Былы палітзняволены пасля турмы, эміграцыі і доўгага перыяду стрэсу апынуўся ў цяжкім псіхалагічным стане: у яго дыягнаставана трывожна-дэпрэсіўны разлад і ПТСР. Зараз яму патрэбна дапамога на лячэнне і арэнду жылля, каб аднавіцца і зноў мець магчымасць працаваць.
Наш герой знаходзіцца ў вельмі ўразлівым псіхалагічным стане, а яго сваякі – пад ціскам з боку сілавікоў, таму мы схавалі яго імя і некаторыя падрабязнасці гісторыі*.
«Вітаю. Адразу скажу, што распісаць гэта было неверагодна складана для мяне. Я – былы палітычны зняволены. Дзесяць разоў я пісаў і сціраў гэты тэкст. Мне невыносна цяжка прасіць аб дапамозе. Але яшчэ горш будзе не папрасіць аб ёй.
У мяне змешанае трывожна-дэпрэсіўны разлад і ПТСР, і прызначаныя лекі пакуль не падзейнічалі. Псіхіятр папярэдзіла, што мне настойліва патрэбны спакой, што тэрапія будзе доўжыцца доўга і неабходныя індывідуальныя псіхалагічныя сеансы мінімум на год.
Як я апынуўся ў гэтай кропцы?
У 2020 годзе я быў затрыманы ў Мінску за тое, што браў удзел у студэнцкіх і грамадзянскіх мірных пратэстах пасля прэзідэнцкіх выбараў. Мяне прыцягнулі да крымінальнай адказнасці па артыкуле 342 КК РБ («арганізацыя альбо ўдзел у дзеяннях, якія груба парушаюць грамадскі парадак»).
Пасля выхаду з турмы ў 2022 годзе я не звяртаўся ні да каго па псіхалагічную дапамогу праз перажытое, бо не давяраў іншым людзям. Акрамя таго, я думаў, што, звяртаючыся па дапамогу, буду выглядаць слабым і разам з гэтым адбіраць рэсурсы ў тых, хто пацярпеў мацней.
Адбыўшы ўвесь тэрмін і апынуўшыся на волі, я быў вымушаны эміграваць у Еўропу. Затрыманне, турма, эміграцыя: каб заглушыць боль ад успамінаў працай, я працягваў быць актыўным. У дадатак, гэта давала мне ўсведамленне таго, што я не здаўся. У гэты час я пачаў працаваць у адным з беларускіх незалежных СМІ – пісаў розныя матэрыялы пад псеўданімам. У сакавіку 2025 года маё супрацоўніцтва з імі скончылася праз фінансавыя прычыны.
Я быў упэўнены, што журналісцкая дзейнасць і грамадская актыўнасць дапамогуць перажыць тое, што са мной здарылася. Але журналістыка як праца вельмі звязаная са стрэсам праз велізарную колькасць негатыўных навін (асабліва тых, што тычацца рэпрэсій у Беларусі), і, відаць, я толькі адсоўваў (і нават узмацняў) мой посттраўматычны сіндром пасля турмы.
З моманту звальнення я шмат месяцаў як мог шукаў новую працу, але беспаспяхова. Такі доўгі перыяд нестабільнасці і беспрацоўя, а таксама запазычанасць па аплаце арэнды жылля, якая ўзнікла, яшчэ больш пагоршылі мой ментальны стан. У канцы кастрычніка 2025 года праз усведамленне адсутнасці любой энергіі на вучобу і элементарныя бытавыя справы мне прыйшлося звярнуцца ва ўніверсітэт, дзе я вучуся, і мне дапамаглі запісацца і дайсці да псіхіятра. Так я даведаўся пра свой дыягназ.
Мне патрэбна ваша дапамога, каб выбрацца з гэтага замкнёнага кола. Каб мець сілы і магчымасць працаваць, мне трэба выздаравець, а каб выздаравець, мне патрэбныя сродкі на час лячэння – на арэнду, лекі і візіты да лекара. Любы ваш унёсак наблізіць маё выздараўленне».
*Гэта ананімны збор. У мэтах бяспекі мы схавалі імя героя. Выява згенераваная з дапамогай ШІ.
Сума збору
€2800
€1800 – 2 месяцы арэнды жылля
€1000 – 20 сеансаў індывідуальнай тэрапіі