Прыватныя зборы

Легендаваны збор
Збор вядзецца на атрымальніка ў Беларусі і легендаваны ў мэтах бяспекі.

Пасля вызвалення з калоніі Аляксей апынуўся перад новым выпрабаваннем: ён не можа знайсці працу, а дома яго кожны дзень чакае мама з цяжкай анкалогіяй.

Таццяна ўладкавалася хатняй работніцай у Варшаве і нядаўна ўпала з лесвіцы няўдала на бетонную падлогу. Цяпер ёй трэба аплачваць сваё лячэнне і аднаўленне, а ў гэты час працаваць яна не можа.

Вадзім Каўшоў апынуўся ў калоніі пасля даносу і там сур’ёзна падарваў здароўе. Пасля вызвалення ўзнікла рызыка чарговага пераследу. Цяпер у 55 гадоў ён нанова асвойваецца ў новай краіне.

Мяне завуць Юрый Аверкаў. Мне 54 гады. Я былы палітзняволены, зараз жыву ў Варшаве. Я не рыхтаваўся да эміграцыі і не думаў, што прыйдзецца пачынаць жыццё з нуля за мяжой. Меня проста выкінулі з краіны без маёмасці і грошай, а з маім букетам хвароб я не магу знайсці працу і вымушаны прасіць аб дапамозе.

Ганне 50 гадоў. Яна была дацэнтам, кіравала кафедрай ва ўніверсітэце і займалася праектамі, якія павінны былі зрабіць беларускія гарады лепшымі. Но ў 2023 годзе яе затрымалі, калі Ганна прыехала дадому праведаць маму.

Алена Фаміна разам з сынам жыве ў Польшчы. Ён ужо паўналетні, але з дзяцінства мае інваліднасць і патрабуе пастаяннага догляду. Алена засталася без стабільнай працы, падпрацоўвае і даглядае дзіця. Ёй патрэбна падтрымка, каб працягнуць лячэнне сына, утрымаць жыллё і выбрацца з фінансавай ямы.

Міхаіл падчас разгону мірных пратэстаў у Мінску быў паранены і затрыманы, а праз некалькі месяцаў асуджаны да 3 гадоў «хіміі». Пасля вызвалення яму не атрымалася уладкаваць сваё жыццё ў Беларусі праз пастаянны пераслед з боку ўлад, і ён эміграваў са сваёй дзяўчынай у Польшчу.

Таццяне 54 гады. Да затрымання ў яе было стабільнае жыццё: праца галоўным бухгалтарам, уласная кватэра і толькі што выплачаная іпатэка. Но ў сакавіку 2023 года суд прысудзіў яе да чатырох з паловай гадоў калоніі па дзевяці палітычных артыкулах.

Дапамагчы камандзе