Праз гэта я не магу ўладкавацца на працу і думаю аб тым, каб з'ехаць з краіны. Але для гэтага мне трэба закрыць даўгі, якія з'явіліся, пакуль ішоў суд, а я сядзеў на Акрэсціна.
Пасля 2 год калоніі па справе студэнтаў мне забаранілі выезд з краіны, здымаючы які я атрымала яшчэ 30 сутак арышту. Цяпер я праходжу рэабілітацыю. Вашая падтрымка дазволіць мне атрымаць адукацыю і прафесійныя навыкі, неабходныя для паспяховай адаптацыі ў новай краіне і пачатку ўласнай справы.
Я былая палітзняволеная. У Беларусі я адсядзела 4 месяцы ў СІЗА, а потым мне далі 2 гады хатняй хіміі. Давялося ўцякаць ад пераследу з двума непаўналетнімі дзецьмі. Наперадзе поўная невядомасць. Просім дапамагчы ўстаць на ногі.
Мяне завуць Дзяніс. Мы з жонкай былі затрыманыя ў чэрвені 2022 года. Паўтара гады я быў пазбаўлены волі, а жонка з дзіцем былі экстрана эвакуаваныя камандай BYSOL. Пасля майго вызвалення я пакінуў Беларусь.
Беларуская падарожніца Міхаліна Окунь, якая вымушана была з’ехаць з Беларусі ў сувязі з пагрозамі даносчыцы Вольгі Бондаравай. Маю патрэбу ў набыцці ноўтбука для апрацоўкі свайго фота, відэа-архіва здымкаў беларускай вёскі, беларускіх традыцыйных абрадаў, а таксама стварэння свайго YouTube-канала.
Увесну 2023 года я быў вызвалены з папраўчай калоніі, дзе прабыў паўтара гады. Потым мяне зноў выклікалі ў РАУС, і давялося ўцякаць. Фонд BYSOL эвакуаваў мяне.
Мы — каманда мінамётнікаў, байцы Другога Інтэрнацыянальнага Легіёна абароны Украіны, адкрываем збор на пікап для перавозкі мінамётаў і ратацыі пабрацімаў на нулі.
Дапамога Аляксандру Царуку — назіральніку на выбарах прэзідэнта Рэспублікі Беларусь, байцу батальёна Каліноўскага (ПКК), кіраўніку арганізацыі дапамогі «Крайт» (Літва) — у ягонай барацьбе з анкалагічным захворваннем і аднаўленні пасля радыё-прамянёвай тэрапіі.
15 гадоў таму я ўзяла з дзіцячага дома маленькую дзяўчынку, якая стала маёй дачкой. Цяпер яна паступіла ва ўніверсітэт, і трэба дапамагчы ёй аплаціць навучанне. Я гэтага зрабіць не магу, бо сама знаходжуся на эміграцыі пасля таго, як год адсядзела ў калоніі агульнага рэжыму.
Праз рэпрэсіі і крымінальны пераслед мы вымушаныя былі выехаць усёй сям'ёй з Беларусі. Аднак сутыкнуліся з вялікімі цяжкасцямі падчас атрымання міжнароднай абароны. Маем патрэбу ў дапамозе для аплаты медыцынскіх паслуг, моўных курсаў, судовых выдаткаў, і для пакупкі адзення і школьных прыладаў дзецям.
Яўген удзельнічаў у пратэстах 2020 года, быў грамадскім актывістам. У цяперашні час ён сутыкнуўся з неабходнасцю аплаты лекавання, ў тым ліку лекі і кансультацыі з псіхолагам, каб пераадолець дэпрэсію з суіцыдальнымі думкамі.
Я быў вымушаны з'ехаць з Беларусі, аднак дома ў мяне засталіся маці і сястра — чалавек з інваліднасцю. Прашу паклапаціцца аб маёй сям'і, пакуль я не ўстану на ногі і сам не змагу ім дапамагаць.
Я ўдзельнічаў у пратэстах у Беларусі ў 2020 годзе, пасля чаго быў вымушаны з'ехаць ува Ўкраіну. Пасля пачатку поўнамаштабнай вайны я стаў на абарону Ўкраіны са складзе падраздзялення Ігара Янкі. Браў удзел у баях за вызваленне Кіеўскай і Харкаўскай вобласцяў.
Нядаўна я выехаў з Украіны і падаўся на ўцякацтва ў адной з еўрапейскіх краін. Пакуль разглядаецца маё прашэнне, афіцыйна я не магу працаваць. Прашу дапамогі на гэты час.
У 2021 годзе я вымушана з'ехаў ува Ўкраіну і падаўся на ўцякацтва. Неўзабаве пачалася вайна, і я пайшоў у ВСУ добраахвотнікам. Цяпер я ў Польшчы, і мне патрэбны новы ровар для працы ў дастаўцы.
Чэхія адмовіла ў прадастаўленні міжнароднай абароны беларусу, які бег ад рэжыму Лукашэнкі ўва Украіну, а пазней ад вайны, у Чэхію. Для абскарджання гэтага рашэння неабходна аплаціць паслугі юрыста.
Мне давялося адлічыцца з каледжа, бо я гучна казаў пра сітуацыю ўва Ўкраіне і ў Беларусі. Цяпер, каб не апісалі маёмасць маёй сям'і, мне трэба пакрыць сродкі, выдаткаваныя на маё навучанне.
Атрымаў сур'ёзную адкрытую траўму рукі. Без правільнага лячэння ёсць верагоднасць, што рука не адновіцца поўнасцю. На лячэнне і аднаўленне патрабуецца каля трох месяцаў. Знаходжуся не ў Беларусі, страхоўкі няма.
Мяне завуць Валеры Ступачэнка. Гэта адзін з псеўданімаў, пад якім я пішу для незалежных беларускіх выданняў. У 2020 годзе я з'ехаў з Беларусі. Аднак мне складана, бо ўзрост бярэ сваё. Прашу беларусаў аб дапамозе.
У 2020 годзе я ўваходзіла ў асноўны склад КР і была прадстаўніцай Святланы Ціханоўскай па справах моладзі і студэнтаў. За гэта мне далі два з паловай гады. Цяпер я ў бяспецы і хачу далей дапамагаць будаваць свабодную Беларусь.
Я баец Палка Каліноўскага. Удзельнічаў у абароне Мікалаева, Севераданецка, выконваў задачы на Запарожжы і прымаў удзел у наступе на Херсонскую вобласць. Цяпер я знаходжуся ў Польшчы. Мне трэба аднавіцца і прайсці курс EMDR-псіхатэрапіі.
Прывітанне, мяне завуць Максім. 2 месяцы таму каманда BYSOL эвакуавала мяне ў Польшчу, а да гэтага больш за два гады я правёў у калоніі за тое, што змагаўся з рэжымам. Цяпер мне патрэбна вашая дапамога, каб наладзіць побыт у новай краіне.
Мастак Яраслаў Кірвель, як і многія беларусы, быў глыбока шакаваны навіной пра смерць палітзняволенага мастака Алеся Пушкіна. Ён прыдумаў дабрачынную акцыю, каб дапамагчы сям’і загінулага.
Я былы міліцыянт з Горадні. Узімку 2021 года ў дачыненні да мяне распачалі крымінальную справу за абразу прадстаўніка ўлады за каментар у Вконтакте. Мне неабходна будзе з'ехаць з краіны, інакш тут мне не будзе жыцця.
Мне далі 2 гады калоніі за абразу Лукашэнкі. За гэты час у сям'і назапасіліся вялікія даўгі па квартплаце і пеня па крэдыце. Прашу беларусаў дапамагчы пачаць жыць далей.
Мяне завуць Вольга. Я адміністратарка аднаго з дваровых чатаў Менску. Была валанцёркай і дапамагала ўкраінскім уцекачам, а таксама я ўдзельнічала ў мілітарных падрыхтоўках у Польшчы. Праходзіла навучанне ва Украіне.
Калі да мяне прыйшлі сілавікі, мяне катавалі, зламалі 2 рэбры і кінулі на 30 сутак на Акрэсціна. Пасля быў суд і тэрмін у калоніі агульнага рэжыму. Цяпер я на волі. Але нас усё роўна не пакідаюць нас у спакоі, таму мне і маёй сям'і патрэбна дапамога ў рэлакацыі.
Лаўрэат французскай праваабарончай прэміі, адвакат-дармаедаў, прававы інспектар прафсаюза РЭП Леанід Судаленка правёў тры гады за кратамі толькі за тое, што дапамагаў людзям. Сёння Леанід на волі і пачынае новае жыццё ў бяспецы. Падтрымаем праваабаронцу ў складаны момант!
Заснавальнікі гурта Irdorath – Надзея і Уладзімір – былі затрыманыя ў жніўні 2021 года і асуджаныя на 2 гады пазбаўлення волі за выкананне на дудах песні «Перамен» падчас пратэстаў 2020 года. Пасля вызвалення яны тэрмінова пакінулі Беларусь і пачынаюць новае жыццё ў новай краіне.
Мяне завуць Уладзімір. Уначы ў верасні 2021 года ў маю кватэру ўварваліся супрацоўнікі КДБ. Прычына — каментар, які я пакінуў у сацсетцы праз забойства Андрэя Зельцэра. Нядаўна я выйшаў на волю, і мне патрэбная дапамога ў пераездзе.
Пасля выбараў 2020 года як фатограф і як журналіст я ўдзельнічаў у шмат якіх акцыях пратэсту. За гэта мяне затрымлівалі і саджалі на суткі. Нядаўна па мяне яшчэ раз прыйшлі. Я змог пакінуць Беларусь, і цяпер мне неабходня сродкі, каб пачаць новае жыццё.
На кампенсацыю выдаткаў за паслугі адваката для былога байца палка Каліноўскага, які да сённяшняга дня знаходзіцца ў Віленскім СІЗА без доказаў ягонай віны.
Я былы міліцыянер. У 2020 годзе ў знак салідарнасці з народам я дэманстратыўна разарваў сваю форму і напісаў некалькі каментароў былым калегам. За гэта ўлады скаралі мяне на 2.5 гады пазбаўлення волі.
Падчас пратэстаў 2020 года я атрымаў агнястрэльныя раны абедзвюх ног і закрытую траўму машонкі. Мне неабходная аперацыя па аднаўленні рэпрадуктыўнай функцыі, а таксама псіхалагічная дапамога.
Мяне завуць Аляксей Уткін. Нягледзячы на «невыязны» статус я эвакуаваўся ў Літву і знайшоў тут жыллё і працу. Аднак у мяне пачаліся праблемы са здароўем, і мне патрэбныя сродкі, каб своечасова прайсці лекаванне і не стаць інвалідам.
Віталь Тысеў, беларускі актывіст. Пасля таго, як яго збілі «сілавікі», ён мае патрэбу ў тэрміновай аперацыі на хрыбце, без якой яму пагражае поўная страта рухальных функцый.
У 2020 годзе дзяржава знішчыла мой бізнэс. Я з'ехаў у Нямеччыну і вярнуўся ў Беларусь, каб забраць сям'ю. Але мяне затрымалі. Прайшоўшы праз катаванні і знявагі, я падарваў здароўе і застаўся без сродкаў.
Мяне завуць Раберта Касануэва. Я кубінец. Больш за 30 год я пражыў у Беларусі. У 2020 годзе я выходзіў на пратэсты, адседзеў 13 месяцаў у ІЧУ на Акрэсціна, а потым BYSOL дапамог мне эвакуавацца ў Вільню. Цяпер я маю патрэбу ў паслугах адваката, каб мяне не дэпартавалі на Кубу.
Мяне завуць Арцём Кавалёў, я з Чачэрску. Я ўцёк з рук праваахоўнікаў у адных шортах і майцы. Дзякуючы фонду BYSOL праз Ерэван, Тбілісі і Кутаісі я патрапіў у Варшаву. Цяпер пачынаю жыццё з нуля.
Мяне завуць Васіль Плешкуноў. Я былы настаўнік. Звольнены з працы ў 2020 годзе. Нядаўна пераехаў у Польшчу. Маю патрэбу ў сродках на першы час.
У Сяргея Пантуса, актывіста, які быў вымушаны з'ехаць з Беларусі, здарыўся разрыў анеўрызмы мозга. Ён быў у коме і перанёс аперацыю. Патрэбная дапамога на лекаванне і рэабілітацыю.
Мяне завуць Алена [імя зменена ў мэтах бяспекі, Фонд BYSOL размяшчае ўсімі пацвярджальнымі дакументамі]. Я былая палітзняволеная, асуджаная на 2,5 гады адбывання ў папраўчай установе адкрытага тыпу, пазней эвакуавалася з Беларусі.
Дапамога на першы час жыцця ў новай краіне.
Мяне завуць Юры [імя ў мэтах бяспекі зменена, Фонд BYSOL мае ўсе пацвярджальныя дакументы]. Пасля вызвалення з калоніі я не магу знайсці працу, якая добра аплачваецца, каб пагасіць доўг за адваката і пачаць новае жыццё.
У 2021 годзе мяне асудзілі за ўдзел у мірных мітынгах 2020 году. У зняволенні я прабыла два гады. Мяне звольнілі з працы, паставілі на прафілактычны ўлік і прызналі экстрэмісткай. Праз тое, што я сядзела па палітычна матываванай справе, цяпер мне цяжка знайсці працу.
Сям'і з Украіны неабходна дапамога, каб пратрымацца да поўнага ўз'яднання з главой сямейства
Мяне завуць Аляксандр. Я палітык і былы палітвязень. На мяне было заведзена дзве крымінальныя справы, па якіх я адсядзеў больш за два гады. Цяпер мне трэба тэрмінова з'ехаць з краіны, бо ціск на мяне ўзмацняецца.
Я былы палітвязень, які разам з жонкай і двума малалетнімі дзецьмі быў вымушаны тэрмінова пакінуць Беларусь праз пагрозу адкрыцця новай крымінальнай справы.
Я Фёдар Жывалеўскі, музыка, актыўна займаюся культурніцкай дзейнасцю больш за 25 год. Прыехаў у Сакартвэлу на напачатку 2023 года з прычыны пастаяннага пераследу супрацоўнікамі органаў унутраных спраў Беларусі. Цяпер я апынуўся ў вельмі цяжкай сітуацыі.
Мэта збору — знайсці сродкі на куплю вельмі рэдкага рэчыва для лекавання хваробы Рэклінгхаўзена.
Я, Вайцэхоўскі Анатоль, былы выдавец баранавіцкай незалежнай газеты «Крок». Сябра Сацыял-дэмакратычнай партыі «Народная Грамада», прымаў актыўны ўдзел у пратэстах 2020 года ў Менску.
Мяне завуць Міхаіл Прач. Я былы палітвязень. Праз сітуацыю ў краіне, якая абвастрылася, я прыняў рашэнне выехаць у Польшчу. Мне патрэбна фінансавая дапамога для арэнды жылля і пераезду.
Пасля палітычна матываванага звальнення і пераследу з боку нелегітымнай улады, я вымушана пакінула Беларусь з трыма непаўналетнімі дзецьмі.
Мы — беларускія добраахвотнікі з групы медэвака, якая спецыялізуецца на эвакуацыі і выратаванні параненых з лініі фронту і гарачых кропак. Мы нясем адказнасць за жыцці людзей і робім усё магчымае, каб забяспечыць ім хуткую і бяспечную эвакуацыю.
Я быў вымушаны экстрана з'ехаць з Беларусі, бо мне закрылі выезд, павесілі штрафы ад падатковай і не давалі ўладкавацца на працу. Цяпер мне трэба агледзецца на новым месцы, зняць на першы час жыллё, легалізавацца і знайсці новую працу.
Маці палітвязня, які знаходзіцца на “хіміі” і не можа быць побач з ёй, патрэбная дапамога ў лекаванні апорна-рухальнага апарата.
Я былы палітвязень — Зміцер Абрамук, асуджаны агулам да трох гадоў «хіміі» па «справе карагодаў» і за «абразу Лукашэнкі». На «хіміі» я сутыкнуўся з ціскам, праз тое, што не прызнаваў віну. Мяне перавялі ў калонію і выдалі чырвоную бірку. За час зняволення мне давялося прайсці праз 120 сутак ШІЗА і 4,5 месяца ПКТ.
Я беларускі добраахвотнік з пазыўным ЗУБР. Абараняю Украіну з 2015 года — спачатку ў добраахвотніцкім фармаванні, потым у складзе ўкраінскіх Узброеных сіл.
Мы з жонкай адсядзелі па 4 месяцы ў СІЗА-1. Прысуд — 3 гады «хіміі». За гэты час мы абодва былі звольненыя з працы. Таксама назапасілася запазычанасць па арэндзе жылля (4 месяцы па 300 еўра) і за камунальныя плацяжы.
Нам далі штраф 70 б.в. за карцінку ў Інстаграм размешчаную 15.08.2020. Падчас ператрусу канфіскавалі тэлефон і ноўтбук, неабходныя для нашай сям'і. Мужу не працягнулі від на жыхарства ў Беларусі і ён быў вымушаны з'ехаць. Я засталася адна з трыма дзецьмі (ў дэкрэтным адпачынку). Муж быў адзінай крыніцай даходу ў нашай сям'і.
Я — чалавек з актыўнай грамадзянскай пазіцыяй, на працягу многіх гадоў удзельнічаў у розных акцыях пратэсту, за што быў неаднаразова падвергнуты розным рэпрэсіям: штрафы, суткі, спроба звальнення з працы. Пасля адпраўлены ў месцы не такія аддаленыя па пратэсным артыкуле. Пасля вызвалення знаходжуся ў бязвыхаднай сітуацыі.
.png)
Мне патрэбная дапамога з'ехаць з Беларусі ў Польшчу і аднавіцца пасля рэпрэсій. Я інвалід. Грошы патрэбныя, каб зняць кватэру, на ежу, на медыцыну і каб адкрыць візу.
Знаходжуся ў Сакартвэле. Знайсці працу тут вельмі складана. Апошні працадаўца падмануў мяне і пакінуў без сродкаў.
Я двойчы была асуджаная па артыкуле 369 КК РБ (абраза прадстаўніка ўлады) на тры гады хатняй хіміі. Выхоўваю дачку, якая сур'ёзна хварэе. Сёлета яна ідзе ў школу.
Я малады лекар, актывіст. Пасля затрымання, СІЗА і суда я апынуўся ў цяжкай фінансавай сітуацыі. Патрэбныя сродкі для легалізацыі ў новай краіне, настрыфікацыі і перакладу дакументаў.
Падчас выканання баявых задач быў цяжка паранены былы баец палка “Пагоня”, сябра грамадскага аб'яднання «Пагоня» (Кіеў). Беларускі баец выконваў заданне камандавання свайго падраздзялення УСУ.
У 2022 годзе, калі пачалася поўнамаштабная вайна Расеі супраць Украіны, я не мог застацца ў баку і з'ехаў добраахвотнікам. Я браў удзел у баявых дзеяннях у Севераданецка, ў раёне Краматорска, ў Запароскай вобласці. Мой пазыўны Жалеза. Я быў часткай групы аэравыведкі і займаўся карэкцыяй артылерыі.
Я — былы палітвязень. Адбываў пакаранне ў ПК-15, Магілёў. Пасля вызвалення мая сям'я апынулася ў складанай сітуацыі. На ўтрыманні пяцёра дзяцей, аднаму з якіх два гады. За час адбывання пакарання ўзніклі даўгі і запазычанасць па крэдытах. Адзіны даход на сённяшні дзень — дзіцячая дапамога.
Нашая сям'я адна з тысяч, хто пацярпеў ад незаконных дзеянняў рэжыму. Мой муж у зняволенні ад жніўня 2020 года. Мы маем патрэбу ў вашай дапамогі для збору перадач.
Ва ўмовах чакання статусу ўцекачоў патрэбная дапамога для аплаты жылля, на прадукты харчавання, сплату пазыкаў за авіяквіток з Сакартвэлы ў Еўропу для сям'і з 4 чалавек.
Я актывістка з горада Іўе. Культуролаг і музеязнаўца. Стваральніца і першая дырэктарка Музея нацыянальных культур. Асуджаная на два гады хатняй хіміі па артыкуле 369. Унесена ў спіс экстрэмістаў. За час адбыцця пакарання не змяніла сваёй грамадзянскай пазіцыі. Праз гэта я ўвесь час падвяргалася ціску. Неаднаразова змяшчалася ў ШІЗА. Я аб'явіла галадоўку супраць умоў утрымання.
Праз два дні пасля пачатку поўнамаштабнай вайны я без ваганняў з'ехаў добраахвотнікам на фронт. Браў удзел у баях за Мікалаеў, Херсон і Запарожжа. Узнагароджаны медалём «Україна — понад усе!» і медалём «За мужність при виконанні спецзавдань”.
Я працавала педагогам і не хавала сваёй грамадзянскай пазіцыі, праз што падвяргалася палітычнаму ціску. Я была асуджаная на пазбаўленне волі за свой выбар. Я адсядзела, але ціснуць на мяне сталі праз дзіця.
Быў вымушаны ўцякаць з Беларусі ў сувязі з рэпрэсіямі. У краіне знаходжання не хапае на аплату жылля. Зберажэнняў не засталося, цяпер крытычна востра стаіць пытанне аб высяленні ў сувязі з запазычанасцю. Баюся застацца на вуліцы. Вельмі прашу дапамогі.
Я Яўген Каранкевіч, актывіст беларускага апазіцыйнага руху з 2017 года. У мяне ўзніклі фінансавыя праблемы пасля няўдалай спробы ўладкавацца на працу ў ВСУ, звязаныя з пераездам з Украіны ў Польшчу.
Я вымушаны быў пакінуць краіну пасля абвяшчэння выраку. Я ўцёк у Літву. Сутыкнуўся з шэрагам праблем: праца, аплата жылля і аплата прадуктаў. На дадзены момант не маю грашовых сродкаў на жытло і прадукты, знаходжуся ў цяжкай сітуацыі.
Падтрымайце сям'ю Паўла Белавуса, чалавека, які аддаў сваю свабоду дзеля любові да Беларусі! У сям’і Паўла канфіскаваныя машыны, частка бытавой тэхнікі. Уся маёмасць у доме (ад шафы да імбрыка) апісаная і можа быць канфіскаваная.
У віцебскай калоніі памёр цяжка хворы палітвязень Мікалай Клімовіч. Нягледзячы на тое, што «суддзя» і «пракурор» былі ў курсе цяжкіх захворванняў Мікалая, ураджэнца Пінска адправілі за краты.
Я беларускі добраахвотнік з пазыўным “Сакура”. Браў удзел у місіях у Бучы, Ірпені і ўдзельнічаў у бітвах у Мікалаеўскім напрамку. Праз вялікую колькасць часу, без ратацый і пасля ўсіх місій быў вымушаны з'ехаць праз стан здароўя.
Патрапіў у цяжкую сітуацыю, з якой мне самому, на жаль, не выбрацца. Застаўся без жылля і сродкаў на існаванне. Цяжкасць сітуацыі ў тым, што на працу афіцыйна я не магу ўладкавацца, бо падаўся на міжнародную абарону. А працаваць нелегальна ў Польшчы пагражае наступствамі.
Мяне завуць Кірыл, мне 19 год. Першы раз мяне затрымалі 6 верасня 2020 года на мітынгу ў Горадні, далі штраф 10 базавых. Праз 1,5 гады 03.02.2022 мяне затрымалі ўжо па крымінальным артыкуле 342 частка 1, нібыта я ў 16 гадоў арганізоўваў пратэсты ў Горадні.
Я была вымушаная пераехаць з Беларусі пасля суда, каб не стаць закладніцай уласнай краіны. Але на гэтым нічога не скончылася. Мяне і маю сям'ю пераследуюць ужо больш за год. За гэты год быў праведзены грамадзянскі суд, на якім, вядома, мяне не было. Мяне ўнеслі ў спіс экстрэмістаў.
Мой муж прызнаны палітвязнем. Я засталася адна з маленькім дзіцём і цяжарная апошнім месяцам. На дадзены момант малодшаму малому ўжо 6 месяцаў і тата яго нават не трымаў на руках. Другому малому 2 гады.
10 жніўня я быў скараны судом Ленінскага раёна горада Магілёва на 2 гады і 6 месяцаў абмежавання волі. Пасля змены трэцяй «хіміі» запар рэшту часу мне памянялі на пазбаўленне волі з адбываннем у ВК-8 горада Воршы. Мы з сям'ёй вырашылі пакінуць Беларусь.
Я быў асуджаны па арт. 342 — 1,5 гады абмежавання волі з накіраваннем у ВУАТ. На гэты момант я адбываю пакаранне. У сям'і я быў галоўнай крыніцай даходаў у сям'ю. Цяпер мая жонка з двума дзецьмі адчувае фінансавыя цяжкасці.
Мяне завуць Ян Дзяржаўцаў. Я пенсіянер і актывіст з Віцебску. Змагаюся з рэжымам з 1994 года. Вымушаны быў з'ехаць праз пагрозы жыццю і здароўю.
Быў затрыманы за каментары па справе Зельцэра. У СІЗА прабыў 16 месяцаў. Прысуд па арт.369 і арт.130ч.1 — 2 гады і 100 базавых. Прымушаюць хадзіць у РУУС на адзнаку.
Мой пазыўны «Ліс», я беларускі добраахвотнік УСУ. Я люблю Украіну і Беларусь. Уважаю за свой абавязак абараніць брацкую краіну і не дапусціць падобнага сцэнара на сваёй радзіме. Але праз стан здароўя я быў вымушаны сысці з ВСУ.
Я былы палітвязень і былы следчы. Пасля звальнення я стаў «экстрэмістам». Месяц адміністрацыйнага арышту на Акрэсціна і Жодзіна, быў пазбаўлены волі больш за год, тыдзень турмы. Пасля вызвалення маіх сваякоў мяне пачалі турбаваць і я быў вымушаны пакінуць краіну. Трэба купіць ноўтбук для працы і аплаціць запазычанасці. Загадзя дзякуй.
Мы з братам аказаліся ў складанай жыццёвай сітуацыі. Былі затрыманыя па артыкуле 19.11.2 на 15 сутак, атрымлівалі пагрозы аб узбуджэнні крымінальнай справы і пакінулі краіну. Цяпер маем патрэбу ў дапамозе на першы час за межамі Беларусі.
Дапамога сям'і беларусаў Марыі ды Іосіфу, якія пацярпелі за актыўную грамадзянскую пазіцыю і ўцяклі ад пераследу. Будзем удзячныя кожнаму, хто працягне нам руку дапамогі. Верым, можам, пераможам!
Пасля сканчэння тэрміну зняволення пераслед з боку рэжыму не скончыўся. Я скарысталася дапамогай BYSOL і экстрана эвакуавалася з краіны. Я не змагла ўзяць ні рэчы, ні лекі. Цяпер мне трэба набываць самае неабходнае для жыцця нанова.
Мяне клічуць Максім Пражэнік. У Беларусі быў асуджаны на 3 гады хіміі^ пасля чаго быў вымушаны пакінуць Беларусь і пераехаў ва Украіну, але там пачалася вайна і я пайшоў добраахвотнікам, але пасля, паводле стану здароўя, быў вымушаны сысці з УСУ і пераехаў у Польшчу.
Крытычна маю патрэбу ў дапамозе. Я ўцякаў з Беларусі. Быў двойчы рэпрэсаваны за сваю грамадзянскую пазіцыю. Цяпер апынуўся ў чужой краіне без сродкаў на выжыванне.
Сёлета 22 сакавіка да мяне прыйшоў участковы з пастановай на ператрус. Дом разнеслі так, што страшна было глядзець. На жаль, адразу не здагадалася сфатаграфаваць увесь пагром, толькі ў дзіцячым пакоі сфатаграфавала 20% таго, што не прыбрала.
Мой пазыўны — Help. Напрыканцы жніўня 2020 года я быў вымушаны (як і многія беларусы) пакінуць сваю Радзіму і з'ехаць у Польшчу. Пасля нападу Расеі на Украіну згодна са сваімі поглядамі і прынцыпамі кінуў добра аплатную працу кіроўцы грузавых перавозак па Еўропе і адправіўся добраахвотнікам абараняць Украіну.
З 2011 па 2020 год я быў намеснікам кіраўніка Рэчыцкай першаснай арганізацыі незалежнага прафсаюза РЭП. З пачатку 2022 г. на мяне пачаўся ціск з боку КДБ і СК. У лістападзе пасля «сутак» я ў чарговы раз страціў працу. У лютым 2023 г. мне паведамілі ў КДБ, што на мяне заведзена крымінальная справа. Я вымушаны быў тэрмінова пакінуць Беларусь.
Я выушаная была эміграваць у жніўні 2022 у сувязі з тым, што не магла больш працаваць па спецыяльнасці, а таксама ўвесь час знаходзілася ў страху, што па мяне «прыйдуць». Цяпер, знаходзячыся за межамі роднай краіны, я патрапіла ў вельмі цяжкую сітуацыю і вельмі спадзяюся на дапамогу ў спробе захаваць сябе.
Галіну Смірнову затрымалі 24 сакавіка напярэдадні Дня Волі і ўтрымліваюць у ІЧУ па арт. 108 КПК РБ («Затрыманне па непасрэдна ўзніклым падазрэнні ў здзяйсненні злачынства»). У якім злачынстве падазраюць Галіну — невядома.
У кастрычніку 2022 года мяне арыштавалі ў Бабруйску разам з сястрой па «народным» артыкуле 342 КК за ўдзел у мірных маршах у 2020 годзе ў Менску, пасля чаго я правяла 3 месяцы ў СІЗА на Валадарскага і была прызнаная праваабаронцамі палітзняволенай. Суд прызначыў мне 2,5 гады хатняй «хіміі».
Сям'я палітвязняў Вайцэховічаў, фігурантаў справы аб падпале дома дэпутата Гайдукевіча, актыўнага прыслужніка рэжыму Лукашэнкі, мае патрэбу ў падтрымцы. У зняволенні цяпер: бацька — Віталь Вайцэховіч, маці — Вольга Вайцэховіч, сын — Уладзіслаў Вайцэховіч, жонка сына — Анастасія Вайцэховіч.
Я — былы палітвязень. Пасля майго вызвалення нашай сям'і з маленькім дзіцём давялося пакінуць Беларусь. Паколькі пераезд быў экстраным, маем патрэбу ў падтрымцы на адаптацыю ў новай краіне.
Мяне завуць Шайкоўскі Данііл. Мая гісторыя, як і ў многіх, пачалася 9 жніўня 2020 года з затрымання на пратэстах супраць несумленных выбараў, пасля чаго я два гады спрабаваў адстойваць свае правы і сваю пазіцыю.
Мой муж — палітвязень, пасля падзей 2020 года нашая сям'я (я і дачка) засталіся без яго падтрымкі на 7 з паловай гадоў. Мы знаходзімся ў цяжкім становішчы і маем патрэбу ў дапамозе.
У 2020 годзе мая сям'я зрабіла свой выбар, а ўжо ў снежні 2020 года я была асуджаная па арт. 23.34, у 2021 годзе ў лістападзе была змешчана ў СІЗА па арт. 342.1. Праз 7 месяцаў арышту была асуджаная на 3 гады хатняй «хіміі». У кастрычніку 2022 года была затрыманая за рэпост з экстрэмісцкага канала, мне далі штраф і парушэнне, якіх агулам налічвалася тры.
Лекаванне і рэабілітацыя сына блогеркі Дануты Хлусні пасля таго як яго збіў бездарожнік на пешаходным пераходзе.
Мяне завуць Уладзімір Фурман. 1 снежня 2022 года мне далі тры гады «хіміі» па артыкуле 342 частка 1, пасля чаго мне давялося пакінуць Беларусь. Маёй жонцы і двум дзецям патрэбна дапамога ў пераездзе ў Польшчу для таго, каб нам зноў быць усім разам, як і раней.
Мая грамадзянская пазіцыя пацягнула за сабой штраф за чытанне кніжак на роднай мове ў электрычцы, 30 сутак на Акрэсціна ў нечалавечых умовах, працяглае аднаўленне здароўя пасля такіх выпрабаванняў і эміграцыю. Жыццё стала наладжвацца, але я зламала нагу і засталася без працы і сродкаў на існаванне. Буду ўдзячная за любую падтрымку.
Я быў асуджаны ў кастрычніку 2021 года за «здзек з дзяржаўных сімвалаў» і асуджаны на два гады абмежавання волі ў ВУАТ. Судзімасць пазбавіла мяне магчымасці прайсці да канца адпрацоўку і мне быў выстаўлены пазоў. Я з'яўляюся адзіным карміцелем у сям'і і дапамагаю маці, якая не працуе, а знаходзіцца на доглядзе за дзіцем з інваліднасцю, маёй сястрой.
Як і многія беларусы, я чалавек з актыўнай грамадзянскай пазіцыяй, што выклікала ў наш час нямала перажыванняў, якія пасля адбіліся на здароўі. У кастрычніку ў мяне было знойдзена новаўтварэнне. Лекары раяць праходзіць лекаванне платна, каб не зацягваць час, бо паводле пратаколаў яны не могуць пакуль што зрабіць гэтыя дзеянні, што можа прывесці да ўскладненняў.
Алег Баразна — актывіст «Краіны для жыцця», які нядаўна выйшаў з месца зняволення. Цяпер Алег мае патрэбу ў падтрымцы на ажыццяўленне рэабілітацыі і на падтрыманне жыцця ў першы час пасля вызвалення.
Пасля пратэстаў я быў вымушаны з'ехаць з Беларусі. Калі пачалася вайна, паехаў ва Украіну, каб дапамагаць. Праходзіў рэабілітацыю з ПТСР і блакадай паяснічнага нерва, хваробы з'яўляюцца следствам удзелу ў баявых дзеяннях у вайне на тэрыторыі Украіны.
Я вымушаны быў эміграваць з Беларусі, бо ў снежні пасьля адбываньня пакарання па «палітычных матывах» органы зноў пачалі «цікавіцца» мною. Цяпер ужо тыдзень знаходжуся ў Польшчы і маю патрэбу ў дапамозе на першы час, пакуль не ўладкуюся на працу.
Год таму на маіх вачах і вачах маіх дзяцей узброеныя людзі забралі майго мужа. Амаль год доўжыліся следчыя мерапрыемствы, ў выніку чаго быў абвешчаны вырак: 9 гадоў калоніі ўзмоцненага рэжыму з выплатай грашовай кампенсацыі матэрыяльнага ўрону ў памеры 2000 беларускіх рублёў (700 еўра). Я засталася адна з двума малалетнімі дзецьмі (1,5 год і 7 год) без мужа і яго матэрыяльнай падтрымкі.
Смелы чалавек, які выйшаў на адзіночны пікет супраць несправядлівасці ў краіне, быў асуджаны па артыкулах 368 і 370. На судзе яго пакаралі двума гадамі «хіміі». Цяпер ён мае патрэбу ў дапамозе на першы час пасля вызвалення, бо яму будзе неабходна аднавіць здароўе.
Дасведчаныя байцы Украіны працягваюць абараняць сваю краіну ад неймавернай ваеннай агрэсіі. Цяпер адзін з атрадаў мае вострую патрэбу ў дапамозе на набыццё экіпіроўкі.
Абаронцам Украіны з 79 фронту АДШБ вельмі неабходны дрон для выведкі і эфектыўнага знішчэння ворага. Больш за палову ўжо сабрана. Вельмі спадзяемся на вашую дапамогу і падтрымку.
Аляксандр Івулін — вядомы журналіст і блогер, аўтар You-tube канала «Честнок», які ў 2021 годзе быў затрыманы і асуджаны на 2 гады па 342 артыкуле за ўдзел у пратэстах. 17 лютага 2023 года выйшаў з турмы, пасля чаго адразу ж пакінуў Беларусь.
Пасля вызвалення з турмы мне патрэбна падтрымка на рэабілітацыю пасля перажытага. Неабходна правесці медыцынскую аперацыю, а мая сям'я вымушаная пераехаць за мяжу праз бяспеку.
60 гадоў, у тым ліку калоніі, і штраф у памеры 2 100 базавых велічынь — такі прысуд быў абвешчаны падчас закрытага судовага паседжання па гучнай справе «Буслы ляцяць» былому вайсковаму, загадчыку гандлёвай залы, індывідуальнаму прадпрымальніку, тэхніку інстытута парашковай металургіі і спецыялісту высокага класа ў будаўнічай вобласці.
У дзень свайго нараджэння я была ў начным клубе і туды ўварваўся АМАП. Падчас яго мне адарвала частку пальца і яго ампутавалі, аднак ужо зранку мяне забралі са шпіталя і пасадзілі на 15 сутак без аказання меддапамогі. Цяпер вымушана эмігравала і маю патрэбу ў дапамозе.
Сяргей Сацук, журналіст-расследавальнік, былы рэдактар парталу «Ежедневник», не толькі асуджаны на працяглы тэрмін зняволення, але і на выплату вялікага штрафу. Яго сям'я не мае магчымасці аплаціць гэты штраф і можа пазбавіцца практычна ўсёй маёмасці, уключаючы аўтамабіль, які неабходны сям'і, бо яна жыве за горадам.
Я быў асуджаны на два гады пазбаўлення волі паводле артыкулу. На дадзены момант уладкавацца на працу ў Беларусі не магу, бо паўсюль адмаўляюць у працаўладкаванні праз статус палітвязня. Для таго, каб з'ехаць у іншую краіну, таксама патрэбны сродкі на адкрыццё візы, падрыхтоўку дакументаў, пераезд, рэчы першай неабходнасці.
Я быў арыштаваны ў 2021 годзе за сваю грамадзянскую пазіцыю наконт сфальсіфікаваных выбараў і каментароў у сацыяльных сетках. У 2022 годзе быў асуджаны па арт. 369 на два гады абмежавання волі. Выплата пазову і аплата камунальных плацяжоў мяне і маю сям'ю загнаў у пазыкі, а ў маёй жонкі — інваліднасць 2 групы, яна з цяжкасцю перасоўваецца.
Мая гісторыя, як і ў многіх, пачалася 9 жніўня 2020 года з затрымання на пратэстах супраць несумленных выбараў, пасля чаго працягнуліся рэпрэсіі ў выглядзе прэвентыўных затрыманняў па надуманых пратаколах.
Мяне завуць Юрась Дзегцяроў і я з'яўляюся беларускім валанцёрам ва Украіне. Маю патрэбу ў дапамозе на лекаванне і дыягностыку, бо ў мяне ёсць сур'ёзныя хранічныя і набытыя захворванні (бранхіяльная астма, не так даўно перанёс інфаркт з ускладненнямі, у сасудах тры стэнты).
Знаходзячыся ў іншай краіне без ведання мовы і доўгага часу чакання прытулку — я не меў права працаваць. Пасля 5-ці месяцаў знаходжання ў турме, у мяне пачаліся сур'ёзныя праблемы са здароўем.
Мяне завуць Зміцер Дзікун і 4 сакавіка 2022 года ў мяне былі арыштаваныя родныя па справе «Светлагорскіх рэйкавых партызан». Майму брату далі 23 гады, мужу сястры 22 гады, брату цесця 21 год, а таксама — 450 базавых штрафу.
Больш за год таму ў мяне забралі мужа, а ў дзіцяці тату. Мой муж заўсёды быў за праўду і справядлівасць, а цяпер у нашай краіне за гэта саджаюць і даюць штрафы, памеры якіх уражваюць.
Я знаходжуся ў Польшчы на працягу двух гадоў, вярнуцца на Радзіму немагчыма. Нягледзячы на свой узрост, я змагла адаптавацца да жыцця ў новай краіне: часткова асвоіла польскую мову, сацыялізавалася, а таксама знайшла працу, якая дазваляла жыць.
Зміцер Лукомскі ў 2020 годзе прымаў актыўны ўдзел у перадвыбарнай кампаніі Святланы Ціханоўскай, быў актыўным удзельнікам акцый пратэстаў, неаднаразова падвяргаўся рэпрэсіям, пасля чаго быў вымушаны пакінуць Беларусь.
Дапамога патрэбная для сплаты запазычанасці за камунальныя паслуг, якія ўтварыліся на многія гады ў доме, дзе я была прапісаная, але не пражывала, бо мая маці была пазбаўлена бацькоўскіх правоў, пакуль я знаходзілася ў СІЗА. Па выніках суда — запазычанасць была падзелена паміж усімі чальцамі сям'і. Гэта закранула і мяне.
Вячаслаў Сліжыкаў памёр ад сардэчнай недастатковасці ў Латвіі, куды вымушаны быў з'ехаць пасля ранення святлошумавой гранатай падчас пратэстаў 10 жніўня 2020 г. У яго засталося трое дзяцей.
Першы час пасля зняволення — гэта, як аказалася, не толькі радасць, сустрэчы і аднаўленне сям'і, але яшчэ і стомленасць, змучанасць, стан прастрацыі і дэзарыентацыі. На волі да цябе прыходзіць поўнае ўсведамленне таго, што адбылося, ды і фізічнае здароўе не надта. Трэба аднаўляцца практычна ва ўсім.
Мяне завуць Церакулава Мая, я — педыятрка. Пасля сутыкнення з рэпрэсіямі я была вымушана тэрмінова з'яжджаць з Беларусі. У эміграцыі мне хацелася б працягнуць працаваць па прафесіі, аднак для гэтага неабходны якасныя і хуткія курсы польскай, вывучыць мову, пацвердзіць дыплом.
Мяне завуць Настасся і ў верасні 2022 года была затрыманая амаль уся мая сям'я. Затрыманне праходзіла са стральбой, у выніку якой пацярпеў мой сабака. Сябры маёй сям'і да гэтага часу знаходзяцца ў зняволенні, а мне ўдалося экстрана пакінуць тэрыторыю Беларусі, дзе цяпер спрабую пабудаваць жыццё нанова.
Двое маіх дзяцей былі скараныя на пазбаўленне волі праз іх грамадзянскуюпазіцыі. Цяпер мне неабходна выходзіць на працу пасля дэкрэта і 50% заробку будзе сыходзіць на аплату штрафаў. Акрамя сыноў, у мяне таксама растуць тры непаўналетнія дачкі.
Майго мужа затрымалі ў красавіку 2022 года за каментары ў тэлеграме. Следства цягнулася 6 месяцаў і ў кастрычніку яго судзілі па шасці артыкулах. Рашэнне суда — 9 гадоў пазбаўлення волі ў калоніі ўзмоцненага рэжыму і выплата кампенсацыі маральнай шкоды ў памеры 2000 руб.
Эдуард Лобаў – дабраахвотнік, маладафронтавец, патрыёт Беларусі, які загінуў у жорсткіх баях пад Бахмутам. Збор аб'яўлены каб годна правадзіць нашага земляка ў апошні шлях.
На момант напісання дадзенага тэксту мінула ўсяго 18 дзён пасля таго, як Яўген Чарвінскі выйшаў на волю. Цяпер ён знаходзіцца ў лагеры для бежанцаў і мае патрэбу ў дапамозе на адаптацыю, лекаванне зубоў, арэнду жытла.
Пасля майго вызвалення першы намеснік начальніка РАУС паведаміў мне, што калі раней ім перашкаджаў закон, то цяпер ён можа знішчыць мяне і ўсю маю сям'ю ўсімі незаконнымі спосабамі. У сувязі з гэтым нашай сям'і давялося экстрана з'ехаць з Беларусі.
Знаходзячыся ў Беларусі, Ірына Далідовіч была падвергнутая пераследу з боку сілавых структур, што заахвоціла яе з'ехаць разам з непаўналетнімі дзецьмі ў Польшчу. Там сям'я змагла атрымаць міжнародную абарону, аднак цяпер аказанне дапамогі было прыпыненае. Сям'я будзе ўдзячная падтрымцы, каб выйсці з цяжкога становішча.
У першы дзень вайны прадпрымальнік Аляксандр ахвяраваў свае сродкі на падтрымку ВСУ. Пасля гэтага яго затрымалі і асудзілі за «фінансаванне тэрарызму». Цяпер Аляксандр вымушана знаходзіцца ў іншай краіне і мае патрэбу ў дапамозе на адаптацыю для сябе і сваёй сям'і
Сёлета, ва ўзросце 54 гадоў, я была вымушаная экстрана пакінуць Беларусь, каб захаваць сваё жыццё. У снежні 2022 года спазнала рэпрэсіі праз пратэсную дзейнасць і была незаконна асуджаная.
Мая сям'я пацярпела ад рэжыму. Разам з мужам я была затрыманая па артыкуле 342.1, пасля — адбывала пакаранне ў РНПЦ Псіхічнага здароўя на прымусовым лекаванні. Мяне звольнілі за тое, што знаходжуся ў спісах МУС як «экстрэмістка».
25 лютага я быў асуджаны за публічную абразу супрацоўніка і пакараны 2 гадаіт абмежавання волі з накіраваннем. У маёй жонкі інваліднасць і яна мае патрэбу ў штодзённай дапамозе. За час, што я знаходжуся ў няволі — у жонкі назбіраліся вельмі вялікія даўгі.
Па вяртанні з калоніі, мяне чакалі новыя цяжкасці: у хаце былі ўзламаныя ўваходныя дзверы, якія не падлягаюць рамонту. У кватэры была выведзена са строю і разбітая сантэхніка. На працу, як экстрэмістку, не прымаюць.
Я з'яўляюся грамадска-палітычнай актывісткай і мамай, якая выхоўвае дзіцяці ў адзіноце. Праз пераслед і прыгнёт была вымушаная пакінуць краіну разам з дзіцем, дзе атрымала міжнародную абарону. Цяпер трэба аплаціць арэнду і зрабіць медагляд — МРТ галаўнога мозгу.
Іна Шырокая — шматдзетная маці пецярых дзяцей, якая выхоўвае іх у адзіноце. Іна была вымушаная з'ехаць ад пераследу рэжыму пасля турэмнага зняволення, арышту маёмасці і атрымання статусу экстрэмісткі #1712. Цяпер яна мае патрэбу ў падтрымцы для адбудовы жыцця ў іншай краіне.
Я – палітзняволеная ў вымушанай эміграцыі, з двума дзецьмі 12 і 18 гадоў. Мой старэйшы сын студэнт гэтак жа, як і я — не можа вярнуцца ў краіну праз пагрозу крымінальнага пераследу. Я была незалежнай назіральніцай на выбарах у жніўні 2020 года і актыўна выказвала сваю пазіцыю супраць дыктатуры і вайны ва Украіне.
Мы з'яўляемся шматдзетнай сям'ёй з сямю непаўналетнімі дзецьмі. Бацьку і мужа нашай сям'і асудзілі па артыкулах 369 і 130 ч.1 па «справе Зельцэра», далі вялізны штраф і амаль два гады пазбаўлення волі. З прычыны неабходнасці выплаты штрафу наша сям'я сутыкнулася з вялікімі цяжкасцямі.
Разам з сям'ёй мы былі вымушаныя ўцякаць ад рэжыму ў суседнюю краіну. Жыццё ў эміграцыі – тая яшчэ радасць, за гэты час я сур'ёзна думаў што лепш турма, але назад дарогі проста няма. Ведаю, што ёсць людзі, якім горш нашмат, чым маім дзецям, але мне больш няма, дзе звярнуцца па дапамогу.
Пасля вызвалення Ганна Вішняк, застаўшыся без працоўнай тэхнікі (ноўтбук, тэлефон) і зусім без рэчаў, была вымушана пакінуць радзіму. Ганна мае патрэбу ў падтрымцы для таго, каб пачаць жыццё з нуля, а таксама — на рэабілітацыю здароўя пасля перыяду зняволення (моцна разбурыліся зубы).
У 2020 годзе я выходзіў на ўсе мірныя акцыі пратэсту пасля сфальсіфікаваных прэзідэнцкіх выбараў. Меў актыўную грамадзянскую пазіцыю сярод сваіх блізкіх знаёмых і таварышаў. У чэрвені 2022 года мяне асудзілі на 3 гады «хіміі» з накіраваннем па артыкулах 364 і 369 за бяскрыўдныя каментары.
Вадзіма Гулевіча затрымалі і змясцілі ў СІЗА КДБ г. Менска 28 чэрвеня 2021 года. Там ён знаходзіўся да 6 снежня 2022 г., потым яго перавялі на Валадарскага. У Вадзіма са сваякоў толькі мама і бабуля, і для таго, каб падтрымаць свайго сына і ўнука падчас зняволення — яны маюць патрэбу ў дапамозе.
Я з'яўляюся былой палітзняволенай, якой апроч тэрміну зняволення, на судзе быў выстаўлены вялікі штраф. Пасля вызвалення я стала сутыкацца з вялікімі праблемамі ў працаўладкаванні: мяне не бяруць на працу праз нясплачаны штраф, а таксама праз ўзрост (57 гадоў).
Аляксей Галоўкін быў затрыманы 3 снежня 2020 года. У яго 2 група інваліднасці (гемафілічная поліартрапатыя), і, нягледзячы на складаны дыягназ, — яго асудзілі па 4 артыкулах КК РБ на 3 гады калоніі ва ўмовах агульнага рэжыму.
Два гады таму мяне, Паўла Сахарчука, асудзілі па «палітычнай справе», аднак нават пасля майго вызвалення — ціск на нашу сям'ю не спыніўся. Мы былі вымушаныя ўцякаць ад рэпрэсій разам з жонкай і дачкой у Беласток, узяўшы з сабой толькі самае неабходнае.
Мяне завуць Андрэй Тупоўскі, разам з жонкай мы з'яўляліся актыўнымі ўдзельнікамі пратэсту ў Магілёве. На фоне псіхаэмацыйнага стрэсу, у маёй жонкі сталі з'яўляцца скаргі на перыядычнае «адключэнне прытомнасці», ёй быў пастаўлены дыягназ: генералізаванае трывожнае растройства, неўрастэнія, паўторныя сінкапальныя станы ў анамнезе.
Я — лекарка, актыўная прадстаўніца сумленных выбараў. 8.12.22 была затрыманая супрацоўнікамі ГУБАЗ і АМАП за абразу Лукашэнкі, тэрарызм і ўдзел у несанкцыянаваных мітынгах. Давялося эвакуіравацца з Беларусі.
Маці траіх дзяцей, актывістка «Еўрапейскай Беларусі», якая неаднаразова брала ўдзел у пратэстах 2020, адстойваючы свой выбар жыць у свабоднай і незалежнай Беларусі — патрапіла пад рэпрэсіі жорсткага дыктатара. 30 снежня была арыштаваная, а праз час яе занеслі ў «спіс тэрарыстаў».
Зміцер Сасноўскі быў затрыманы 1 ліпеня 2021 г. за «замах» на Р. Азаронка і па іншых артыкулах. Следства доўжылася амаль 1.5 гады, пасля чаго Змітру далі вырак — 20 гадоў калоніі і штраф у памеры 700 базавых велічынь.
Пасля 2020 года за сваё меркаванне і выказванне думак я быў звольнены з дзяржаўнага прадпрыемства цягам года ў дачыненні да мяне былі вынесеныя прысуды па трох крымінальных справах (арт. 369 КК РБ). У цяперашні час мая сям'я адчувае вялікія фінансавыя цяжкасці, ў тым ліку — даўгі за штрафы.
Сям'я Дзмітрыя Кулакова вымушана экстрана змяніць жыллё ў іншай краіне і мае патрэбу ў дапамозе для арэнды новага месца пражывання. Нядаўна маці Дзмітрыя было неабходна таксама тэрмінова з'ехаць з Беларусі праз палітычны пераслед.
Сям'я былога палітвязня, асуджанага па адной з гучных справаў і занесенага ў спісы «тэрарыстаў» і «экстрэмістаў» у Рэспубліцы Беларусь, мае патрэбу ў вашай падтрымцы.
У 2020 годзе я ўдзельнічаў у зборы подпісаў, прысутнічаў на выбарах у якасці назіральніка, дапамагаў у зборы сродкаў на дапамогу пацярпелым ад палітычных рэпрэсій.
Да ўзяцця пад варту наш сын жыў і працаваў у горадзе Санкт-Пецярбург, аднак па прыездзе ў адпачынак — яго арыштавалі. Да суда ён знаходзіўся пад вартай, а 26 кастрычніка быў прызнаны вінаватым па арт. 342.1, што прывяло да выраку — тры гады хатняй «хіміі».
Гісторыя нашага сямейнага пратэсту пачалася ад жніўня 2020 года. Тады мы не змаглі змірыцца з несправядлівымі вынікамі выбараў і сталі ўдзельнічаць у пратэсным руху раёну і гораду.
9 ліпеня 2021 года была затрыманая Таццяна Астроўская, валанцёрка. Таццяна насіла перадачы для палітвязняў у СІЗА-1 і дасылала перадачы хлопцам на «хімію», што і стала прычынай крымінальнага пераследу.
Мяне завуць Ілля Міронаў, я з'яўляюся валанцёрам і ініцыятарам праекту «Пішыце лісты!». У сувязі з рэпрэсіямі я быў вымушаны пераехаць у бяспечнае месца, каб працягваць сваю дзейнасць там, бо ў Беларусі мне пагражала турма і прымусовае лекаванне.
18-гадовы ветэран гэта Глеб. Разам з братам ён стаў ахвярай рэпрэсій у Беларусі і яшчэ непаўналетнім уцёк ад карнікаў у Польшчу. Ледзь толькі Глеб атрымаў прытулак, як пачалася поўнамаштабная вайна ва Украіне. Адразу пасля таго, як Глебу споўнілася 18 гадоў, ён пайшоў на вайну супраць расейскіх акупантаў.
Дзяніс Гурэцкі — былы палітвязень, якога затрымалі ў траўні гэтак жа, як і сястру яго жонкі. У жніўні іх абодвух скаралі на хатнюю «хімію» за ўдзел у падзеях 2020 года і яны пакінулі краіну. Цяпер яму і яго сям'і патрэбна дапамога для ўладкавання жыцця ў новых умовах.
Мяне завуць Арцём Новікаў і я аказаўся адным з тых, хто быў змушаны збегчы са сваёй краіны ў сувязі з палітычным пераследам. Я змагаўся за сваё права быць нязгодным з тым, што адбывалася і адбываецца ў краіне. Цяпер мы з сям'ёй вымушаны звярнуцца па падтрымку для легалізацыі нашага знаходжання ў краіне ЕС.
Валанцёр Антон Сташэўскі дапамог вялізнай колькасці людзей, цяпер настаў час нам дапамагчы яму. У сям'і Антона двое маленькіх дзяцей. Сродкі патрэбны для пакрыцця затрат на базавыя патрэбы сям'і, дапамогу ў зборы перадач, лекі і іншыя рэчы першай неабходнасці.
Ад жніўня 2020 года я брала актыўны ўдзел у маршах супраць захопу ўлады ў Беларусі. У лістападзе 2020 года была асуджаная разам з сяброўкай за фота ў інстаграм з нацыянальным беларускім сцягам, пагасіла штрафы і працягнула «жыць» у Беларусі.
Я з'яўляюся былой палітзняволенай. Мяне вызвалілі больш за год таму, аднак на працягу года я была вымушаная перажываць палітычны пераслед з боку міліцыі, што заахвоціла мяне пакінуць Беларусь. Маю патрэбу ў падтрымцы на адаптацыйны перыяд у новай краіне.
Я з'яўляюся заснавальнікам і кіраўніком адной з пратэсных групаў Укантакце ў Віцебску. Быў затрыманы супрацоўнікамі міліцыі, якія забралі ў мяне тэлефон і аказвалі маральны ціск. Мой праект асвятляў бягучае становішча ў краіне, нелегітымную ўладу, яе незаконныя дзеянні і г.д.
Мая дачка была асуджаная ў кастрычніку 2022 года за ўдзел у беларускім пратэсным руху 2020 года. Суд скараў яе на 1,5 гады пазбаўлення волі з адбываннем тэрміну ў калоніі, а ў гэты ж час «Менсктранс» выставіў пазоў аб спагнанні штрафу на велізарную суму.
Кацярына Марэцкая з'яўляецца актывісткай пратэснага руху медыкаў і валанцёркай. Праз распачатую схаваную мабілізацыю, была вымушана пакінуць краіну, бо мае вайсковы абавязак па медыцынскай спецыяльнасці. Мае патрэбу ў фінансавай дапамозе для арэнды жылля ў Польшчы.
З 2020 года мы з'яўляемся актывістамі, удзельнічалі ў разнастайных пратэстах і акцыях. Былі вымушаны хавацца ад палітычнага пераследу ў Расеі. Цяпер, калі гэта стала немагчымым, маем патрэбу ў дапамозе для экстранай рэлакацыі.
Цягам 3-х месяцаў я з'яўляўся валанцёрам палка Каліноўскага. Праз час, вярнуўшыся ў Варшаву, атрымаў траўму нагі, што пазбавіла мяне магчымасці працаваць. Маю патрэбу ў падтрымцы для таго, каб атрымаць неабходную медыцынскую дапамогу.
Адбыўшы пакаранне і вярнуўшыся дадому, да мяне прыйшло разуменне, што існаваць пасля СІЗА вельмі цяжка, бо цябе больш ніхто не памятае. Стан здароўя патрабуе лекавання, грашовы доўг дзяржаве ставіць цябе ва ўмовы сталага катавання.
Лета я правёў у СІЗА г. Горадня, дзе адбываў тэрмін пакарання па арт. 368 ч. 1. На мяне была заведзеная справа праз татуіроўкі, ў якіх супрацоўнікі праваахоўных органаў пабачылі «абразу Лукашэнкі». Справа была закрытая па тэрміне даўніны здзяйснення злачынства.
У жніўні 2020 г. пасля сфальсіфікаваных выбараў і жорсткіх разгонаў пратэстоўцаў я не змагла моўчкі назіраць за тым, што адбываецца, выходзіла на маршы-пратэсты, удзельнічала ў розных перформансах і акцыях.
Я працавала настаўніцай і не хавала сваёй грамадзянскай пазіцыі, праз што падвяргалася палітычнаму ціску і была вымушана экстрана пакінуць Беларусь. Цяпер я маю патрэбу ў дапамозе для ўладкавання жыцця ў іншай краіне.
Я, Бандарэнка Сяргей, быў вымушаны пакінуць тэрыторыю Беларусі, бо супраць мяне распачалі справу за «распаўсюджванне экстрэмісцкіх матэрыялаў». Маё «злачынства» заключаецца ў тым, што я выклаў у Facebook трагічную для мяне вестку пра смерць майго стрыечнага брата Васіля Парфянкова-Сябро, які ваяваў у палку Каліноўскага.
Вікторыя — беларуская актывістка і культурная мэнэджэрка. Калі пачалася вайна, Віка актыўна дапамагала Украіне ў Грузіі, але ў яе здарыўся зрыў, і яна патрапіла ў псіхіятрычную клініку з трывожным расстройствам.
Мяне завуць Дзяніс Шматко, я — дудар, і ўчора мне паставілі дыягназ «тромб падпахавай вены». Гэта значыць, што калі не вылекваць захворванне — наступствы могуць застацца на ўсё жыццё. Магчыма, давядзецца перастаць іграць на дудзе, чаго мне вельмі не хацелася б.
Знаходзячыся ў Беларусі, мы не можам даць аб сабе шмат інфармацыі, але верым, што людзі разумеюць, што ды як з намі адбываецца. На дадзены момант мне змянілі пакаранне на хатнюю «хіміі», але мы з жонкай трымаемся, бо нас асудзілі разам. Мне змянілі пакаранне, бо я стаў інвалідам другой групы.
Знайшоўшы фота з пратэстаў 2020 года, дзіцячага хірурга падвергнулі рэпрэсіям: штрафу і звальненню з працы. Андрэй Васільевіч (сапраўднае імя схаванае для бяспекі) ратаваў жыцці дзяцей, а цяпер, з прычыны так званага «незаконнага пікетавання» — быў пазбаўлены магчымасці працягваць справу свайго жыцця.
Я з'яўляюся палітвязнем, якому давялося ўцякаць з Беларусі ад рэпрэсій. Разам з сям'ёй мы апынуліся ў Польшчы, дзе цяпер перажываем перыяд адаптацыі: пошук працаўладкавання, афармленне дакументаў, уладкаванне дзяцей у школу.
У жніўні 2020 года я ўдзельнічаў у мітынгах супраць сфальсіфікаваных выбараў і ў ланцугах салідарнасці. У красавіку 2022 года быў асуджаны на 2,5 гады «хіміі» за сваю грамадзянскую пазіцыю. Пры вымушаным пераездзе ўлез у пазыкі і практычна пазбавіўся сродкаў на існаванне.
Як і многія беларусы, я неаднаразова была затрыманая, страціла працу, прайшла праз ператрусы, і так па коле. Я імкнуся з'ехаць і працягваць змагацца, але ўжо ў бяспечным месцы, бо рэпрэсіі ўзмацняюцца і заставацца ў Беларусі для мяне — небяспечна. Ведаю, што акажуся карыснай на волі і буду вельмі ўдзячная любой дапамозе.
Мяне завуць Аляксей Махнач і з 2012 года я хварэю на слаба вылекаваную аўтаімунную хваробу Крона. Цяпер, пасля пройдзеных рэпрэсій, у маім арганізме назіраецца рэмісія, якая патрабуе медыцынскай увагі, каб не дапусціць анкалогіі тоўстага кішачніка, моцнага заняпаду сіл, заняпаду жалеза ў крыві і артралгіі (болей у суставах). Маю патрэбу ў лекаванні.
Праз рэпрэсіі, нашая дачка нарадзілася неданошанай, вагой усяго 1800 грам, і цяпер мае асаблівасці псіхафізічнага развіцця. Пад пытаннем стаяць дыягназы ДЦП і паражэнне галаўнога мозга. Для таго, каб дакладна даведацца, ў чым праблема — неабходна тэрміновае МРТ галаўнога мозгу ў шпіталі пад наркозам.
Сям'я палітвязня Сальмановіча Дзяніса мае патрэбу ў падтрымцы. Дзяніс быў затрыманы 4 кастрычніка 2021 года, а цяпер — прызнаны тэрарыстам. Суд скараў актывіста на 10 год узмоцненага рэжыму і штрафу, а таксама — прад'явіў грамадзянскі пазоў у памеры 33 000 руб.
17 кастрычніка былі вынесеныя жахлівыя сваёй жорсткасцю і неабгрунтаванасцю прысуды па так званай «справе Аўтуховіча». Аб бесчалавечнасці беларускіх судоў вядома даўно, але тут яна дасягнула мяжы, бо суддзі абвясцілі самыя вялікія тэрміны за гісторыю рэпрэсій.
Я працаваў відэааператарам у камандзе Сяргея Ціханоўскага, што зрабіла маё знаходжанне ў Беларусі небяспечным і прымусіла да тэрміновага пераезду. Спачатку разам з сям'ёй мы размясціліся ва Украіне, аднак перад вайной прынялі рашэнне з'ехаць, і падчас другога пераезду ў мяне нарадзілася дзіця.
6 кастрычніка 2022 года ў Менскім абласным судзе быў вынесены абвешчаны вырак па «справе БелаПАН» — найстарэйшага незалежнага інфармацыйнага агенцтва Беларусі. «Суддзя» Вячаслаў Тулейка прыгаварыў да 4 гадоў пазбаўлення волі ў калоніі агульнага рэжыму дырэктарку — галоўную рэдактарку БелаПАН Ірыну Леўшыну і да 14 гадоў узмоцненага рэжыму былога намесніка дырэктара Андрэй Аляксандрава. Андрэй таксама аштрафаваны на 1000 базавых велічыняў (32 тысячы рублёў).
26 верасня пры выкананні задання загінуў баец беларускага палка “Пагоня” гамяльчанін Аляксей Вешчавайлаў, з пазыўным “Жнец”. Гэта вялікая страта не толькі для Беларусі, але і незаменная страта для яго сям'і.
Пасля падзей 2020 года я была спазнала палітычны пераслед з боку кіраўніцтва ўстановы адукацыі, а пазней — крымінальны пераслед за абразу прадстаўніка ўлады.
Я, Тысеў Віталь, маю патрэбу ў дапамозе на тэрміновае правядзенне сур'ёзнай медыцынскай аперацыі. Пасля збіцця мяне ў 2020 годзе ў РУУС г. Стоўбцы 9 жніўня маё захворванне, звязанае з траўмай хрыбетніка, пачало прагрэсаваць і на дадзены момант усё рухаецца да паралічу.
Я быў затрыманы 10 красавіка 2022 года, а дакладней - проста скрадзены з жыцця без тлумачэння прычын. Атрымаў 15 сутак нібыта за «супраціў», гэтыя дні правёў на Акрэсціна ў жахлівых умовах. Потым перавялі ў СІЗА-1, дзе я прабыў 3 месяцы, а пазней адбыўся суд, дзе мне прысудзілі 3 гады пасялення.
З кастрычніка 2021 года па травень 2022 года я правяла ў СІЗА па палітычным артыкуле, першыя 10 сутак - на Акрэсціна, у самых жудасных умовах. Дачка была пад апекай. Пасля суда, на якім далі 3 гады хатняй «хіміі» - сутыкнуліся з абавязковай выплатай апекі амаль у 2000 р.
У лістападзе 2021 года я была арыштаваная за ўдзел у акцыях пратэсту, пасля чаго я знаходзілася ў СІЗА, а далей — мяне звольнілі з працы. Суд прызначыў вырак па 342 артыкуле - 3 гады хатняй «хіміі». Мая дачка вучыцца на платным ва ўніверсітэце, і наяўных сродкаў не хапае на поўнае забеспячэнне жыцця.
Барацьба беларускага народа - гэта быў важны выбар для кожнага. Мы з жонкай зрабілі правільны выбар перад Богам, Беларуссю і сваім сумленнем. За гэта давялося заплаціць самым дарагім: роднай хатай, сям′ёй, краінай, і стаць пакінутымі за мяжой, не маючы магчымасці вярнуцца.
У 2021 годзе маё жыццё і жыццё маёй сям'і падзялілася на «да» і «пасля». Я была падвергнутая псіхалагічным і фізічным катаванням на Акрэсціна, пасля якіх мне давялося збегчы з краіны. Цяпер палітычным рэпрэсіям і ціску падвяргаюцца мае бацькі.
Ад жніўня 2020 года я актыўна ўдзельнічаў у пратэстах у Менску і не баяўся знаходзіцца ў самых гарачых кропках дзеля свабоды беларускага народа. За гэта мяне арыштавалі і пасадзілі спачатку ў турму, потым – на «хіміі».
6 чэрвеня 2022 г. пачаўся закрыты суд па крымінальнай справе ў дачыненні да актывістаў групы «Буслы ляцяць». Цяпер Аляксею Іванісаву, Аляксею Гамезу, Андрэю Будаю, Мікалаю Біблісу, Аляксандру Сідарэнку і іх сем'ям патрэбна падтрымка ў аплаце паслуг адваката і перадачах.
Я быў вымушаны кінуць навучанне ва ўніверсітэце і пакінуць Беларусь праз пераслед па палітычных матывах. Супраць мяне была ўзбуджаная крымінальная справа па ч. 3 арт. 361-1 КК РБ, які прадугледжвае да 6 гадоў пазбаўлення волі, за падпіску на тэлеграм-канал «План Перамога».
Ад жніўня 2020 года Рогач Віталь займаў актыўную грамадзянскую пазіцыю. У верасні 2021 года пакінуў каментар па «справе Зельцэра», пасля чаго быў затрыманы. Па заканчэнні года знаходжання ў зняволенні, Віталю быў вынесены прысуд — 2,5 гады агульнага рэжыму і 200 базавых велічынь штрафу.
У 2020 годзе, імкнучыся абараніць свой голас і голас большасці беларусаў — я была затрыманая па артыкуле 23.34. Пасля гэтага мяне чакалі суды, штрафы, паўторнае затрыманне, СІЗА і канчатковы прысуд: два гады хатняй «хіміі».
6 верасня ў Менску абвясцілі прысуд адразу дзесяці палітычным вязням, фігурантам справы «Рэвалюцыйнага дзеяньня». Агулам турэмнае зняволенне дзесяці абвінавачаных, паводле планаў хаўруснікаў Лукашэнкі, складзе 94 гады.
Я — былая палітзняволеная, якая была затрыманая напрыканцы мінулага года разам з дачкой па арт. 342. Цягам 10 дзён мы ўтрымліваліся ў пякельных умовах на Акрэсціна, а потым былі пераведзеныя ў СІЗА-1, дзе прабылі ў зняволенні тры месяцы. Увесну адбыўся суд, на якім нас скаралі да «хатняй хіміі».
Мой блізкі чалавек быў асуджаны па некалькіх артыкулах на працяглы тэрмін. Я аплочвала паслугі адваката на вялікую суму і кампенсацыю маральнай шкоды пацярпелай. Прашу дапамагчы ў кампенсацыі сродкаў заплачаных адвакату.
Нашая сям'я была вымушаная пакінуць Беларусь пасля арышту мужа і бацькі, на якога была заведзеная крымінальная справа па арт. 342 КК РБ. Мы стараліся наведваць усе акцыі пратэсту разам з дзецьмі, і таму, пасля затрымання мужа – суд пачаў працаваць над завядзеннем крымінальнай справы супраць мяне.
Наша сям'я была вымушана тэрмінова выехаць з Беларусі ў Польшчу праз пагрозу адабрання дзяцей з сям'і і крымінальнага пераследу. Маем патрэбу ў падтрымцы для таго, каб пачаць жыццё з самага пачатку.
Мяне завуць Аляксандр Грэчышнікаў і я з'яўляюся незарэгістраваным кандыдатам у Прэзідэнты Рэспублікі Беларусь у 2020 годзе. Знаходзячыся ў Беларусі, на мяне чыніўся палітычны ціск, пасля якога я быў вымушаны экстрана з'ехаць у іншую краіну.
Нягледзячы на тое, што ў маім жыцці была любімая праца, дом і сям'я — я быў не згодны мірыцца са стаўленнем дзяржавы да беларусаў, са сталай хлуснёй і бяздарным кіраўніцтвам. Мне давялося перажыць катаванні, суды, ператрусы, допыты і, ў рэшце рэшт — эміграцыю.
Мой сын, Івашын Дзяніс Яўгенавіч, быў затрыманы супрацоўнікамі КДБ 12 сакавіка 2021 года. За некалькі дзён да затрымання, Дзяніс апублікаваў расследаванне аб былых супрацоўніках украінскага спецпадраздзялення «Беркут», якіх узялі на службу ў беларускія сілавыя структуры.
Я з′яўляюся беларускім уцекачом ва Украіне. Праз гарачую фазу вайны я не змог своечасова прайсці рэабілітацыю, што выклікала ўскладненні з аднаўленнем крывяноснай сістэмы, трамбоз, варыкоз і частковую страту адчувальнасці нагі. Цяпер я таксама маю патрэбу ў афармленні прапіскі.
Мяне завуць Дыяна і ў 2020 годзе, разам з усёй сям'ёй, мы ўключыліся ў палітычнае жыццё, а з 10 жніўня ўдзельнічалі ва ўсіх пратэсных акцыях. Сёлета мы былі вымушаныя ўцякаць ад рэпрэсій, але так здарылася, што выехаць у Грузію ўдалося толькі мне. Пакуль вырашалася пытанне атрымання гуманітарнай візы ў Польшчу, невялікі запас сродкаў вычарпаўся.
Мяне завуць Аксана Каспяровіч і я з'яўляюся былой палітзняволенай. Пасля майго вызвалення стала немагчыма ўладкавацца на працу, бо мяне ўнеслі ў «спіс тэрарыстаў» КДБ РБ, у выніку чаго блакуюцца любыя рахункі ў любым банку, ў тым ліку і заробкавая карта.
Як і многія беларусы, у 2020 годзе мы з мужам бралі актыўны ўдзел у пратэсным руху. За ўдзел у двух маршах, мужу прысудзілі 1,5 гады калоніі і пазбавілі бізнэсу, а мне прад'явілі два гады «хатняй хіміі» і звольнілі з працы. У нашай сям'і двое дзяцей, якія маюць патрэбу ў падтрымцы.
Наш шаснаццацігадовы сын Мікіта Залатароў прайшоў усе колы пекла пасля выбараў 2020 года. Катаванні і здзекі працягваюцца дагэтуль, і нядаўна сына ізноў асудзілі. Мы, ягоныя бацькі, знаходзімся ў гаротным становішчы і практычна не можам яму дапамагаць.
Мяне завуць Віталь і з 16 лютага 2022 года маё жыццё і жыццё маёй сям'і ператварылася ў пекла. За гэты час я прайшоў праз Акрэсціна, Жодзіна, СІЗА на Валадарскага, а нядаўна адбыўся суд па арт. 369, на якім я атрымаў прысуд, штраф і пазоў.
Я — малады хлопец, які ўпершыню ў жыцці апынуўся ў такой складанай сітуацыі. Нядаўна мяне асудзілі на тры гады «хіміі» за ўдзел у пратэсных акцыях 2020 года. Я ўцёк ад пакарання і застаўся зусім адзін у новай краіне, без ведання мовы і сродкаў на існаванне.
Пасля пачатку падзей 2020 года, мой муж актыўна ўдзельнічаў ва ўсіх мірных маршах, выконваючы грамадзянскі абавязак і адстойваючы правы сваёй сям'і. Праявіўшы сябе мужна, заступіўшыся за чалавека і даўшы адпор уладам, цяпер ён адбывае пакаранне тэрмінам на 5 гадоў.
У 2020 годзе, разам з беларускім народам, я актыўна выказвала сваю грамадзянскую пазіцыю, за што была затрыманая тройчы і асуджаная на выплату штрафаў. У 2021 годзе мяне асудзілі па крымінальнай справе, я адбыла свой тэрмін у турме, аднак пасля вызвалення маю сям'ю не пакінулі ў спакоі.
Мяне завуць Яна і мне 26 гадоў. Ад жніўня 2020 года я актыўна брала ўдзел у мірных акцыях, на адной з якіх была затрыманая і арыштаваная на 10 сутак. Праз год да мяне дадому ўварваліся супрацоўнікі ГУБАЗіКу і зноў затрымалі мяне на 10 сутак, пасля чаго — асудзілі па артыкуле 342 ч.1 на 3 гады «хіміі» з накіраваннем у ВУАТ.
Мяне завуць Касцевіч Руслан, мне 19 год. З'яўляючыся беларускім жаўнерам, я сышоў з украінскай мяжы для таго, каб пазбегнуць удзелу ў ваенным канфлікце, за што на мяне ўзбудзілі крымінальную справу па артыкуле аб дэзерцірстве.
Мяне завуць Паша, я – беларускі актывіст, які цягам трох гадоў быў валанцёрам НДА «Радзіслава», але з палітычных прычынаў быў вымушаны з'ехаць з Беларусі ва Украіну. Адтуль мяне выгнала вайна і я апынуўся ў Польшчы.
Ні для каго не сакрэт, што за непрыманне іншага меркавання — мноства разважных беларусаў з'ехалі з роднай краіны, растаўшыся з домам і роднымі людзьмі. Я знаходжуся ў іх ліку і ўжо год не знаходжуся дома з-за распачатага на мяне палітычнага ціску.
Мяне завуць Ілля Лабацэвіч, я – былы палітвязень, які прымаў актыўны ўдзел у пратэсным руху. Аднойчы, знаходзячыся на пратэсце разам з мамай, я стаў на яе абарону, пасля чаго быў затрыманы.
У жніўні 2020 года я актыўна браў удзел у пратэсным руху, пасля чаго, ў кастрычніку 2021 года, мяне забралі. Вызвалілі з-пад варты ў сакавіку 2022 года, і я паехаў адбываць пакаранне на «хімію». Мае родныя і блізкія не могуць увесь час падтрымліваць мяне фінансамі, і цяпер я маю патрэбу ў дапамозе для падтрымання жыцця на час зняволення.
Мой брат быў у групе па вызваленні вострава Змяіны, а цяпер ён мужна змагаецца ў шэрагах ДПСУ (Дзяржаўная памежная служба Украіны), абараняючы Украіну ад пуцінскай агрэсіі. Для выканання ваенных заданняў, брат мае патрэбу ў набыцці спецыяльных актыўных навушнікаў.
Наша сям'я актыўна ўдзельнічала ў акцыях і рознымі метадамі спрабавала зрабіць свой унёсак у пратэстны рух. Грамадзянская пазіцыя стала прычынай для аказання на нас палітычнага ціску. Перажыўшы ІЧУ, СІЗА, суд і прысуд да «хіміі з накіраваннем» — мы пакінулі Беларусь.
Мяне завуць Давід, я – беларус, які нядаўна вярнуўся з Украіны. Пасля перажытых падзей, ужо больш за тры месяцы я працую з псіхатэрапеўтам, але, на жаль, мой стан пагоршыўся і цяпер у мяне клінічная дэпрэсія, а таксама была спроба суіцыду.
Мяне завуць Таццяна Мацулевіч, я – маладая маці, якая была вымушаная экстрана пакінуць Беларусь разам з маленькім дзіцём. Пасля ўцёкаў майго мужа Аляксея з месца зняволення, на мяне стаў аказвацца палітычны ціск і пагрозы.
Сяргей, блізкі сябар і калега праваабаронцаў розных краін, ужо больш за год змагаецца з цяжкім працяканнем хваробы. Цяпер экстраная дапамога патрэбна для аплаты лекавання ў спецыялізаваным шпіталі ў Турэччыне.
Мы, Наталля і Аляксандр, з чэрвеня 2020 года імкнуліся ўдзельнічаць ва ўсіх акцыях і пратэстах, за што нам давялося перажыць рэпрэсіі, затрыманні і палітычны ціск. Для таго, каб застацца на волі — мы вырашылі з'ехаць з краіны.
Мяне завуць Уладзіслаў Лапло і 3 месяцы таму я пераехаў у Польшчу праз палітычны ціску. Першы месяц я здымаў жытло на сродкі, якія ўзяў з сабой, і адначасова шукаў працу.
Мяне завуць Віталь Казлоўскі, і, пачынаючы са стэлы 9 жніўня 2020 года, я хадзіў на маршы і акцыі, як на працу. Падчас Маршу міру і незалежнасці 30 жніўня 2020 года, я «засвяціўся» на двух аператыўных відэазапісах МУС, у тым ліку са збіваннем мікрааўтобуса.
Пасля таго, як у 2020 годзе мы з мужам актыўна выказвалі нашу грамадзянскую пазіцыю — мы былі ў розны час асуджаныя і звольненыя з месцаў працы. Мы разам мелі стаж працы на адным прадпрыемстве 18 і 20 год. Марна спрабавалі адстойваць свае правы ў камісіях па працоўных спрэчках.
Мы з'яўляемся шматдзетнай сям'ёй з сямю дзецьмі. Нядаўна ў нашай сям'і здарылася гора — галоўнага карміцеля забралі за каментар у сацыяльных сетках. Я знаходжуся ў дэкрэтным адпачынку і атрымліваю капейкі, а дзяцей неабходна падрыхтоўваць да школы.
Пасля пачатку вайны ва Украіне мама і дачка, якія з'ехалі з Беларусі праз палітычны ціск, — апынуліся ў складанай сітуацыі. Цяпер яны застаюцца ва Украіне і праходзяць лекаванне, аднак пазбавіліся працы і сродкаў для існавання. Маюць патрэбу ў дапамозе для аплаты жылля, набыцця лекаў і мінімальных выдаткаў на жыццё.
Мяне завуць Яна, мне 30 гадоў, у мяне трое маленькіх дзяцей: Аня, Пётр і Афіна. Майго мужа затрымалі і асудзілі на адзін год калоніі за каментар у тэлеграм-чаце. З усімі цяжкасцямі я засталася адна: арэнднае жыллё, іпатэка на жыллё, якое будуецца, судовыя выдаткі.
Мужчына, затрыманы ў жніўні 2020 года за ўдзел у пратэстах, быў скараны на турэмны тэрмін. Цяпер для таго, каб выехаць з краіны пасля вызвалення і наладзіць сувязь з блізкімі, яму неабходна выплаціць немалы штраф. Магчымасць па працаўладкаванні для яго абмежавана праз наяўнасць судзімасці.
Мяне завуць Юры Несцярэнка і я з'яўляюся музыкам і пісьменнікам. Мой актыўны ўдзел у лёсе краіны, які выяўляецца і праз назіранне за выбарамі, і праз працу ў незалежных выдавецтвах – пацягнуў за сабой палітычны ціск і пагрозу арышту. Выбіраючы свабоду і бяспеку, разам з сям'ёй мы былі вымушаныя экстрана пакінуць краіну.
Яна Пінчук — беларуская палітзняволеная, якая была затрыманая 01.11.21. у Пецярбургу на запыт беларускіх уладаў. Яна ўжо 8 месяцаў знаходзіцца ў СІЗА ў Пецярбургу, за гэты час генпракуратура РФ задаволіла запыт РБ аб яе выдачы ў Беларусь, а расейскі суд пакінуў у сіле гэтае рашэнне.
З прычыны таго, што на маіх дзяцей пачаў аказвацца палітычны ціск, мы былі вымушаныя экстрана пакінуць Беларусь. 5 лютага мы прыехалі ў Польшчу праз Украіну. Цяпер, знаходзячыся ў іншай краіне, мы маем патрэбу ў дапамозе для арэнды жылля і набыцця прадметаў першай неабходнасці.
Я з'яўляюся грамадзянскім актывістам і падчас выбараў 2020 г. знаходзіўся ў ініцыятыўнай групе Віктара Бабарыкі. За выказванне свайго меркавання ў каментарах тэлеграм-каналаў мне давялося перажыць некалькі ператрусаў і знаходжанне ў ІЧУ, пасля чаго мне далі прысуд — паўтара года хатняй «хіміі».
Вайскоўцы з ВСУ да апошняга ўздыху стаяць за сваю Сям'ю, за свой Народ, за сваю Краіну. Цяпер адна з груп вайскоўцаў мае вострую патрэбу ў набыцці пікапа для выканання баявых задач. Папярэдні аўтамабіль пацярпеў падчас авіяўдараў.
Карына Пацёмкіна — актывістка з Салігорску, якая вымушана пакінула Беларусь у снежні 2021 года і спынілася ў Бучы, дзе сустрэла вайну. З пачатку ваенных дзеянняў дзяўчына стала валанцёркай мясцовай рады ў Бучы, а ў пачатку сакавіка эвакуавалася ў Львоў, дзе працягвала аказваць валанцёрскую дапамогу на іншай платформе.
Мяне завуць Канстанцін Шульга і 15 снежня 2021 года я быў затрыманы ва ўласным доме па артыкуле 342 ч. 1 (парушэнне грамадскага парадку і ўдзел у несанкцыянаваных акцыях). Да пачатку зняволення я займаўся лекаваннем здароўя, якое значна пагоршылася за час знаходжання ў карцэры і СІЗА. Цяпер я знаходжуся ў Польшчы і маю патрэбу ў дапамозе для працягу лекавання і добраўпарадкавання ў новай краіне.
Дзмітрый Воўк і Яўген Шкраба загінулі ў аўтакатастрофе ў Румыніі 14 чэрвеня. Цяпер сваякам Яўгена і Дзмітрыя патрэбныя сродкі на пахаванне загінулых, іх бацькі перавязуць іх з Румыніі ў Беларусь. Жонка і дзеці Змітра (6 і 9 гадоў) не могуць вярнуцца ў Беларусь праз палітычны пераслед. У выніку блакіроўкі іх карт ва Украіне, страты мужа і бацькі яны не маюць дастатковых сродкаў на існаванне і маюць патрэбу ў падтрымцы на першы час.
У 2020 годзе я ўдзельнічала ў мітынгах, актыўна выказвала сваю нязгоду з гвалтам і беззаконнем у Беларусі. У верасні 2021 года мяне скаралі на 1,5 года хатняй хіміі па «карагоднай справе». У красавіку 2022 года, адбыўшы 7 месяцаў хатняй хіміі, мне давялося нелегальна ўцякаць з краіны праз пагрозу калоніі.
Мяне завуць Ігар Кляшчук і я з'яўляюся палітычным актывістам і мастаком. Хаваючыся ад палітычных пераследаў, якія здзяйсняюцца з боку крывавага рэжыму Лукашэнкі — я быў вымушаны апынуцца ў Брытаніі і прасіць прытулак. На дадзены момант мне неабходна дапамога ў аплаце адваката.
Мяне завуць Ягор Судойдзь, я — палітвязень, які адбыў свой тэрмін пакарання па артыкуле 342 ч.1. Падчас удзелу ў масавых пратэстах і час знаходжання ў месцах зняволення, быў нанесены ўрон майму здароўю і атрыманы шматлікія траўмы. На дадзены момант я займаюся аднаўленнем здароўя і лекаваннем, у сувязі з чым маю патрэбу ў медыцынскай падтрымцы.
Мяне завуць Анісімаў Дзмітрый, я – графічны дызайнер, які заўсёды імкнуўся выказваць сваю нязгоду з палітычным гвалтам праз творчы акт. За стварэнне відэа, апазіцыйных прынтаў, стыкераў, паштовак і іншага графічнага кантэнту — мяне падвергнулі рэпрэсіям, ператрусам, допытам, прысудам, а ў выніку — змушанай рэлакацыі з роднай краіны. Цяпер я знаходжуся ў бяспецы, аднак усё, што было мне дорага — адабралі.
Соф'я Сапега была затрыманая 21 траўня 2021 г. у аэрапорце Менск, пры пасадцы самалёта Афіны — Вільня. З 21 траўня 2021 года знаходзілася пад вартай, спачатку ў СІЗА КДБ, потым — пад хатнім арыштам. 6 траўня 2022 года асуджаная па арт. 130 ч.3 КК РБ на 6 год пазбаўлення волі.
Мая барацьба за свабодную Беларусь каштавала мне страты пасады і самае галоўнае — расстання з маленькім сынам. На здзіўленне, мне ўдалося выйграць суды, але потым пайшлі пагрозы. І мне давялося з'ехаць з Беларусі без дзіцяці ў іншую краіну і будаваць сваё жыццё самастойна.
Мяне завуць Уладзімір, я — палітычны актывіст, які ўдзельнічаў ва ўсіх акцыях і пратэстах у Баранавічах, а таксама з'яўляўся назіральнікам на выбарах 17-га і 20-га гадоў. У жніўні 2021 года, пасля затрымання майго брата, да мяне ў хату дашлі з ператрусам і адправілі на допыт, дзе сказалі «сядзець ціха і чакаць». Выбіраючы свабоду, я быў вымушаны экстрана з'ехаць з краіны.
У 2021 годзе мяне асудзілі на два гады «хатняй хіміі» за каментар артыкула на «Onliner». Пасля вынясення прысуду, рэжым пазбавіў мяне любой магчымасці падпрацоўкі, не дазваляючы працаваць больш за адну стаўку. Гэта значна ўдарыла па фінансавым становішчы маёй сям'і, бо абмежавала магчымасць аплаты крэдытаў, якія браліся на лекаванне дачкі з інваліднасцю.
Мяне завуць Ігар Янкоў, я – беларус, які камандуе інтэрнацыянальным батальёнам ва Украіне. На дадзены момант у нашым падраздзяленні ўтварылася група наводчыкаў і прыкрыцця. Для ажыццяўлення нашай дзейнасці мы маем патрэбу ў добрым аўтамабілі.
Збор адкрыты для пакрыцця выдаткаў па экстрадыцыі цела на радзіму Сафонава Дзмітрыя і на дапамогу сям'і.
Я жыву адна разам з сынам у Віцебску на здымным жыллі і маю сваё атэлье па пашыве і рамонце адзення. У жніўні 2020 года я актыўна брала ўдзел у пашыве і распаўсюджванні нацыянальнай сімволікі, а ў студзені 2021 года ў маёй майстэрні і дома прайшлі ператрусы, падчас якіх канфіскавалі вырабы і тканіны. Да гэтага часу мяне выклікаюць у міліцыю, пагражаюць крымінальнымі справамі, а нядаўна маё ІП падалі на ліквідацыю.
У студзені 2022 года мяне забралі з дому і павезлі ў ГУБАЗ. Мне далі артыкул 342 ч. 1 за ўдзел у двух пратэсных маршах. Зусім нядаўна, ў красавіку, у мяне адбыўся суд, на якім мяне скаралі да 2 год хатняй «хіміі».
Мяне завуць Настасся, я з'яўляюся магістранткай і настаўніцай з асабістай грамадзянскай пазіцыяй. Праз свае палітычныя поглядаў я страціла працу, была адлічаная з магістратуры і падвергнутая абвінавачванню ў здзяйсненні крымінальнага злачынства. Мяне пазбавілі волі на тры месяцы за фатаграфію двухгадовай даўніны, а нядаўна — скаралі на тры гады хатняй «хіміі» за злачынства, якое здзейсніла дзяржава.
Рыта — студэнтка 3 курса факультэта псіхалогіі ГДУ імя Ф. Скарыны. Дзяўчына была затрыманая 28 снежня 2021 года па арт. 130 за тое, што расклейвала ўлёткі, змест якіх, на думку следства, прыніжаў амапаўцаў. 23 сакавіка 2022 г. суд вынес Рыце прысуд: 2 гады пазбаўлення волі па артыкулах 341 і 342. Цяпер сям'я Рыты мае патрэбу ў падтрымцы для аплаты адваката, перадач і лекаў.
Аніта — гэта таленавітая дзяўчына з мастацкімі інтарэсамі, якая выдатна скончыла школу, добра здала іспыты і сёлета хацела паступаць у ВНУ. Аднак усе планы дзяўчыны абрынуліся ў адно імгненне: раніцай 23 лютага, калі Аніта спала, да яе ў кватэру ўварваўся САХР, пасля чаго ішоў ператрус, знаходжанне ў РУУС і на Акрэсціна. Дагэтуль Аніта так і не выйшла на волю і знаходзіцца ў СІЗА.
Жадаючы выказаць нязгоду з вайсковымі дзеяннямі на тэрыторыі Украіны, я вырашыла ўскласці кветкі каля Амбасады Украіны ў Беларусі. Мяне затрымалі і пасадзілі на 15 сутак, пасля чаго — звольнілі з месца размеркавання за прагулы. Цяпер я маю патрэбу ў падтрымцы для выплаты сумы, якую мне выпісалі як «кампенсацыю сродкаў за навучанне ва ўніверсітэце».
Я з'яўляўся актыўным удзельнікам пратэснага руху і заўсёды выказваў сваю нязгоду з дзейным рэжымам. Быў затрыманы па «народным» артыкуле 23.34, пасля чаго страціў працу і ўсе крыніцы даходу. Я пакінуў Беларусь і апынуўшыся на новым месцы, сутыкнуўся з іншымі жыццёвымі цяжкасцямі.
Мяне завуць Аляксей і я з'яўляюся былым палітвязнем. Цяпер я знаходжуся ў Коўне, не валодаючы грашовымі сродкамі для існавання, бо не магу ўладкавацца на працу з прычыны чакання афіцыйных дакументаў. Маю патрэбу ў дапамозе для падтрымання жыцця ў дадзены момант.
Я з'яўляюся чальцом пашыранага складу КР і на дадзены момант знаходжуся ў лагеры для замежнікаў у Групе (Грудзёндз, Польшча), аднак знаходжанне ў лагеры магчыма для мяне толькі да 16 траўня — ў дзень сканчэння медстрахоўкі. Цяпер імкліва пагаршаецца маё самаадчуванне: дрэнна хаджу, бачу, працуе толькі левая рука. Маю патрэбу ў падтрымцы для аднаўлення здароўя і ўладкавання ў новай краіне.
Лук'янцаў Глеб быў вымушаны ўцякаць з Беларусі ў 2021 годзе з прычыны палітычнага пераследу, які вядзецца ў адносінах да яго. На дадзены момант Глеб знаходзіцца ў Літве і мае патрэбу ў дапамозе для аплаты арэнды жытла і куплі мінімальнага набору прадуктаў.
У лістападзе 2021 года мяне затрымалі за публікацыі ў інстаграме, зробленыя ў 2020 годзе падчас пратэстаў, дзе быў намаляваны Лукашэнка А.Г. з подпісам «фашыст». Мяне затрымалі на 2 месяцы, а далей — скаралі на 2 гады «хіміі».
Мікіта Сляпянка — гэта гомельскі актывіст і адміністратар культурна-гістарычнага тэлеграм-канала Rezystans, на якога завялі справу за «стварэнне экстрэмісцкага фармавання». Цяпер Мікіту патрэбна падтрымка для аплаты адваката і пражывання ў СІЗА.
Я з'яўляюся мамай-адзіночкай траіх сыноў, старэйшы з якіх асуджаны на 3 гады знаходжання ў выхаваўчай калоніі. У перыяд да абвяшчэння прысуду і пасля, маёй сям'і давялося прайсці праз шэраг трагедый. Цяпер я маю патрэбу ў дапамозе для арганізацыі перадач у выхаваўчую калонію, паездкі на працяглае спатканне да сына і на папаўненне яго рахунку ў ВК2.
Пасля выбараў 9-10 жніўня, я з'яўляўся актыўным удзельнікам усіх пратэсных мітынгаў і вулічных акцый супраць АМАПа ў Берасці, дзе мною былі атрыманыя траўмы ад дубінкі і гумавых куль. У чэрвені мяне забралі з працы з прычыны вышуку і завялі на мяне крымінальную справу, пасля чаго вынеслі прысуд на два гады. Даведаўшыся аб пагрозе пазбаўлення волі, я прыняў рашэнне пакінуць Беларусь.
Юлія Гарачка з'яўляецца праваабаронцай і былой палітзняволенай, у якой канфіскавалі сродкі сувязі, ноўтбук, фотакамеру і грошы. Нядаўна пачалася другая крымінальная справа, пасля якой Юлія была вымушана экстрана рэлакавацца. На дадзены момант Юлія мае патрэбу ў дапамозе для працягу рэлакацыі, адаптацыі, аднаўлення здароўя, а таксама для набыцця тэхнікі, каб працягваць праваабарончую дзейнасць.
Дапамога дваровай 53-гадовай актывістцы, да якой уварваўся АМАП, цяпер следства абвінавачвае яе ў «тэрарызме».
Мэта аплата збору і запаўненне дакументаў на атрыманне сталага побыту па «каранях» без карты паляка ў рэспубліцы Польшча.
Мяне завуць Цупрыянчык Павел і мне 19 гадоў. Раней я актыўна ўдзельнічаў у пратэсным руху, рэгулярна наведваючы пратэсты і робячы свой унёсак у барацьбу з рэжымам. Ад пачатку расейскага ўварвання ва Украіну я пачаў перадаваць інфармацыю аб перамяшчэнні расейскіх войскаў у маім горадзе, пасля чаго мной зацікавілася КДБ.
Падчас бамбёжак Кіева ваеннымі ракетамі мая мама моцна спалохалася і ўпала з драбінаў, атрымаўшы сур'ёзныя траўмы ўнутраных органаў. Гэта было 17 сакавіка 2022 года, ў разгар аблогі Кіева. Цяпер мы маем патрэбу ў дапамозе для барацьбы за маміна жыццё.
Я быў асуджаны па артыкуле 342 ч. 1 на 3 гады «хіміі» з накіраваннем і не жадаючы аддаваць сваю свабоду, быў вымушаны экстрана пакінуць родную краіну, узяўшы з сабой толькі мінімальныя ашчаджэнні. На дадзены момант я знаходжуся ў Грузіі без сям'і, фінансавых сродкаў і стабільнага жытла. Маю патрэбу ў дапамозе, каб абжыцца ў новай краіне.
Мяне завуць Мікіта Краснакуцкі і я з'яўляюся адным з заснавальнікаў аб'яднання «Моладзевы Блок» і каардынатарам Менскай арганізацыі Партыі «Грамада». 4 красавіка мяне затрымалі супрацоўнікі КДБ, а ў доме быў праведзены ператрус. Пад пагрозамі крымінальнай справы мяне прымусілі «пагадзіцца» на супрацоўніцтва, пасля чаго я прыняў рашэнне экстрана пакінуць Беларусь.
15 снежня 2021 года ў дом Ганчарыка Іллі ўварваліся супрацоўнікі АМАП і затрымалі мужчыну па арт. 364. 7 лютага Іллю прыгаварылі да 4 гадоў «хіміі» з накіраваннем. Дома мужчыну чакаюць жонка і два непаўналетнія дзіцяці, ў аднаго з якіх дыягнаставана расстройства аўтычнага спектру.
Я, бацька шматдзетнай сям'і, быў сябрам УВК на выбарах 2020 года і не падпісаў сфальсіфікаваны пратакол. Пасля гэтага мяне чакалі такія падзеі, як атрыманне штрафу за пікетаванне, ператрус і канфіскацыя мабільных прылад. Я змушана сышоў у дэкрэтны адпачынак з добра аплочваемай працы і цяпер мая сям'я мае патрэбу ў падтрымцы.
Мяне клічуць Зміцер і нядаўна мне прыйшлося выйсці з падполля для таго, каб тэрмінова эвакуіравацца з Беларусі. Цяпер я знаходжуся ў Тбілісі без сродкаў існавання. Мне неабходна атрымаць візу, каб патрапіць у Польшчу, а далей — ва Украіну, дзе ў добраахвотніцкім батальёне мяне чакаюць сябры, якія займаюцца знішчэннем расійскіх акупантаў.
24 лютага 2022 года вайна заспела Ганну і Аляксандра ў Гастомелі і Бучы, ў эпіцэнтры баявых дзеянняў пад Кіевам. Не маючы магчымасці выбрацца, яны больш за два тыдні правялі пад абстрэламі ў акупацыі расейскіх салдат, хаваючыся ў халодным падвале без святла, газу і сувязі. 10 сакавіка, цудам застаўшыся ў жывых, яны змаглі эвакуавацца.
Культурныя актывісты Папа Бо (Аляксандр Багданаў) і Макс Крук, вядомыя шмат каму як аўтары і рэалізатары музычных акцый на мірных маршах пратэсту 2020 года ў Менску, патрапілі пад рэпрэсіі ў сябе на радзіме і былі вымушаныя з'ехаць з Беларусі. Для таго, каб працягваць працаваць на полі культурнага супраціву, Максім і Аляксандр маюць патрэбу ў фінансавай падтрымцы.
Маё першае затрыманне было звязанае з машынай суддзі, якую размалявалі ў кастрычніку 2020 года ў Мазыры. Пасля гэтага мне давялося перажыць допыт у КДБ па справе «мазырскіх тэрарыстаў». Пакінуўшы допыт, я была вымушаная разам з сям'ёй экстрана пакінуць Радзіму з адным заплечнікам за спінай і мінімальным бюджэтам.
Мікалай Аўтуховіч — прадпрымальнік, грамадскі актывіст і сапраўдны патрыёт Беларусі. Рэжым спрабуе абвінаваціць Мікалая па артыкулах аб тэрарызме і спробе гвалтоўнага захопу дзяржаўнай улады. Па законах рэжыму, па гэтых артыкулах абвінавачанаму можа пагражаць нават смяротнае пакаранне. Даверу да беларускага суда няма, але мы павінны выкарыстоўваць любую магчымасць, каб дапамагчы Мікалаю.
Сяргей Гурло з'яўляецца лідэрам Бабруйскай суполкі Беларускага незалежнага прафсаюза і былым супрацоўнікам «Белшыны». Пасля падзей жніўня 2020 года Сяргей усімі магчымымі спосабамі спрабаваў дасягнуць справядлівасці, асвяціць рэальныя падзеі, паўплываць на нараджэнне Новай Беларусі, за што неаднаразова падвяргаўся палітычнаму пераследу. Ва ўзросце 58 гадоў Сяргей быў вымушаны пакінуць родную краіну і пачаць сваё жыццё з нуля.
Мяне клічуць Іван і я з'яўляюся былым вайскоўцам. У жніўні 2020 года я звольніўся ў знак нязгоды з гвалтам, які здзяйсняецца Узброенымі Сіламі падчас пратэстаў у Беларусі. Нядаўна я прыняў цяжкае рашэнне пакінуць родную краіну і зараз маю патрэбу ў дапамозе для арганізацыі пераезду.
Маіх бацькоў (пенсіянераў) затрымалі 25 сакавіка ў складзе 12 чалавек у парку Я.Купалы, падчас штотыднёвай сустрэчы. Адвезлі ў Цэнтральнае роўдзе адтуль на Акрэсціна, дзе яны правялі трое сутак. Пасля суда кожнаму з іх далі штраф у памеры 85 базавых велічыняў.
11 лютага пасля праведзенага ператрусу Сяргея Лявонавіча Вількевіча затрымалі і змясцілі ў ІЧУ на 3-е сутак. Сяргею прад'явілі артыкулы 19.11 (ч. 2) і 24.23 (ч. 1), а таксама канфіскавалі ўсю працоўную тэхніку. Чакаючы на другі суд, Сяргей не мае магчымасці працаваць і пазбаўлены сродкаў для аплаты штрафу і забеспячэння існавання.
Мяне завуць Віктар. 23 снежня на мяне была заведзена крымінальная справа, па якой я быў этапаваны ў Пінск, дзе прасядзеў 3-е сутак у ІЧУ і выпушчаны да суда з абмежаваннем выезду за мяжу. У Беларусі мяне аб'явілі ў вышук і цяпер я маю патрэбу ў дапамозе для засваення ў іншай краіне.
Праз крымінальны пераслед па палітычных матывах разам з мужам і дачкой мы пакінулі Беларусь і жылі ў Кіеве да пачатку вайны. Цяпер мы знаходзімся ў Польшчы, ўзмоцнена вучым польскую мову, і ўжо знайшлі магчымасць працаваць па адной польскай праграме, арыентаванай на медыцынскіх работнікаў. Аднак у гэты перыяд мы маем патрэбу ў дапамозе для таго, каб уладкаваць жыццё нанова, ўжо ў другі раз.
9 жніўня, трапіўшы на пратэст супраць фальсіфікацыі выбараў, я атрымаў чатыры агнястрэльныя раненні, працяглую псіхалагічную траўму і частковую страту слыху правага вуха. Пасля ўсяго перажытага, я таксама страціў працу, набраў пазыкаў для лекавання, перанёс аперацыю і працяглую рэабілітацыю. Цяпер я маю патрэбу ў дапамозе для аднаўлення свайго жыцця пасля таго, як яе разбурыў рэжым.
Пасля падзей 2020 года наша сям'я распалася на крошкі: нас вымусілі пакінуць дом і родныя мясціны. Усё, што стваралася гадамі, — знікла за адно імгненне. Падвергнуўшы нас затрыманням, гвалту, пагрозам, ператрусам — цяпер рэжым здзекавацца з аднаго з родных мне людзей, трымаючы яго ў турме ў закладніках.
25 лютага 2022 года, пасля пачатку вайны на тэрыторыі Украіны, Ірына была вымушана ў другі раз за год пакінуць свой дом. У гэты час Нацбанк Украіны выдаў указ, які дазволіў замарозіць усе рахункі ва ўкраінскіх банках грамадзянам Беларусі і РФ, і Ірына з сынам эвакуяваліся практычныя без рэчаў і без капейкі грошай.
Раённы суд г. Менска аштрафаваў мяне па артыкуле 24.23 за пікетаванне шляхам нанясення надпісу «НЕ ВАЙНЕ» шыбе ўласнай кватэры. Гэта быў той знойдзены мною спосаб, з дапамогай якога я змагла падтрымаць Украіну. Я працую рамесніцай, спецыялізуюся на стварэнні лялек, аднак у апошні час мая праца не прыносіць тых фінансавых сродкаў, якімі я магла б аплаціць штраф.
Гісторыя харкаўскай сям'і Чапенкаў нагадвае жахлівы сон, у якім кожны паварот сюжэту адкрывае ўсё новыя жахі. Але гэта не сон, а страшная рэальнасць, у якой апынуліся людзі.
Наста Кухта заўсёды мела актыўную грамадзянскую пазіцыю і змагалася з несправядлівасцю, за што была затрыманая супрацоўнікамі КДБ 17 лютага 2022 года ў межах адміністрацыйнага артыкула. 4 сакавіка Насту затрымалі паўторна, ўжо ў межах крымінальнай справы. Цяпер бацькі Настассі маюць патрэбу ў падтрымцы для збору перадач і лекаванні аднаго з сабак.
Пасля допытаў і вобшуку ў кватэры, быў арыштаваны вядомы беларускі грамадскі актывіст Зьміцер Дашкевіч. Ягоная цяжарная жонка Наста і трое дзетак патрабуюць нашай падьтрымкі.
Мяне завуць Маша, я — студэнтка Гарадзенскага дзяржаўнага ўніверсітэта. Была затрыманая і асуджаная па ч. 1 арт. 24.23 КаАП. У дадзены момант я маю патрэбу ў экстраным пераездзе ў сувязі з пагрозай узбуджэння крымінальнай справы, аднак у мяне няма сродкаў для набыцця квітка на самалёт.
Пад ракетна-бомбавым ударам пуцінскіх жаўнераў па ўкраінскім Карасценю загінулі двое беларусаў. Іх сем'і страцілі карміцеляў і маюць патрэбу ў нашай дапамозе.
Я – жонка палітычнага зняволенага, асуджанага за палітычныя погляды на 3 гады «хіміі» з накіраваннем. У нас двое дзяцей і я не працую, бо сяджу з маленькім дзіцем дома. Мой муж быў адзінай крыніцай даходу.
Мой сын быў арыштаваны 9 снежня 2021 года і дагэтуль знаходзіцца ў СІЗА №1. Мы, яго бацькі-пенсіянеры, бацька — інвалід 1 групы, ў дадзены момант маем патрэбу ў фінансавай дапамозе для падтрымкі нашага сына, а таксама — для нашага выжывання.
Мой сын — палітвязень, у якога таксама выяўленыя сур'ёзныя праблемы са здароўем. Цяпер ён адбывае пакаранне ў ВК за ўдзел у маршах. Наша сям'я мае патрэбу ў дапамозе для падтрымання сына цягам тэрміна адбывання пакарання ў калоніі.
Апошнія 10 месяцаў, знаходзячыся ў Беларусі, ў адносінах да мяне здзяйсняўся палітычны пераслед з боку сілавікоў рэжыму. Адначасова хаваючыся, я рабіў акцыі супраць так званай улады, максімальна прадумваючы сваю бяспеку. Я быў вымушаны пакінуць сваю краіну, ў якую абавязкова вярнуся.
Сям'і палітвязня Буневіча Змітра Віктаравіча, асуджанага за пратэсты ў 2021 годзе на год і восем месяцаў калоніі агульнага рэжыму, патрабная дапамога. Зміцер быў адзінай крыніцай даходаў у сям'і і цяпер, калі яго пазбавілі волі, двое маленькіх дзетак і жонка засталіся без сродкаў на існаванне.
Галоўны энэргетык Сакавец Сяргей быў затрыманы проста на працоўным месцы за падпіску на экстрэмісцкі тэлеграм-канал «Рэальная Беларусь». Ужо 5 месяцаў Сяргей знаходзіцца ў СІЗА. Мама Сяргея — інвалід 3 групы, якая мае патрэбу ў дапамозе на час, пакуль яе сын пазбаўлены волі.
Я быў вымушаны пакінуць Беларусь праз грамадзянскую пазіцыю. Знаходзячыся і працуючы ў Польшчы, ў мяне адбылося кровазліццё ў мозг. Цяпер я маю патрэбу ў сродках для рэабілітацыі ў іншай краіне, бо ехаць дадому небяспечна.
Часам здараецца так, што самім валанцёрам патрэбная дапамога. Так здарылася і са мной. Я была вымушаная пакінуць Беларусь праз пераслед з боку рэжыму і цяпер апынулася адна ў чужой краіне без жытла і грошай на ежу. Буду ўдзячна любой дапамозе.
Мяне завуць Аляксандр, я актыўны прыхільнік перамен, які атрымаў патройны пералом хрыбетніка і ЧМТ пасля арышту і шматлікіх збіццяў. У чэрвені 2020 г. адсядзеў 16 сутак у ІЧУ і ЦІП. Уцёк ад міліцыі падчас ператрусу кватэры і цяпер маю патрэбу ў дапамозе, каб набыць рэчы першай неабходнасці.
Пасля хвалі затрыманняў і адміністрацыйных арыштаў у жніўні 2020 года наша сям'я апынулася ў цяжкой сітуацыі. Пасля гэтых падзей мы сутыкнуліся з праблемамі на працы і адпаведна — з фінансавым становішчам.
Мяне затрымалі на адным з мітынгаў у горадзе Віцебску за маю грамадзянскую пазіцыю і ўдзел ў пратэстных акцыях у Менску. Праз ціск супрацоўнікаў ГУБАЗіК я пакінуў Рэспубліку Беларусь і цяпер маю патрэбу ў дапамозе для арэнды жытла ў іншай краіне.
Вядомы пратэстны блогер Максім Шабуцкі вымушаны ўцякаць з Беларусі праз пагрозы пазбаўлення волі. Больш за паўтара гады блогер знаходзіўся ў глыбокім падполлі, якое нядаўна знайшлі. На дадзены момант Максім мае патрэбу ў сродках для рэлакацыі і пражывання ў іншай краіне на час уладкавання.
Я — вясковы хлопец, бацька чацвярых дзяцей, які не згодны з палітыкай нязменнай, хлуслівай улады, і не баюся хаваць гэтага факту. За гэта мяне скаралі на 2,5 гады хатняй хіміі. Маю патрэбу ў дапамозе для аплаты аперацыі, якую не магу аплаціць самастойна.
Мяне завуць Зміцер. У жніўні і верасні 2020 года я ўдзельнічаў у мітынгах у Берасці, за што быў асуджаны на паўтара гады па «карагоднай справе». У месцах абмежавання волі, з прычыны цяжкай фізічнай працы, стан майго здароўя пагоршыўся. Лекары сказалі, што цяпер я маю патрэбу ў аперацыі па замене тазасцегнавага сустава.
Пасля крытыкі кіраўніцтва на Алімпіядзе мяне спрабавалі вывезці з Токіа ў Беларусь. Мне ўдалося ўцячы, але давялося пакінуць сям'ю ў Беларусі. Бацькі пазбавіліся фінансавых даходаў, бо тата перанёс інсульт, а ў мамы два месяцы таму знайшлі рак.
Мяне завуць Давід, мне 23 гады і я актыўна ўдзельнічаў у пратэстах. Праз пагрозы пазбаўлення волі мне давялося ў тэрміновым парадку бегчы з краіны. Цяпер я застаўся зусім адзін у іншай краіне пазбаўлены сродкаў на існаванне.
Я асуджаны па артыкуле 364 на 3 гады хіміі з накіраваннем. Праз гэтага я страціў працу, дзякуючы якой быў карміцелем сям'і — бацькоў і дзвюх непаўналетніх дачок.
Я, Лепешаў Святаслаў Мікалаевіч, быў асуджаны за каментар на 4 гады абмежавання волі з накіраваннем у ВУАТ. Мая сям'я засталася без сродкаў на існаванне, бо я быў асноўнай крыніцай даходу ў сям'і. Маёй жонцы не пад стан аплачваць крэдыт за кватэру і навучанне 2-х непаўналетніх дзяцей.
Мяне завуць Даніэль Ташціміраў і мне 19 гадоў. Пасля ўдзелу ў мітынгах і шэрагу праблем з прадстаўнікамі так званай улады я і мая сям'я былі вымушаныя з'ехаць з краіны, бо мы хочам свабодна выказваць сваю пазіцыю. Цяпер мы маем патрэбу ў дапамозе для ўладкавання ў новай краіне.
Я, Казакоў Максім Генадзевіч, быў асуджаны па арт. 369 КК РБ і асуджаны на два гады «хіміі» з накіраваннем у ВУАТ. Пасля абвяшчэння прысуду я быў вымушаны экстрана бегчы з краіны першапачаткова ва Украіну, потым — у Польшчу.
Нядаўна я быў затрыманы пасля таго, як на мяне напалі невядомыя каля крамы, куды я хадзіў па прадукты. Пасля затрымання я быў шпіталізаваны і за гэты час на мяне завялі крымінальную справу. Маю патрэбу ў дапамозе для аплаты квіткоў і выдаткаў на экстраную рэлакацыю ў сувязі з пагрозай арышту.
Я з'яўляўся адміністратарам пратэстнага канала і працаваў лекарам у Беларусі, аднак праз пагрозу арышту быў вымушаны з'ехаць у Еўропу. Цяпер я не магу працаваць па спецыяльнасці, бо толькі вучу мову, рыхтуюся здаць іспыт і пацвердзіць дакументы. Маю патрэбу ў дапамозе для пражывання першага перыяду ў эміграцыі.
Пасля затрымання супрацоўнікамі ГУБАЗ, зняцця з мяжы, сутак адміністрацыйнага арышту, прысуду ў тры гады хатняй хіміі, канфіскаваных дакументаў і тэхнікі — жыццё падзялілася на да і пасля. Паспяховы мэнэджэр у бары і бацька ператварыўся ў замкнёнага дома, беспрацоўнага чалавека, які згасае.
4 кастрычніка 2020 года мяне затрымалі падчас маршу каля Акрэсціна. Я адседзеў 13 сутак адміністрацыйнага арышту, пасля чаго мяне не выпусцілі і распачалі крымінальную справу па артыкуле 342 ч.1. Я быў асуджаны на 1,5 гады пазбаўлення волі ў калоніі.
Майго мужа пакаралі 4-ма гадамі калоніі ўзмоцненага рэжыму. Пасля яго затрымання — ціск стаў аказвацца і ў мой бок таксама: мяне пакінулі без працы. Разам з мужам мы выхоўваем пяцігадовае дзіця і цяпер маем патрэбу ў дапамозе для ўтрымання нашай сям'і.
Я працаваў электрыкам на гарадскім БУ. Пасля выбараў 2020 года адкрыта праявіў сваю актыўную грамадзянскую пазіцыю, удзельнічаў у акцыях і маршах, якія праходзілі ў горадзе. Пасля маршу свабоды, быў звольнены з працы. У працаўладкаванні паўсюль адмова без тлумачэння прычыны.
Віталь Трыгубаў з'яўляецца палітолагам, юрыстам і грамадзянскім актывістам, які жыў ў Менску. Віталь неаднаразова аказваўся пад ціскам незаконнай улады. Пасля шматразовых адміністрацыйных арыштаў і завядзення крымінальнай справы — Віталь пакінуў краіну.
У жніўні 2020 года я, як і многія іншыя беларусы, зрабіў свой выбар і абараніў яго. З-за гэтага мне давялося перажыць адміністратыўныя справы і штрафы за ўдзел у мітынгах, а пазней мяне затрымалі па крымінальнай справе і змясцілі ў СІЗА.
Жадаючы падтрымаць палітвязняў, якія знаходзяцца ў турме на Акрэсціна, я гучна ўключыў у сваім аўтамабілі песню «Муры», за што атрымаў 30 сутак карцэра. Падчас зняволення мне давялоося перажыць псіхалагічны і фізічны гвалт. Пасля вызвалення я пакінуў Беларусь і цяпер маю патрэбу ў падтрымцы на першы час.
У жніўні 2020 года я быў вымушаны спыніць бізнэс праз сваю грамадзянскую пазіцыю. Удзельнічаў ва ўсіх маршах, быў асуджаны па артыкуле 23.34, а цяпер супраць мяне распачалі крымінальную справу. Я адзін утрымліваю непаўналетняга дзіцёнка.
Севярын Квяткоўскі быў затрыманы спецназам з ужываннем гвалту 19 студзеня 2022 года. Яму прад'яўлена абвінавачанне па артыкуле 369 «за абразу дзяржаўнай службовай асобы ў сувязі з выкананнем ёй абавязкаў». Севярын Квяткоўскі правёў тры дні ў следчым ізалятары ў Пінску, дзе над ягонай псіхікай праводзіліся эксперыменты з выкарыстаннем візуальных і гукавых эфектаў.
Навагодні падарунак у памеры 3 гады калоніі атрымаў ад суда Мачалаў Станіслаў, смелы, сумленны, прафесіянал IT-сферы 3 студзеня 2022 года. Артыкул 342 КК за магчымасць свабодна гаварыць і перамяшчацца па вуліцах горада з законным перасячэннем праезнай часткі, артыкул 364 КК за самаабарону і неабходнасць сапраўднага мужчыны, абараніць больш слабых ад агрэсіі.
Нядаўна, з прычыны актыўнай грамадзянскай пазіцыі, я быў затрыманы. Мяне асудзілі па артыкуле 369 КК РБ за абразу супрацоўнікаў пры выкананні і прыгаварылі да двух гадоў калоніі з накіраваннем у ВУАТ. Дома засталася жонка ў дэкрэце і двое дзяцей.
Мяне завуць Кіра і я з дзяцінства з'яўляюся інвалідам 3-й групы. Падчас пратэстнага руху я ўдзельнічала ў маршах і дваровых ініцыятывах, з-за чаго мяне затрымалі і змясцілі ў СІЗА на паўгода. Цяпер разам з мужам мы вымушаныя з'ехаць з краіны, бо нас зноў выклікаюць на допыты.
Таццяна займае актыўную грамадзянскую пазіцыю. У сувязі з рэпрэсіямі супраць яе, ёй і яе сям'і давялося з'ехаць з Беларусі. Цяпер сям'я мае патрэбу ў падтрымцы, а Таццяна таксама ў медыцынскай дапамозе.
Я з'яўляюся шматдзетнай мамай, якая выхоўвае адна чатырох дзяцей. У жніўні 2020 года я брала ўдзел у пратэстах, за што мне выпісалі штраф, а з лютага — звальняюць.
Я былы палітвязень, які быў асуджаны за пратэсты ў 2020 годзе. На гэты момант адбыў свой тэрмін пакарання і ў мэтах бяспекі вымушаны выехаць за мяжу.
У лістападзе 2020 года мяне асудзілі па артыкуле 23.34 за фотаздымкі на маршах. У той жа момант судзілі маю сяброўку. Нядаўна яе затрымалі зноў і пазбавілі волі па артыкуле 342 ч1. Нашы сітуацыі былі падобнымі, таму я стала турбавацца аб сваім лёсе і лёсе майго дзіцяці. Гэта заахвоціла нас да экстранай рэлакацыі.
Мяне асудзілі на 3 гады «хіміі» пасля знаходжання пад вартай на Акрэсціна. Даведаўшыся аб прысудзе, мне давялося экстрана пакінуць краіну. Дома засталася маці-пенсіянерка, якую няма каму падтрымаць, акрамя мяне.
У жніўні 2021 года мяне затрымалі супрацоўнікі КДБ і пасадзілі на «класічныя» 15 сутак на Акрэсціна. Праз далейшы пераслед мусіў з'ехаць з Беларусі. Цяпер я застаўся без жытла, працы ды іншых матэрыяльных сродкаў.
Доўгі час я працаваў інжынерам у ЦЭЦ-5, адкуль быў звольнены з прычыны маёй грамадзянскай пазіцыі. Я звяртаўся на многія прадпрыемствы і шукаў магчымасць працаўладкавання, аднак паўсюль чуў адмову.
Мяне завуць Сушко Уладзімір Мікалаевіч. Я з'яўляюся палітычным зняволеным і цяпер знаходжуся ў ВУАТ-24 за каментар на адрас супрацоўнікаў МУС. Маю патрэбу ў дапамозе для аплаты адваката і падачы скаргі ў міжнародныя інстанцыі.
У нашай сям'і двое палітвязняў: бацька і сын. Мы жывём у Ляхавічах разам з пажылой бабуляй і мамай з інваліднасцю. Гэты перыяд перажываецца намі вельмі цяжка і мы маем патрэбу ў дапамозе для падтрымкі бацькі і сына ў месцах пазбаўлення волі.
Мая маці, Ларыса Кузьменка, была затрыманая 6 жніўня 2021 года за падзеі 27 верасня 2020. Яна аказвала дапамогу людзям падчас пратэстаў. У мамы дыягнаставаны дэпрэсіўна-стрэсавы стан з сіндромам клаўстрафобіі. 2 снежня 2021 года маму асудзілі на 2 гады калоніі агульнага рэжыму.
Адсядзела на Акрэсціна па артыкуле 24.23 і праз гэта страціла працу. Пасля вызвалення ў адносінах да мяне вялося сачэнне і была заведзеная крымінальная справа. Я была вымушаная экстрана з'ехаць з Беларусі.
Ад лета 2020 года я актыўна ўдзельнічаў у пратэстах і выказваў сваю грамадзянскую пазіцыю. Мяне пазбавілі магчымасці займацца справай усяго майго жыцця.
У жніўні 2021 г. я быў затрыманы і прабыў у СІЗА-1 тры месяцы. Пасля чаго мне выдалі прысуд: «3 гады хіміі з накіраваннем». Быў вымушаны экстрана з'ехаць з краіны да пачатку прысуду.
У мяне 2 група інваліднасці па агульным захворванні. Я вымушаная была з'ехаць з краіны з-за крымінальнай справы.
Мяне завуць Аляксей. Я ўваходзіў у склад страйкаму МТЗ і ўдзельнічаў у агульнанацыянальнай забастоўцы. Актыўная грамадзянская пазіцыя стала прычынай майго затрымання. Мне давялося адбыць свой тэрмін на Акрэсціна і Жодзіна, дзе ў адносінах да мяне здзяйсняўся фізічны і псіхалагічны гвалт.
Мяне завуць Анастасія. Праз ціск і пераслед з боку так званых уладаў была вымушана пераехаць з дзіцем у іншы горад. Маю патрэбу ў дапамозе для арэнды жытла.
Мяне завуць Раберта Касануэва. 30 год я жыў у Беларусі, дзе ў мяне сям'я. У жніўні 2020 г. я не змог застацца абыякавым да гвалту і браў удзел у пратэстах. У лістападзе 2020 г. мяне затрымалі і адправілі на Акрэсціна, дзе я прабыў год. Пасля вызвалення мяне дэпартавалі з краіны. Цяпер я маю патрэбу ў дапамозе для таго, каб пачаць сваё жыццё нанова.
Доўгі час у бок нашай сям'і паступаюць пагрозы ад сілавікоў. З гэтай прычыны майму брату давялося тэрмінова пакінуць краіну ў кароткія тэрміны. Я дапамагала яму з дакументамі. За нашай сям'ёй ужо сачылі і цяпер ёсць небяспека затрымання «за дапамогу ў арганізацыі ўцёкаў». Маем патрэбу ў дапамозе афармлення дакументаў для брата і часовага пражывання ў іншай краіне.
Я актыўна ўдзельнічаў у маршах, адсядзеў адміністрацыйныя арышты, быў адлічаны з універсітэта і звольнены з працы за сваю грамадзянскую пазіцыю. Нядаўна мяне асудзілі па крымінальнай справе за ўдзел у масавых мерапрыемствах і прыгаварылі да 3 гадоў «хіміі». Праз адсутнасць асабістых ашчаджэнняў маю патрэбу ў дапамозе для аплаты паслуг адваката і куплі рэчаў першай неабходнасці.
Я з'яўлялася актыўнай удзельніцай пратэстаў супраць гвалту. З гэтай прычыны мяне звольнілі з працы акушэркі-гінеколага ў Менску, а ў маёй кватэры ладзілася некалькі ператрусаў з рабаваннем. Я была вымушана тэрмінова пераехаць і цяпер маю патрэбу ў сродках для рэлакацыі маёй сям'і.
Я быў вымушаны бегчы з Беларусі, бо баюся за сваю будучыню і жыццё. На збор рэчаў было дадзена дзве гадзіны. З гэтай прычыны цяпер у чужой краіне у мяне ёсць толькі невялікая торба з самым неабходным. Мне б хацелася звярнуцца па дапамогу для таго, каб пачаць жыццё з нуля.
Я з'яўлялася сяброўкай ініцыятыўнай групы Віктара Бабарыкі. З гэтай прычыны начальствам было прынятае рашэнне аб маім звальненні. Працавала 30 гадоў на пошце і цяпер адчуваю цяжкасці ў пошуку новага месца ў маленькім горадзе. Выхоўваю сына адна.
У Беларусі я дапамагаў палітвязням. У сакавіку мяне збілі супрацоўнікі ў цывільным і зламалі мне 4 рэбры. Я быў вымушаны бегчы Расею, дзе нейкі час жыў і праходзіў лячэнне, пакуль у снежні мяне не затрымала ФСБ. Пасля гэтага я бег ва Украіну.
Я з'яўляюся актыўным удзельнікам пратэстаў ад жніўня 2020 году. Раней быў асуджаны па адміністрацыйнай, цяпер — па крымінальнай справе за асуджэнне катаванняў і перавышэнні паўнамоцтваў сілавых структур.
Я пенсіянерка, мне 64 гады. У дзень памяці Рамана Бандарэнкі я паставіла свечку на акне, за што мне прысудзілі штраф 70 базавых велічыняў. Спадзяюся, што законнасць у нашай краіне хутка пераможа гэтае бязладдзе.
45 дзён у ізалятары, з іх 20 у карцэры і 13 у галадоўцы правяла на Акрэсціна Таццяна Батура, якую затрымалі перад судом над Вольгай Залатар. За гэты час ад COVID-19 памёр айцец Таццяны. Дзяўчына была вызвалена судом для таго, каб узяць удзел у пахаванні, пасля чаго пакінула краіну.
Мяне клічуць Сяргей. У студзені 2021 года я быў затрыманы і адпраўлены на «Акрэсціна». Мяне абмеркавалі на 3 гады «хіміі» і выпісалі кампенсацыю маральнай шкоды супрацоўніку «сілавых» структур і «суддзі» ў памеры 5000 руб. Пасля падзей, якія адбыліся, я страціў працу і быў вымушаны пакінуць краіну. У Беларусі засталася мая сям'я, якую я хачу перавезці да сябе. Вельмі маю патрэбу ў дапамозе ў дадзенай сітуацыі.
Увосень да нас дадому прыйшлі сілавікі. Разам з мужам нас адвезлі на Акрэсціна да абвяшчэння прысуду. Падчас судовага працэсу высветлілася, што я цяжарная. Замест сутак мне выпісалі штраф — 90 базавых. Знаходзячыся ў камеры, я заразілася каранавірусам і пасля вызвалення ляжала ў бальніцы.
Мяне клічуць Ганна. Я была незаконна асуджаная за ўдзел у мітынгах і сем месяцаў правяла ў турме. Зараз вымушана хавацца з малодшай дачкой у Польшчы. Вельмі спадзяемся на найхутчэйшае вяртанне і ўз'яднанне з нашай сям'ёй.
З-за пагрозаў завядзення крымінальнай справы, мне прыйшлося тэрмінова з'ехаць з краіны з непаўналетнім дзіцем, якога я выхоўваю адна. У адзін дзень да нас прыйшлі дадому з ператрусам. Мяне забралі ў СК на допыт, дзе намякалі на магчымае развіццё падзей (установа крымінальнай справы). Трое сутак я прабыла на Акрэсціна, пасля чаго мяне асудзілі і выпісалі штраф.
Фінансавая дапамога сіраце, які ледзь не страціў свабоду, але на жаль страціў блізкага сябра.
Разам з жонкай мы актыўна ўдзельнічалі ў пратэстах і збіралі подпісы супраць фальсіфікацыі выбараў. У верасні нас затрымалі. У РАУС маю жонку маральна прыніжалі, пагражалі канфіскацыяй траіх дзяцей і ўвядзеннем крымінальных спраў. Цэлы год з намі вялі допыты і «прафілактычныя гутаркі».
Сям'я засталася без сродкаў да існавання пасля звальнення абодвух мужа і жонкі, за адміністрацыйныя арышты.
Анастасія Стралкова – член пашыранага складу Каардынацыйнай рады, дапамагала пацярпелым падчас мірных дэманстрацый. З-за крымінальнага пераследу вымушана была пакінуць краіну. У ліпені 2021 года з-за няшчаснага выпадку атрымала сур'ёзную адкрытую чэрапна-мазгавую траўму. У кастрычніку была экстрана шпіталізавана з пагрозай для жыцця.
Пасля пратэстаў 2020 года маю жонку звольнілі з працы і пачалі аказваць ціск: бясконцыя позвы ў міліцыю і ў пракуратуру. Асудзілі па арт. 369 КК на паўтара гады хіміі з накіраваннем. З-за рэпрэсій і ціску на маю сям'ю — мы цалкам пазбавіліся фінансавых даходаў.
У жніўні 2020 года я быў у апазіцыйнай групе ў Telegram і падтрымліваў пратэстны рух. З гэтай прычыны, у жніўні 2021 года мяне затрымалі супрацоўнікі ГУБАЗІК, распачалі крымінальную справу па арт. 342 ч. 1 і змясцілі ў ІЧУ. З-за пагроз бяспецы, мы з сям'ёй былі вымушаныя пакінуць краіну адразу пасля майго вызвалення з ІЧУ.
Фінансавая падтрымка медыка Анастасіі Калашнікава, звольненай па палітычных матывах з хуткай дапамогі і вымушанай пакінуць Беларусь.
Анарха-партызаны атрымалі вялікія тэрміны: Ігар Аліневіч — 20 гадоў калоніі; Дзмітрый Разановіч — 19 гадоў калоніі; Сяргей Раманаў — 20 гадоў калоніі; Дзмітрый Дубоўскі — 18 гадоў калоніі. Іх вінавацяць у тэрарызме за падпалы памяшканняў і аўтамабіляў супрацоўнікаў карнай сістэмы.
Збор для дапамогі сям'і Эдуарда Пальчыса, якога незаконна асудзілі на 13 год калоніі.
Маці з сынам уцяклі ад крымінальнага пераследу з Беларусі. Хлопчыку трэба тэрмінова выдаліць з ног металаканструкцыі, якія зрушыліся і прычыняюць яму жудасны боль.
Леанід быў затрыманы 10.06.2021 г. і асуджаны на 4 гады. Цяпер ён знаходзіцца ў ВК-3. Леанід быў назіральнікам на выбарах, рыхтаваў лісты ў пракуратуру і распаўсюджваў улёткі. Асуджаны па трох артыкулах: абраза прэзідэнта, заклік да гвалту і аказанне супраціву органам улады.
Збор на дапамогу сям'і палітвязня Ігара Лосіка, якога асудзілі на 15 гадоў калоніі ўзмоцненага рэжыму.
Пасля ўдзелу ў мітынгах 20-га года, мы страцілі працу і падвергліся пераследам з боку ўладаў. Праз гэта вымушаны былі пакінуць краіну. Мае патрэбу ў дапамозе.
У палітычнага вязня засталося дома двое дзяцей. Дзеці маюць патрэбу ў медыцынскім абследаванні і лячэнні.
Мяне клічуць Алеся. Я з Мінска. Мая сям'я пацярпела ад рэжыму Лукашэнкі. У нас 2 дзеці. Цяпер я жыву ў Літве. Я паступіла ў Марскую Акадэмію. Я прашу дапамогі для аплаты навучання, бо ў дадзены момант гэта непасільная сума для нашай сям'і.
Я апублікавала смайлік з гербам «Пагоня» і «Жыве Беларусь!». За гэта мяне выклікалі на размову, а ўвечары — суд, штраф непад'ёмны. Падала на апеляцыю, але прысуд пакінулі ў сіле. Яшчэ — позва ў пракуратуру, нарад прыехаў дадому, дарослых дзяцей выклікаюць у СК.
У траўні да мяне дадому прыйшлі з ператрусам, прад'явілі падазрэнне па арт.369 КК РБ. Пасля допыту затрымалі на 72 гадзіны. 6-7 кастрычніка адбыўся суд і мне прысудзілі 3 гады «хатняй хіміі» і выплату кампенсацыі маральнай шкоды 9 супрацоўніцам АМАПу.
Мой 19-гадовы сын – палітвязень. У дадзены час знаходзіцца ў адным з ВК РБ.
6-гадовая Маша стукнулася галавой, лекары зрабілі ёй МРТ і сказалі, што трэба тэрмінова апераваць — у дзяўчынкі выявілі пухліну.
Падтрымка актывіста, які дазволіў сабе выказацца рэзка негатыўна ў бок улады. Але так як наша калгасная ўлада не гатовая ўспрымаць любую крытыку — яго выказванне палічылі за абразу. Актывіста пасадзілі ў калонію строгага рэжыму, дзе ён поўнасцю адбыў свой тэрмін. Падчас зняволення стан здароўя моцна пагоршыўся. Цяпер яму неабходна некалькі аперацый, а пасля іх працяглы працэс рэабілітацыі.
Дыктатар жорстка пакараў свабодалюбівую і годную маці сямейства гадамі зняволення толькі за тое, што яна выступіла за праўду і справядлівасць.
У бліжэйшы час, верагодна, у студзені ў 10 чалавек будзе суд па справе анархісцкай арганізацыі «Рэвалюцыйнае Дзеянне». У абвінавачанні — 16 артыкулаў з максімальным пакараннем да 15 гадоў. Гэтай справай карная сістэма помсціць анархістам за гады паспяховай барацьбы. Гэты збор накіраваны на падтрымку палітвязняў і іх сем'яў.
Курганскага Аляксандра, затрымалі аб за лайк да каментара. Так званая «Справа Зэльцэра». Цяпер яму прад'явілі абвінавачанне па двух артыкулах КК РБ (369 і 130 ч.3). Аляксандр больш за 15 гадоў працаваў у МНС, гэта сумленны чалавек, адданы сваёй працы і людзям.
Патрэбна фінансавая дапамога для падтрымкі майго мужа, арыштаванага па палітычным артыкуле, у калоніі строгага рэжыму і для майго існавання.
Сына судзілі па арт.293 ч.2. У адзін з дзён ён не з'явіўся на суд, а нам з бабуляй далі штраф за невыкананне даручальніцтва ў 300 базавых + 10% выканаўцы жадаюць. У мяне яшчэ 2 непаўналетніх дзяцей і хутка будзе яшчэ адно дзіця.
Бандарэнка Юры Эдуардавіч — палітычны вязень. Бег з Беларусі з мінімальнай колькасцю грошай. Цяпер знаходзіцца ў Польшчы. Няма сродкаў на пражыванне і харчаванне.
Арыштавалі на 3 гады, за тое, што ён прайшоў праз увесь горад з БЧБ сцягам. Мама мае патрэбу ў дапамозе — падтрымліваць сына ў калоніі. Яна жыве адна, ён быў адзіным карміцелем у сям'і.
Ён быў затрыманы 4 верасня 2020 года і асуджаны за крытыку органаў улады на 4,5 гады. Яго абвінавацілі ў наўмысным распальванні расавай, нацыянальнай і сацыяльнай варожасці.
Мы актыўна ўдзельнічалі ў пратэстах. Сям'я з 5 чалавек. Вымушаны былі з'ехаць з РБ. Засталіся без сродкаў для існавання. На першыя 2 месяцы маем патрэбу ў сродках на жыллё і харчаванне.
Наталля Стрэльчанка і яе муж актыўна ўдзельнічалі ў палітычнай дзейнасці ў Беларусі. Былі вымушаныя з'ехаць з краіны з-за пагроз і рэпрэсій. З прычыны хваробы яны не могуць паўнавартасна забяспечыць сябе ўсім неабходным. Маюць патрэбу ў матэрыяльнай падтрымцы.
Надзея працавала судмедэкспертам. Вымушана была з'ехаць з краіны з-за абвінавачанняў у тэрарызме. Надзея ўдзельнічала ў пратэстах, дапамагала параненым на вуліцах.
Збор сродкаў для дапамогі палітвязні Яне Пінчук, на юрыдычнае садзейнічанне адвакатаў, матэрыяльнай падтрымкі жыццезабеспячэння зняволенай у СІЗА №5 УФСІН РАСІІ СПБ І ЛО.
Бацька і маці страцілі працу, не могуць зараз уладкавацца на новую. Трое малодшых дзяцей вучацца ў школе, двое ў каледжы і сельгасакадэміі. Ілля Дубскі атрымаў 5 гадоў у калоніі агульнага рэжыму.
Мясцовая падатковая падчас пазапланавай праверкі выставіла да аплаты ў якасці падаходнага падатку суму ў 11.000 беларускіх рублёў. Праверка праводзілася неналежным чынам. І перакананы, што палітычна матываваная, т.я. у апошні год актыўна выказваў грамадзянскую пазіцыю, удзельнічаючы ў разнастайных ініцыятывах.
Асуджаная за абразу супрацоўніка «праваахоўных» органаў з-за каментара ў тэлеграм-канале. Маецца быць яшчэ адно паседжанне суда, т.к. пракуратура палічыла пакаранне занадта мяккім. У сувязі з «нядобранадзейнасцю» звольнілі з працы, засталася без сродкаў да існавання.
Жадаю з'ехаць у іншую краіну з дзіцем. Мне далі максімальны штраф за БЧБ стужку ў сваёй машыне. Не гледзячы на тое, што выхоўваю дзіця адна. Пакуль прысуд на абскарджанне маю час.
Мой муж — Мікалай Кавалеўскі напісаў каментар слова «ДРЫШЧА» пад фота кіроўцы АМАП. За гэта яго асудзілі на 1,6 гады хіміі з накіраваннем. У нас трое дзяцей, а таксама прысудзілі выплаціць 1000 руб маральнай шкоды, а таксама канфіскавалі тэлефон.
Удзельнічала ў мірных мітынгах за правы і свабоды грамадзянаў Беларусі. Падчас аднаго з мітынгаў была збітая і затрыманая супрацоўнікамі міліцыі. З-за атрыманых траўм патрабуецца тэрміновая аперацыя на пазваночніку.
Я, Аляксандр, быў некалькі разоў неабгрунтавана затрыманы і збіты на мірных акцыях пратэсту. Маю патрэбу ў медыцынскай дапамозе. На дадзены момант я вучуся ў Еўрапейскім гуманітарным універсітэце і знаходжуся ў Літве.
Аляксей быў затрыманы за каментар у інтэрнэце і асуджаны на 2 гады і 6 месяцаў зняволення. Пакуль мы чакалі суда ў нас нарадзіўся сын. На дадзены момант яму ўжо 6 месяцаў. У сувязі з гэтым патрэбная фінансавая падтрымка на аплату камунальных, ежу, перадачы.
Маладая сям'я, адседзеўшы 224 сутак на дваіх на Акрэсціна, была вымушана экстрана пакінуць краіну. Неабходныя грашовыя сродкі на жыццё ў чужой краіне.
Ульяна была ў складзе стачкама МТЗ. Арганізоўвала італьянскую забастоўку ў сябе на заводзе, а таксама далучылася да агульнанацыянальнай забастоўкі, пасля чаго была звольнена. Было затрыманне супрацоўнікамі КДБ, якія патлумачылі, што наступнае затрыманне будзе не па адміністрацыйным артыкуле і што ён непажаданы ў гэтай краіне.
Беглі з краіны з двума дзецьмі, пасля таго як жонка пасля выбараў хадзіла на мірную акцыю пратэсту наконт выбараў. Пасля гэтага на яе завялі крымінальную справу па артыкулах 1ч.342 і 364 КК РБ.
Рэпрэсаваная актывістка-пенсіянерка вымушаная пакінуць межы Беларусі. Неабходна лячэнне і фізічнае аднаўленне, каб мець магчымасць далейшай жыццядзейнасці.
Аксана — сябра свабоднага прафсаюза, была звольнена з МТЗ. Яна і яе сям'я маюць патрэбу ў дапамозе.
Майго сына — Сальмановіча Дзяніса жорстка затрымаў ГУБАЗіК з правядзеннем ператрусу дома і на лецішчы. Фінансавая дапамога патрэбна на адваката, перадачы ў СІЗА-1 і на жыццё сям'і зняволенага, бо зараз няма магчымасці зарабіць.
Траўматолаг-артапед Рустам Айзатулін вымушаны з'ехаць з краіны з-за немагчымасці знайсці працу. Акрамя асноўнай працы ён кансультаваў дзяцей з трох дабрачынных праектаў
Мой муж Сакалоўскі Андрэй Станіслававіч быў затрыманы і асуджаны па арт. 364 і 342 КК РБ. Яму прысудзілі пазбаўленне волі тэрмінам на тры гады з адбываннем у калоніі ўзмоцненага рэжыму. На сённяшні дзень наша сям'я засталася без асноўнага карміцеля У нас з мужам ёсць непаўналетняе дзіця, якое пасля затрымання мужа праходзіць курс рэабілітацыі ў псіхолага.
Зміцер Фурманаў быў выкрадзены 29 траўня 2020 года падчас збору подпісаў за кандыдата ў прэзідэнты Святлану Ціханоўскую і ўтрымліваўся ў закладніках 1,5 гады. Патрабуецца дапамога на аздараўленне і аднаўленне псіхалагічнага стану.
Праваабаронцу Леаніда Судаленку і актывістку Таццяну Ласіцу прыгаварылі да 3 і 2.5 года калоніі. Доўгі час Леанід і Таццяна дапамагалі беларусам і беларускам абараняць свае правы — зараз надышла наша чарга падтрымаць гэтых смелых людзей!
Сяргей Моніч актыўна ўдзельнічаў у мірных пратэстах са жніўня месяца 2020 года супраць фальсіфікацыі прэзідэнцкіх выбараў і ў далейшым супраць гвалту. У яго 5 судзімасцяў па арт.23.34. У снежні 2020 г. Яго пасадзілі за тое, што ён напісаў праўду на сцяне. У яго двое маленькіх дзяцей. Просім аказаць дапамогу на ўтрыманне дзяцей.
10 жніўня 2020 года я быў затрыманы. Мяне збілі і даставілі ў РАУС. Асудзілі на 15 сутак па арт. 23.34. Потым на мяне завялі крымінальную справу па арт. 363 ч.2. за супраціўленне супрацоўніку пры выкананні. А менавіта за тое, што я здзейсніў на сваім аўто наезд на супрацоўніка РАУС.
Адміністратар чата «Плошчы перамен», арганізатар дваровых канцэртаў і чаявання, аднаўляла мурал на Плошчы Перамен. Была прыгаворана да двух гадоў хатняй хіміі. Вымушана была пакінуць Беларусь.
Дапамагала прадуктамі пацярпелым сем'ям, па нас прыйшлі. Цяпер вучуся ў Славакіі і мне патрэбна ваша дапамога.
Маёй сям'і прыйшлося ўцякаць з краіны з-за пераследу рэжымам Лукашэнкі. На мяне з бацькам завялі крымінальную справу за «карагоды», а мяне пасадзілі ў СІЗА да прысуду суда. Пасля прысуду ў 2 гады «хіміі» нам прыйшлося нелегальна бегчы з краіны праз некалькі межаў.
Я знаходжуся ў Гданьску, прыехаў каля месяца таму. Вымушаны быў бегчы ў сувязі з крымінальным пераследам па палітычным артыкуле. Толькі скончыў каледж, застаўся без працы.
Фінансавая падтрымка ВІЧ-інфіцыраванага (апошняя, 3-я клінічная стадыя) палітычнага мігранта, для арэнды жылля і пакупкі медыкаментаў.
78-гадовая пенсіянерка паклала адзін цюльпан на месца гібелі Аляксандра Тарайкоўскага, а, пасля, была за гэта затрымана. Сабраныя сродкі будуць накіраваны на тое, каб нявінна асуджаная пенсіянерка працягнула сваю звычайную жыццядзейнасць.
Другі раз патрапіў на суткі. Патрэбна дапамога ў аплаце за ўтрыманне ў ІЧУ.
10.08.2021 суд Ленінскага раёна г. Магілёва прысудзіў Ігнатовіч Аляксандра Яўгенавіча да 2,5 гадоў абмежавання волі з накіраваннем у ВУАТ-26 за каментар у дачыненні да памочніка пракурора і супрацоўніка міліцыі па артыкуле 369 КК РБ. У Аляксандра засталося 2 непаўналетнія дзеці.
Друкаваны кааператыў «Улётка» існаваў 4 гады. Мы заўсёды пазіцыянавалі сябе як сацыяльны праект і імкнуліся падтрымліваць карысныя для грамадства праекты. З прычыны нашай грамадзянскай пазіцыі і падтрымкі пратэсту ГУБАЗіКі цалкам пазбавілі нас магчымасці працягваць далей сваю дзейнасць і вымусілі з'ехаць з краіны.
Я, Аляксандр Корнышаў, з'яўляюся намеснікам кіраўніка BY ORG «Альтэрнатыва» і ўладальнікам інтэрнэт-СМІ «Віцебскі кур'ер news». Каб пазбегнуць затрымання і арышту, быў вымушаны з'ехаць ва Украіну. У сувязі са складанай жыццёвай сітуацыяй мне неабходна матэрыяльная дапамога.
Я — Шыцікаў Віталь Пятровіч. У жніўні 2020 года прыняў актыўны ўдзел супраць фальсіфікацыі прэзідэнцкіх выбараў, падчас гэтага быў паранены святлошумавой гранатай. Быў узяты пад варту, тэрмінам на 3 дні ў ІЧУ і 7 дзён у СІЗА-1. Прысуд суда — два гады хіміі, а затым адпушчаны па пастанове гэтага ж суда і праз месяц мне далі 2 гады і 6 месяцы рэальнага тэрміна ў калоніі агульнага рэжыму. З 3 чэрвеня знаходжуся ў бегах.
Вяртаючыся дадому пасьля мітынгаў, публічна сарваў сьцяг і кінуў яго на зямлю. У сувязі з гэтым была ўзбуджаная крымінальная справа па артыкуле 370, за здзек з дзяржаўнага сьцяга.
Экстранны рэлакейт — калі на збор у цябе ёсць не больш за гадзіну. Кладзеш дакументы і змену бялізны ў заплечнік, бярэш дзіця за руку, выходзіш з дому і выключаеш тэлефон. Калі ўсё тваё жыццё застаецца за спіной, а наперадзе небяспечная дарога ў невядомасць. У дзень аблавы трое актывістаў у гонцы з цягам часу змаглі пакінуць родны горад.
Дапамога палітвязню Дзяцуку Сяргею Канстанцінавічу для збору пасылак, перадач і грашовых пераводаў. Калі ягоная маці жорстка затрымала АМАП за ўдзел у акцыі, заступіўся за яе, за што атрымаў 3 гады калоніі.
Пасля турмы, з'явіліся ўскладненні, якія могуць прывесці да бясплоддзя. Пасля кансультацыі, урач рэкамендаваў прайсці платнае абследаванне для прызначэння лячэння.
Асуджаны на 1.5 гады зняволення па палітычных артыкулах. Знаходзіцца ў СІЗА, чакае этапа ў калонію. Асуджаны па трох артыкулах: абраза прэзідэнта, абраза супрацоўнікаў РАУС і паклёп на супрацоўніка РАУС.
Я жыў у Менску і працаваў на заводзе. Мяне звольнілі пасьля таго, як даведаліся, што я быў на мітынгах. Пагражалі звольніць па артыкуле. Я пазбавіўся працы і жылля, таму што я жыў у інтэрнаце ад завода. Я сірата. Мне няма да каго больш звернецца па дапамогу.
У сувязі з пагрозай крымінальнага пераследу вымушаны былі ўсёй сям'ёй пакінуць краіну. Дапамога патрабуецца для пакрыцця тэрміновых бягучых выдаткаў да атрымання магчымасці працаўладкавання.
Збор для палітвязняў. На ўтрыманні знаходзяцца 3 непаўналетніх дзяцей. Адзін з іх з групай інваліднасці — прыроджаная загана сэрца.
Дапамога ў лячэнні пасля інсульту. Шматдзетную маці 34х гадоў, пасля затрымання 10.08.2020 сілавікамі ў г.Пружанах, забрала хуткая дапамога, т.я. стала дрэнна. У Юліі Сахарук дыягназ — інсульт і паралізаваны ўвесь левы бок цела. Юлія мае патрэбу ў рэабілітацыі.
Я быў вымушаны пакінуць РБ, каб пазьбегнуць крымінальнага перасьледу па палітычных матывах. Улічваючы, што я знаходжуся ў статусе асобы, якая чакае міграцыі, я не маю права працаваць. І ў такім выпадку ўтрымліваць сям'ю з двума дзецьмі становіцца цяжкім. Чаканне статусу разглядаецца на працягу шасці месяцаў.
Збітаму «невядомым» беларусу патрабуецца ваша дапамога і падтрымка. Патрэбны сродкі для рэабілітацыі пасля ЧМТ.
Лячэнне і рэабілітацыі пасля цяжкай формы Covid-19 (ШВЛ т.к. 90% пашкоджанне лёгкіх) вымушана знаходзіцца за межамі РБ па палітычных матывах і не мае магчымасці зараз працаваць.
23 верасня на інаўгурацыі ў Мінску ў мікрараёне Серабранка я ўдзельнічаў у блакіроўцы дарогі. З-за гэтага быў парушаны рух транспарту, а менавіта — тралейбуса. Мяне адлічылі з вучылішча з прычыны таго, што з'ехаў адбываць пакаранне ў горад Магілёве ў ВУАТ 43.
Палітвязень Паляк Канстанцін прысуджаны да 3 год «хіміі» па арт.364. Адбылася сутычка з супрацоўнікамі ДАІ на мітынгу ў Гродне. Працаваць вызначылі ў калгас, за мінімальны заробак. Патрэбны сродкі на падтрымку сям'і, аплату камунальных паслуг, гурткоў і садка для дзяцей.
Я працавала загадчыкам Дома рамёстваў. Звольненая па надуманым артыкуле, а фактычна за выказваньне грамадзянскай пазыцыі. Тры ручнікі «забароненых» кветак на лоджыі сталі падставай для адміністрацыйнай справы.
Андрэй Зэльцэр актыўна ўдзельнічаў у пратэстах 2020 года супраць фальсіфікацыі прэзідэнцкіх выбараў і нават напісаў маніфест, у якім заклікаў нязгодных з тым, што адбываецца, «ісці да канца». І сам першы рушыў услед яму, калі сямёра супрацоўнікаў КДБ сталі ламіцца да яго ў хату, ён узяў у рукі стрэльбу.
Наш сын быў затрыманы за ўдзел у пратэсце 9 жніўня 2020 года. Абвінавачаны па крымінальным артыкуле 293 ч.2, але адпушчаны пад асабістае даручальніцтва маці (Святлана) і бацькі (Андрэй) на момант следства. На суд не зьявіўся.
Маме непаўналетняга дзіцяці было прад'яўлена абвінавачанне па артыкуле 23.24. За несанкцыянаванае пікетаванне з дэманстрацыяй сваіх палітычных інтарэсаў, лісток фармату А4 стаў чырвонай анучай.
З-за арышту за палітычны колер валасоў яе звольнілі з працы. Зьявіліся праблемы зь міліцыяй. Складанасці з пошукам новай працы, т.я. ёсць маленькае дзіця да 3-х гадоў, выхоўвае дачка адна. Ёй патрэбная дапамога.
Мне клічуць Канстанцін — я прымаў актыўны ўдзел у пратэстным руху Магілёва. Апошніх пяць гадоў быў тэхнічным адміністратарам апазіцыйнага навіннага рэсурсу 6tv — зараз я фігурант крымінальнай справы аб тэрарызме. Мне і маёй сям'і (жонцы і двум дзецям 9 і 2,5 гадоў) пагражае пераслед — я быў вымушаны пакінуць краіну.
Мяне клічуць Данііл, я сірата. Я быў асуджаны па справе «карагодаў» і па справе пабітых камер — артыкул 339 г 2. Пакаранне — 2 гады абмежавання волі з накіраваннем у ВУАТ. У мяне няма сродкаў сабрацца на «хімію» і жыць там. Працу там будзе складана знайсьці, але я буду шукаць. Хачу сабраць хоць крыху грошай на першы час.
Калішука Міхаіла прыгаварылі да чатырох гадоў калоніі ўзмоцненага рэжыму. Патрэбна дапамога для перадач у турму і на зімовае адзенне.
Падтрымка таварыства дома, аштрафаванаму за рэгулярнае вывешванне флага на фасадзе, у перыяд жнівень-кастрычнік 2020 года.
З верасня 2020 года наша сям'я падвергнулася пераследу ўладаў. У верасні мяне асудзілі па 23.34 за ўдзел у мітынгах, дзе сведкам быў міліцыянт. Перад судом «сведка» выклікаў мяне позвай і ў кабінеце разам са сваім «калегай» сталі пагражаць расправай, абражаць і зневажаць мяне.
Мой муж — Сасноўскі Дзмітрый быў затрыманы 1 ліпеня 2021г. Яго абвінавацілі ў «замаху» на Рыгора Азаронка. Зміцера ўнеслі ў спіс тэрарыстаў РБ, яму пагражае вельмі вялікі тэрмін. У нас ёсць сын.
Аляксей — палітвязень, які адбывае «хімію» ў папраўчай установе адкрытага тыпу, а гэта — цяжкая праца з мінімальнай зарплатай.
З-за крымінальнага пераследу мне прыйшлося тэрмінова з'ехаць з краіны. Была звольнена з працы па палітычных прычынах, а таксама страціла жытло. Маю патрэбу ў медыцынскай дапамозе, а таксама ў перакваліфікацыі.
Я была вымушана экстрана ўцячы з двума непаўналетнімі дзецьмі з Беларусі ад крымінальнага пераследу. Знаходжуся ў цяжкім становішчы. Неабходна жыллё, харчаванне, падрыхтоўка да школы і саду, адзенне і фінансы на падтрыманне дзяцей на першы час, бо дапамагчы няма каму.
Аплаціць маральную кампенсацыю па рашэнні суда — 3.000 рублёў. Гэтую суму павінен выплаціць мой муж — Дзяніс Сырэц. Ён асуджаны на 4 гады зняволення. Дамы засталіся двое непаўналетніх дзяцей.
У траўні 2021 года мяне асудзілі па народных адміністрацыйных артыкулах, трэба аплаціць штраф 200 б.в. Я ўжо неаднаразова была арыштаваная, раней спраўлялася сама, але зараз патрэбна дапамога.
Я, Абрамук Зміцер Міхайлавіч, палітвязень па двух артыкулах 342 ч.1 і 368 ч.1. Дзве розныя справы. Патрэбна дапамога, бо пакутую за свае перакананні.
Падтрымка актрысы Купалаўскага тэатра, якая выступіла супраць насілля.
Фельчара брыгады хуткай дапамогі Паліну Лойку затрымалі і адправілі адбываць арышт 25 сутак. Пасля гэтага яе звольнілі з працы. Ёй патрэбная дапамога.
Кацярына брала актыўны ўдзел у перадвыбарнай кампаніі, з-за гэтага ёй пагражае пераслед. Ёй прыйшлося тэрмінова пакінуць краіну з 2 дзецьмі (дачка 12 гадоў і сын 3 гады). Цяпер ёй патрэбна дапамога.
Мне патрэбна дапамога пасля звальнення з працы і змушанага пераезду.
Патрэбна дапамога. Няма чаго есці, працу так і не знайшоў. Звольніўся з органаў унутраных справаў яшчэ ў верасні 2020 года.
Пасля выхаду з ІЧУ на Акрэсціна страціла працу. Перыядычна працавала па дамове падраду. Цяпер знаходжуся ў пошуку працы. Муж асуджаны на 9 год, у нас дачка 4 гады. Кватэра здымная. Патрэбна дапамога на час пошуку мной працы.
Увечары 10 жніўня мы са сваімі таварышамі адважыліся прайсціся па Магілёве з крычалкамі «Жыве Беларусь». У знак гадавіны і нязгоды з дзейнай уладай. Нехта з жыхароў бліжэйшых дамоў выклікаў міліцыю і нас затрымалі.
3 ліпеня 2021 года ў зале суда ўзялі пад варту майго мужа — Сокала Уладзіміра, паставілі два гады пазбаўлення волі і кампенсацыю маральнай шкоды, за абразу і пагрозу жыццю. На сённяшні дзень я знаходжуся ў дэкрэтным водпуску па доглядзе дзіцяці, якому тры месяцы. У нас шматдзетная сям'я.
Бацьку-адзіночцы і маці дваіх малалетніх дзяцей быў прысуджаны вялікі штраф па сфабрыкаванай крымінальнай справе. Цяпер іх сем'ям неабходна фінансавая дапамога.
Пасля 4-га затрымання і штрафу ў 200 б.у на наступны дзень было распачата УД, паспела з'ехаць з дзецьмі. Патрэбна дапамога, бо ўсе грошы пайшлі на штраф.
Пасля вызвалення засталася без фінансавай падушкі бяспекі і працы (а працу цяжка знайсці з маім «крымінальным» мінулым) грошы патрэбны для папраўкі здароўя, пераезду ў іншую краіну, раздачу даўгоў (якія ўзніклі з прычыны маёй сітуацыі).
Знаходжуся ў цяжкім матэрыяльным становішчы пасля рашэння Суда. Пасля вылікаў і аплаты крэдытаў з заробку на руках застаецца 400 рублёў, на якія ўтрымліваю сваю сям'ю і дапамагаю сваёй бабулі.
Патрапіла ў цяжкае фінансавае становішча — па арт. 24.23 атрымала штраф 100 БВ і 10 БВ збору ВПІ. З даходаў — пенсія 476 рублёў, палова ідзе на лекі. Спадзяюся на дапамогу, часткова буду аплачваць сама. Калі апынуцца лішнія, перашлю для дапамогі іншым тым, хто мае патрэбу.
Прашу аказаць фінансавую дапамогу для выезду ў РП з сынам 9 год. На радзіме была валанцёрам МЦГІ «Наш дом», вымушаная з'ехаць з РБ пасля ператрусу і допыту.
Я быў вымушаны экстрана выехаць з Беларусі, бо мяне чакае суд па палітычнай крымінальнай справе, нягледзячы на тое, што быў ужо асуджаны на 3 гады «хіміі». Пры пераходзе ў бяспечнае месца я падвярнуў нагу. Аказалася што ў мяне пералом са зрушэннем і разрыў звязкаў.
Дзяўчына 37 гадоў намалявала на трох слупах бел-чырвона-белы сцяг і атрымала штраф 250 базавых.
Падтрымка Бароўскага Яўгена, якога асудзілі на 4 гады за тое, што ён адбіў мужчыну з рук АМАПа.
На матэрыяльную дапамогу для маці-адзіночкі з сынам, якая чакае рэлакацыі ў Польшчы і пацярпела ад палітычных рэпрэсій у Беларусі.
Прашу вашай дапамогі ў аплаце штрафу пасля затрымання ў горадзе Маладзечне!
Мяне клічуць Максім. З ліпеня 2021 года адбываю пакаранне ў ВУАТ па артыкуле 369 КК РБ (абраза), дома засталася жонка з грудным дзіцем. Мэта збору — дапамога маёй жонцы ў набыцці рэчаў, прадуктаў, а таксама патрэбных для малога рэчаў.
На мяне склалі пратакол, завялі крымінальную справу, бо намаляваў бел-чырвона-белы сьцяг. Далі штраф 100 базавых.
Звольнены з працы за сваю грамадзянскую пазіцыю. Афіцыйна ўладкавацца на працу не атрымліваецца. Быў накладзены штраф у 70 б.у.
Маўчаць не мог, рабіў тое, што дзясяткі і сотні тысяч маіх супляменнікаў, якім не абыякавы лёс сваёй Радзімы…
На перыяд часовага знаходжання ў Украіне патрэбны грошы на пакрыццё штодзённых патрэб: харчаванне, гігіена, камунальныя плацяжы, медыцынская дапамога, купля прадметаў першай неабходнасці І.П.
Дапамога маладой сям'і, дзе мужу прыйшлося ўцякаць з краіны Неабходныя сродкі на жыллё, ежу, адзенне і на ўтрыманне цяжарнай жонкі. Пастаяннай і надзейнай працы няма, калі знаходзіцца падпрацоўка яна пакрывае толькі малую частку ўсіх выдаткаў.
Знаходжуся ў цяжкай сітуацыі. Са жніўня 2020 года мяне судзілі 3 разы па пяці адміністрацыйных пратаколах. Увесну 2020 года асудзілі па КК, прысудзілі 2,5 гады хатняй хіміі, кампенсацыю маральных іскаў супрацоўнікам міліцыі, звольнілі з працы.
17 мая гэтага года былі затрыманы з мужам і дастаўлены ў РУУС Фрунзенскага раёна. 18 траўня Судом Фрунзенскага раёна быў вынесены прысуд мужу — 15 сутак, а мне 100 базавых велічынь штраф. Была звольнена з працы.
Удзельнічала ў стрымах Сяргея Ціханоўскага, пасля чаго была звольнена з працы. 6 разоў штрафавалася па арт.23.34. Аказвала дапамогу пры зборы подпісаў у далейшым стала даверанай асобай Ціханоўскай С.Г. Праводзіла агітацыйныя мітынгі. Цягам года не працую.
Цяпер з-за крымінальнай справы знаходжуся ў цяжкім становішчы. У мяне з заробку здымаюць 50%. У мяне выходзіць 450 рублёў, на якія я аплачваю здымнае жыллё і мне бракуе на тое, каб пракарміць сям'ю.
Патрэбна дапамога двум адмінам тэлеграм–канала «Лябяжы 97%», якія вымушаныя былі пакінуць Беларусь. Грошы на першы час для ўладкавання жыцця за мяжой.
Апынулася ў цяжкім фінансавым становішчы, атрымаўшы штраф 150 бв. + 10% збору ВПІ. Штраф амаль поўнасцю выплачаны, засталося сабраць усяго толькі 300 бел.руб. З працы мяне звольнілі, таксама на маім забеспячэнні двое малалетніх дзяцей, не замужам.
На маім утрыманні знаходзіцца непаўналетняе дзіця і муж інвалід (перанёс 2 аперацыі на сэрцы), у сувязі з сітуацыяй, якая склалася я не ў сілах справіцца з цяжкім фінансавым становішчам.
Я шматдзетная маці. З прычыны акалічнасцяў, якія склаліся, не магу аплаціць буйны штраф, які я атрымала за сваю грамадзянскую пазіцыю і непрыманне гвалту ў роднай Беларусі.
Суд прыгаварыў 21-гадовага Дзмітрыя Гопту з ментальнымі парушэннямі да двух гадоў пазбаўлення волі за ўдзел у пратэстах 10 жніўня ў Жлобіне, калі людзі выйшлі на плошчу і патрабавалі сумленных выбараў. Яму патрэбна дапамога.
Фінансавая падтрымка 2-х палітвязняў з адной сям'і, якіх асудзілі за блакіроўку чыгуначных шляхоў.
Фінансавая дапамога музыку, які арганізоўваў дваровыя канцэрты і актыўнасці. Яго прыгаварылі да трох гадоў «хіміі» за каментар у інтэрнэце. Цяпер яму змушана прыходзіцца пакінуць краіну.
Амаль 2 месяцы знаходжуся «ў бегах» (палітычны пераслед за публічную абразу прэзідэнта, сядзела ў ІЧУ, збегла з-пад следства), маю патрэбу ў фінансавай дапамозе на харчаванне і часовае пражыванне ва Украіне да моманту атрымання візы, на афармленне візы, страхоўку і квіткі для сябе і сям'і (муж і двое дзяцей), а таксама аплату жылля на першы час у Польшчы, пакуль не ўладкуемся на працу.
Я была змушаная экстрана пакінуць Беларусь пасля ператрусу і абвінавачванні ў экстрэмізме. Па дарозе да мяжы патрапіла ў сур'ёзнае ДТЗ. Цяпер часова не магу працаваць і маю патрэбу ў лячэнні. Маё дзіця засталося ў Беларусі і пакуль я фізічна не ў стане забраць яго сюды, павінна забяспечваць усе яго выдаткі на пражыванне ў сваякоў.
На жыллё і падрыхтоўку дзяцей у школу сям'і медыкаў з двума дзецьмі, якім прыйшлося экстрана збегчы з краіны.
Падтрымка шматдзетнай сям'і. 10 дзяцей, двое з якіх — інваліды. Ім пагражалі канфіскацыяй дзяцей супрацоўнікі КДБ з-за ўдзелу ў мірных акцыях пратэсту. Складаная сітуацыя прымусіла сям'ю пакінуць краіну.
Падтрымка сям'і Лешко, асуджаных па «карагоднай справе», вымушаных пакінуць тэрыторыю Беларусі.
Для аплаты штрафу ў памеры 300 базавых велічыняў былому журналісту дзяржСМІ, асуджанаму па арт. 341 КК РБ.
Дапамога ў аплаце адваката, прадуктаў і рэчаў для перадач маці 2-х дзяцей Таццяне Зверко, якую прысудзілі на 1 год 6 месяцаў пазбаўлення волі ў калоніі агульнага рэжыму.
Збор для падтрымкі чалавека, які апынуўся на лаве падсудных па палітычных артыкулах.
Была затрымана ў сакавіку на мітынгу, у выніку чаго правяла амаль трое сутак на Акрэсціна і атрымала штраф у памеры 60 базавых.
Патрэбна дапамога, каб вярнуць грошы за штраф, які прыйшлося пазычыць.
Мэта збору сродкаў — пакрыццё выдаткаў на аплату штрафу па арт. 24.23
Быў змушаны пакінуць РБ, у дадзены момант застаўся без працы і не маю сродкаў на падтрыманне сябе.
Уцякалі з Беларусі 22 красавіка ў Польшчу. Дапамажыце ўстаць на ногі, сабраць дзіця ў школу, аплаціць жыллё. У лагеры пражыванне немагчыма, бо ён за рысай горада. Няма сродкаў на адзенне і ежу.
Збор сродкаў на аплату штрафу за БЧБ налепку на аўто, па арт. 24.23 прысудзілі максімум – сто базавых.
За эмодзі какашак пад фота міліцыянта суд прысудзіў адзінокую маці да 2 гадоў «хатняй хіміі» і прымусіў выплаціць кампенсацыю 2000 рублёў. Цяпер сям'і як ніколі патрэбна дапамога.
Мэтай збору з'яўляецца выплата штрафу, які быў прызначаны судом у якасці адміністратыўнага спагнання за ўдзел у мітынгах і пікетаваннях у г.Мінску ў маі-чэрвені 2021 г.
Матэрыяльная дапамога на пагашэнне штрафу і невялікая частка на жыццё без працы.
Дапамога сям'і, якая трапіла ў ДТЗ пры экстраным выездзе з Беларусі. Цяпер неабходна выконваць пасцельны рэжым і набыць значную колькасць лекаў, а пасля патрабуецца рэабілітацыя на працягу некалькіх месяцаў.
Я працавала выкладчыкам каледжа (на апошнім месцы працы — 14 гадоў), з'яўляюся выдатнікам адукацыі. Аднак у сувязі з праяўленай мной актыўнасцю ў перыяд правядзення выбараў 2020 года і наступнымі рэпрэсіямі кантракт са мной не працягнуты.
Дапамога Сідаровічу Ігару, інваліду пацярпеламу ад рэжыму, двойчы асуджанаму па крымінальных артыкулах 369, 342 ч.1, з-за ўдзелу ў пратэстным руху.
Жадаем з'ехаць у бяспечнае месца ад рэпрэсій, бо заведзена крымінальная справа. Быў звольнены з працы, адсядзеў суткі, адбываецца ціск на непаўналетняга сына.
Сродкі збіраюцца ў дапамогу бежанцу, які знаходзіцца ў складанай фінансавай сітуацыі, для аплаты лячэння хранічных захворванняў.
Дапамога ў пагашэнні штрафу па артыкуле 24.23 ч.1
Звяртаемся да грамадзянскай супольнасці з просьбай аб дапамозе ў зборы грошай для рэлакейту.
На мяне завялі крымінальную справу па арт.368 ч.1, з-за гэтага звольнілі з працы, адвакат стаіць нятанна, таму я вырашыў звярнуцца да ўсіх па дапамогу.
Дзяўчыне, якая з'ехала з Беларусі з палітычных прычын на аплату лячэння ў стацыянары. Бо я грамадзянка Беларусі, лячэнне ва Украіне для мяне платнае і абыдзецца ў 500 $.
Мужа асудзілі на 3 гады калоніі з-за каментара «Укантакце» і я засталася адна з двума дзецьмі.
Зняць жыллё на першыя два месяцы ў Польшчы, на працягу якіх мы плануем уладкавацца на працу, адправіць малодшых дзяцей у дзіцячы садок, старэйшага на вучобу.
Фінансавая дапамога для былой супрацоўніцы БМЗ і яе сям'і.
Збор сродкаў для пераезду і добраўпарадкавання ўмоў жыцця для мяне і траіх маіх дзяцей.
Фінансавая дапамога Кацярыне, якая знаходзіцца на 6 месяцы цяжарнасці, затрыманай за бел-чырвона-белыя сняжынкі на акне лоджыі.
Дапамога ў аплаце паслуг адваката майму сыну Арцёму Касакоўскаму.
Поможем Марии, не побоявшейся встать на борьбу с тунеядским декретом, пережить ужасы и бесчинства действующего режима.
Тэрміновая дапамога ў рэлакацыі валанцёру офіса Святланы Ціханоўскай.
Дапамога беларусу, які змагаецца за сваю справу і сваіх супрацоўнікаў.
Бацька дваіх непаўналетніх дзяцей, асноўны карміцель сям'і быў жорстка збіты на мітынгу, а затым асуджаны на 3.5 гады калоніі за «гвалт у адрас супрацоўнікаў міліцыі»
Я з'яўляюся інвалідам 2 групы па эпілепсіі. У выніку захворвання зламала руку і ёсць расколіны ў плечавы косткі. Патрабуецца аперацыя па ўстаўленні спіц.
Нас з мужам асудзілі за пікет. Мужу прысудзілі 20 сутак, мне 3 сутак і непад'ёмны штраф.
Нас з мужам асудзілі за пікет. Мужу прысудзілі 60 сутак, а мне вялізны штраф. Цяпер мы вымушаны былі з'ехаць з краіны.
З кожным днём мне ўсё больш складана хавацца і я хачу папрасіць тых, у каго ёсць магчымасць, дапамагчы мне сабраць неабходную суму грошай, для таго, каб я змог перабрацца ў бяспечнае месца.
Аляксей Пацко – суддзя, які адмовіўся ў жніўні 2020 года судзіць “па ўказцы” нашумелую справу “Пінскай бойні” і звольніўся. Ён уладкаваўся на працу ў фірму сваёй мамы, але на іх абодвух завялі крымінальную справу.
Матэрыяльная дапамога на аплату выдаткаў пасля затрымання мяне і маёй жонкі, а таксама 15 сутак арышту
Збор сродкаў для дапамогі Аляксею і Кіму, затрыманым у лістападзе 2020 года
Вельмі патрэбная ваша дапамога ў зборы для пераезду. Жадаю пакінуць краіну з-за рэпрэсій і крымінальнага пераследу, абсурду і беззаконня. Хачу быць карыснай за межамі краіны і зрабіць усё магчымае, што тут немагчыма.
Мяне асудзілі і я апынуўся ў бязвыхадным становішчы з хворай мамай на руках.
На ўтрыманне сям'і падчас перанавучання па праграме EPAM. У кастрычніку 2020 года быў звольнены з працы за актыўную грамадзянскую пазіцыю і спробу стварэння незалежнага прафсаюза.
Дапаможам герою плошчы «Перамен» і яго сям'і перажыць тыя жахі і бясчынствы дзейнага рэжыму
Канстанцін не можа ўладкавацца на працу таму, што праз траўмы пасля затрымання стаў інвалідам.
Патрэбна фінансавая дапамога, для таго каб мы з дачкой змаглі пераехаць да нашага таты.
Засталася адна з 3 непаўналетнімі дзецьмі (2, 4 і 7 гадоў), знаходзячыся пакуль у дэкрэтным водпуску.
Мы — сваякі 14 палітвязняў, якіх асудзілі ў жніўні 2020 у рамках “Пінскай справы”, просім дапамогі...
Гісторыя палітвязня Паўла Недбайлы: будаўніка, які бегае паўмарафоны і ўжо 7 месяцаў знаходзіцца ў СІЗА, не бачачы жонкі і дачок.
Шматдзетную маці 3 дзяцей затрымалі за ўпрыгожванне парка БЧБ-сімволікай да Дня волі.
Фінансавая дапамога для пераезду ў іншую краіну беларусу, які вымушаны ўцякаць ад пераследу ўладаў.
Я не пабаяўся выказаць сваё меркаванне і зараз апынуўся ў складанай сітуацыі.
Аляксандра — сястра двух палітвязняў, якой давялося экстрана пакінуць Беларусь з-за крымінальнага пераследу па палітычных прычынах. На дадзены момант мае цяжкасці з працаўладкаваннем у чужой краіне і мае патрэбу ў фінансавай падтрымцы.
Фінансавая дапамога, у сувязі з цяжкай сітуацыяй на рынку працы для людзей з актыўнай жыццёвай пазіцыяй
На медыцынскае абследаванне (у выніку атрыманых пры затрыманні траўмаў (пераломы), якія маглі выклікаць ускладненні з часам)...
Я, мама ў дэкрэтным водпуску, вымушана была з'ехаць з Беларусі з малодшым дзіцем, каб не трапіць у турму. Цяпер знаходзімся ў Польшчы. Без грошай, жылля, садка і працы. На ўсё патрэбны час.
Я адбыла пакаранне па арт. 23.34 у памеры 7 сутак адміністратыўнага арышту і была звольненая са шпіталя за прагулы.
Я магу застацца без заробку і машыны за налепку Пагоні на бардачку машыне і чырвона-белы шар на люстэрку.
Праваабаронцу з 20-гадовым стажам, старшыню гомельскай суполкі Праваабарончага цэнтру “Вясна” Леаніда Судаленку ўтрымліваюць за кратамі ўжо пяты месяц.
Маці-адзіночка з двума дзецьмі засталася без заробку з-за траўмы, якую атрымала пры ўдзеле ў пратэстах у жніўні 2020 г.
Я з трыма дзецьмі вымушана ўцякаць з краіны з-за пераследу і пагроз з боку ўладаў.
Дапамога сям'і збітага сілавікамі 16-гадовага Арсенія, якога абвінавацілі па артыкуле 23.34, а потым адкрылі крымінальную справу. Сям'я была вымушана ўцякаць з Беларусі.
Адкрываю збор для пражывання ў ВУАТ, куплю прадуктаў і рэчаў, а аплата за камендатуру і пазовы.
Фінансавая дапамога адміністратару тэлеграм-канала і чата «Вадзіцелі 97%»
Аплата паслуг адваката Вікторыі і Анастасіі Міранцавых, а таксама на дапамогу маці
23 мая ў аэрапорце Мінска была незаконна затрымана Сафія Сапега — грамадзянка Расійскай Федэрацыі, якая вярталася з Грэцыі разам з галоўным рэдактарам тэлеграм-канала «Беларусь галаўнога мозгу» Раманам Пратасевічам.
Збор адкрываю для сябе, паколькі знаходжуся без працы пасля падзеяў жніўня 2020 года.
Шматдзетную маці прыгаварылі да 6 гадоў калоніі па «Пінскай справе»
Дваццаць першага траўня памёр Вітольд Ашурок — чалавек, які жыў па сумленні, змагаўся за свабоду і быў верны сваім перакананням да канца.
5 месяцаў у СІЗА знаходзяцца адлічаныя студэнткі Віка і Ася.
16 траўня Вольга Пятроўна ўсклала кветкі каля народнага мемарыяла на Пушкінскай, за што яе затрымалі і змясцілі на Акрэсціна і асудзілі.
10 верасня 2020 г. я была вымушана гады бегчы з Беларусі разам са сваімі ўнукамі 4 і 6 гадоў, спачатку ва Украіну, а потым у Польшчу. Іх бацькі, Канавалава Антаніна і Ярашэвіч Сяргей, з'яўляюцца актывістамі руху «Краіна для жыцця».
Пасля змушанага ад'езду са сваёй роднай краіны, страты годнай працы і заработнай платы, бясплатнага жылля жадаю пачаць новае жыццё.
Дапамога ў аплаце выдаткаў, дапамога маме ў куплі лекаў, дапамога ў арэндзе жылля на час пошуку працы.
Збор для рэпрэсаванага беларуса, які быў вымушаны пакінуць краіну з-за пераследу і ганенняў з боку дзейнай улады.
Патрэбны сродкі для пагашэння запазычанасці па арэндзе жылля і пераезду ў іншы горад.
Дапамога ў аплаце Калішуку Міхаілу адвакатаў, перадачы і падтрымку жонкі і маленькай дачкі.
18 снежня 2020 года суд Шумілінскага раёна агучыў прыгавор у дачыненні да сацыяльнага актывіста Дзмітрыя Кулакова (майго мужа) — жыхара Шуміліна, бацькі двух малалетніх дзяцей. Яго абвінавацілі па артыкулах 364 і 369 Крымінальнага кодэкса і пакаралі «хіміяй» тэрмінам на 3,5 гады.
Іван Пашкевіч быў адлічаны з унівэрсытэту, і вымушаны працягваць вучобу ў Польшчы.
Урача функцыянальнай дыягностыкі Руслана Бадамшына звольнілі з РНПЦ неўралогіі і нейрахірургіі. Прычынай для звальнення паслужыла тое, што 8 красавіка пасля выхаду з Жодзінскага СІЗА пасля 15 сутак адміністрацыйнага арышту доктар прыйшоў на працу ў Мінску на дзве гадзіны пазней.
«Свабода — гэта права не рабіць іншаму дрэнна тады, калі ты яму спачуваеш». Так Вольга апісала свабоду ў лісце да сваіх блізкіх. І Вольга застаецца па-сапраўднаму свабоднай нават знаходзячыся за кратамі.
Максім быў асуджаны на 2 гады калоніі агульнага рэжыму за нанясенне надпісу «Не забудземся, не даруем», у гонар загінулага дэманстранта Аляксандра Тарайкоўскага. У сям'і вельмі цяжкая сітуацыя мама інвалід 2. групы, бацька памёр 19 лютага 2021 года ад covid-19, цяжарная жонка.
Збор для падтрымкі Юліі і яе сям'і. Яна атрымала 25 сутак ужо шосты раз. Сям'і зараз давядзецца нялёгка, бо пры затрыманні, з мэтай аказання ціску на Юлю, былі затрыманы яе хворая 56-гадовая маці і брат, па надуманых прычынах.
Адкрываю збор для сябе і свайго мужа: мы пацярпелі ад рэпрэсій у Беларусі, збітыя сілавікамі і адлічаныя з універсітэтаў, змушаныя былі з'яжджаць з краіны.
Збор для сябе і сваіх дзяцей для магчымасці ўстаць на ногі.
