Мяне завуць Юрый Аверкаў. Мне 54 гады. Я былы палітзняволены, зараз жыву ў Варшаве. Я не рыхтаваўся да эміграцыі і не думаў, што прыйдзецца пачынаць жыццё з нуля за мяжой. Меня проста выкінулі з краіны без маёмасці і грошай, а з маім букетам хвароб я не магу знайсці працу і вымушаны прасіць аб дапамозе.
Ганне 50 гадоў. Яна была дацэнтам, кіравала кафедрай ва ўніверсітэце і займалася праектамі, якія павінны былі зрабіць беларускія гарады лепшымі. Но ў 2023 годзе яе затрымалі, калі Ганна прыехала дадому праведаць маму.
Беларус зламаў ногу і просіць пра дапамогу, бо не можа працаваць і патраціў усе ашчаджэнні на лячэнне і арэнду жылля.
Алена Фаміна разам з сынам жыве ў Польшчы. Ён ужо паўналетні, але з дзяцінства мае інваліднасць і патрабуе пастаяннага догляду. Алена засталася без стабільнай працы, падпрацоўвае і даглядае дзіця. Ёй патрэбна падтрымка, каб працягнуць лячэнне сына, утрымаць жыллё і выбрацца з фінансавай ямы.
Міхаіл падчас разгону мірных пратэстаў у Мінску быў паранены і затрыманы, а праз некалькі месяцаў асуджаны да 3 гадоў «хіміі». Пасля вызвалення яму не атрымалася уладкаваць сваё жыццё ў Беларусі праз пастаянны пераслед з боку ўлад, і ён эміграваў са сваёй дзяўчынай у Польшчу.
Таццяне 54 гады. Да затрымання ў яе было стабільнае жыццё: праца галоўным бухгалтарам, уласная кватэра і толькі што выплачаная іпатэка. Но ў сакавіку 2023 года суд прысудзіў яе да чатырох з паловай гадоў калоніі па дзевяці палітычных артыкулах.
Транс-жанчына з Беларусі тэрмінова з’ехала ў Іспанію пасля ціску сілавікоў і пагроз. Зараз яна ў прытулку, але без грошай нават на базавыя патрэбы.
Зараз сям’я знаходзіцца ў Польшчы без сродкаў для існавання. Яны чакаюць рашэння па абароне, не могуць працаваць і хутка застануцца без часовага жылля.
Экс-палітзняволены ў эміграцыі просіць экстранай падтрымкі, каб скончыць навучанне і ўладкавацца на пастаянную працу.