Мікіта Залатароў быў арыштаваны ў 16 гадоў, пасля чаго апынуўся ў рэанімацыі, а далей – у СІЗА. Амаль шэсць гадоў ён правёў за кратамі ў выхаваўчай калоніі і турме, дзе яго білі, катавалі і не давалі неабходных лекаў ад эпілепсіі. А ў сакавіку 2026 года Мікіту гвалтоўна выдварылі з краіны ў Літву.
Праз палітычны пераслед і наступную дэпартацыю без дакументаў за межы Беларусі Максім* на доўгія месяцы апынуўся разлучаны са сваёй сям’ёй. Яму патрэбна дапамога, каб перавезці сям’ю ў Літву і аб’яднацца з ёю.
Пара з’ехала з Беларусі, ратуючыся ад пагрозы крымінальнага пераследу. Для афармлення віду на жыхарства ў Іспаніі ім патрэбная дапамога, каб аплаціць падрыхтоўку дакументаў і суправаджэнне іміграцыйнага спецыяліста.
Былой палітзняволенай пасля прымусовага вывазу з Беларусі патрэбная дапамога на жыццёва неабходнае пратэзаванне зубоў, каб мець магчымасць харчавацца.
Алена Мяшчэракава ледзь не памерла ад кавіду, перажыла рэпрэсіі сілавікоў і была вымушаная з’ехаць з краіны. Калі Расія напала на Украіну, яна стала валанцёркай, але цяпер дапамога патрэбная ёй самой.
Мяне завуць Дэн. Я трансгендарны мужчына з Менска. Да ад'езду з Беларусі я маляваў коміксы, вучыўся мастацтву татуіроўкі і марыў стаць прафесійным тату-майстрам. Цяпер мая галоўная мара значна прасцейшая: мець бяспечнае жыллё, атрымліваць неабходныя лекі і нарэшце пачаць жыць, а не пастаянна змагацца за выжыванне.
Адзін з галоўных фігурантаў «пінскай справы» пасля турмы эвакуяваўся ў Польшчу і просіць падтрымкі, каб пачаць працаваць і самастойна сябе забяспечваць.
Зборшчык мэблі Аляксей Санчук у 2020 годзе далучыўся да пратэстнага руху. Разам з сябрамі ён ладзіў незвычайныя акцыі і быў адным з тых барабаншчыкаў, якія задавалі рытм пратэстам.
У васемнаццаць гадоў Алег удзельнічаў у пратэстах у Пінску і правёў у турме больш за пяць гадоў, з іх два гады ў ізалятары. У снежні 2025 года беларуса прымусова дэпартавалі, зараз ён пачынае жыццё ў эміграцыі, просіць аб падтрымцы, каб прайсці навучанне і зарабляць на жыццё.
Андрусю Асмалоўскаму не атрымалася доўга заставацца ў эміграцыі, вярнуўся ў Беларусь у 2022–ім – і патрапіў у калонію. Цяпер мужчына пачынае новае жыццё ўжо другі раз і вельмі спадзяецца на дапамогу.
Пасля ўдзелу ў пратэстах Аляксандра прысудзілі да трох гадоў «хіміі». Ён падаў апеляцыю і, пакуль суд разглядаў яе, з’ехаў у Грузію, каб пазбегнуць пакарання. Пяць гадоў ён працаваў і жыў у гэтай краіне, пакуль у яго не пачаліся праблемы з дакументамі. Цяпер мужчыне патрэбная дапамога.
Пасля вызвалення з калоніі Аляксей апынуўся перад новым выпрабаваннем: ён не можа знайсці працу, а дома яго кожны дзень чакае мама з цяжкай анкалогіяй.
Таццяна ўладкавалася хатняй работніцай у Варшаве і нядаўна ўпала з лесвіцы няўдала на бетонную падлогу. Цяпер ёй трэба аплачваць сваё лячэнне і аднаўленне, а ў гэты час працаваць яна не можа.
Вадзім Каўшоў апынуўся ў калоніі пасля даносу і там сур’ёзна падарваў здароўе. Пасля вызвалення ўзнікла рызыка чарговага пераследу. Цяпер у 55 гадоў ён нанова асвойваецца ў новай краіне.
Мяне завуць Юрый Аверкаў. Мне 54 гады. Я былы палітзняволены, зараз жыву ў Варшаве. Я не рыхтаваўся да эміграцыі і не думаў, што прыйдзецца пачынаць жыццё з нуля за мяжой. Меня проста выкінулі з краіны без маёмасці і грошай, а з маім букетам хвароб я не магу знайсці працу і вымушаны прасіць аб дапамозе.
Ганне 50 гадоў. Яна была дацэнтам, кіравала кафедрай ва ўніверсітэце і займалася праектамі, якія павінны былі зрабіць беларускія гарады лепшымі. Но ў 2023 годзе яе затрымалі, калі Ганна прыехала дадому праведаць маму.
Беларус зламаў ногу і просіць пра дапамогу, бо не можа працаваць і патраціў усе ашчаджэнні на лячэнне і арэнду жылля.
Алена Фаміна разам з сынам жыве ў Польшчы. Ён ужо паўналетні, але з дзяцінства мае інваліднасць і патрабуе пастаяннага догляду. Алена засталася без стабільнай працы, падпрацоўвае і даглядае дзіця. Ёй патрэбна падтрымка, каб працягнуць лячэнне сына, утрымаць жыллё і выбрацца з фінансавай ямы.
Таццяне 54 гады. Да затрымання ў яе было стабільнае жыццё: праца галоўным бухгалтарам, уласная кватэра і толькі што выплачаная іпатэка. Но ў сакавіку 2023 года суд прысудзіў яе да чатырох з паловай гадоў калоніі па дзевяці палітычных артыкулах.
Транс-жанчына з Беларусі тэрмінова з’ехала ў Іспанію пасля ціску сілавікоў і пагроз. Зараз яна ў прытулку, але без грошай нават на базавыя патрэбы.
Экс-палітзняволены ў эміграцыі просіць экстранай падтрымкі, каб скончыць навучанне і ўладкавацца на пастаянную працу.
Валерыя – удава беларускага добраахвотніка і мама траіх дзяцей. Пасля смерці мужа ўся адказнасць за сям’ю лягла на яе плечы. Нягледзячы на працу, даходу ледзьве хапае на ежу і паўсядзённыя выдаткі. Сям’я патрабуе дапамогі.
Уладзіслаў Яцэнка трапіў за краты за падтрымку Украіны ў 2022 годзе. У эміграцыі ён хоча пачаць сваю справу і рабіць тату, як і да арышту. Але ўсё гэта патрабуе сур’ёзных укладанняў, якіх пакуль няма.
Цэнтр Беларускай Салідарнасці – гэта юрыдычная, адукацыйная і культурная падтрымка для беларусаў у Польшчы. Сёння яго дзейнасць пад пагрозай. Цэнтру тэрмінова патрэбна фінансавая дапамога.