Зборшчык мэблі Аляксей Санчук у 2020 годзе далучыўся да пратэстнага руху. Разам з сябрамі ён ладзіў незвычайныя акцыі і быў адным з тых барабаншчыкаў, якія задавалі рытм пратэстам.
Мяне завуць Аляксей, мне 36 гадоў, і крыху менш за месяц таму я выйшаў з папраўчай калоніі № 17 у Шклове. За кратамі я правёў амаль шэсць гадоў, адбыўшы ўвесь свой тэрмін ад пачатку да канца. Хоць, вядома, спачатку ніхто не верыў, што так будзе. Здавалася, нас вызваляць значна раней.
Разам з сябрамі я ўдзельнічаў у маршах пратэсту. Але не зусім звычайным спосабам. Мы былі той самай групай «Требуем разойтись», якая грала на барабанах на ўсіх маштабных маршах і «задавала рытм» пратэстам.
А памятаеце, на адным з маршаў выносілі труну? 31 жніўня, у дзень нараджэння Лукашэнкі? Дык вось, труна – гэта таксама мая работа. Мы з сябрамі літаральна за вечар сабралі канструкцыю, пафарбавалі яе ў чорны колер і прыйшлі з ёй на марш.
Па мяне прыйшлі 4 лістапада, проста на рэпетыцыю, калі мы развучвалі новы рытм. Дзверы адчыніліся, спачатку паказаліся некалькі аўтаматаў, затым увайшоў АМАП. Мяне і яшчэ 15 чалавек затрымалі. Потым мяне збілі ў РУУС за адмову разблакаваць тэлефон, праз што я чатыры месяцы не мог нармальна дыхаць – відаць, была расколіна ў грудной клетцы. У выніку тэлефон давялося разблакаваць. Я атрымаў шэсць гадоў калоніі і абавязак выплаціць 161900 рублёў. Частку гэтага доўгу выплацілі мая мама і жонка.
За гэты час КДБ некалькі разоў прыходзіў з ператрусам у нашу кватэру, а таксама завёў крымінальную справу супраць маёй жонкі, бо яна атрымлівала дапамогу ад праекта «I Need Help». Мая дачка вырасла – мы не бачыліся амаль шэсць гадоў, а ёй ужо 13. Я дагэтуль не ўсвядоміў, што ў мяне такая дарослая дачка.
Праз тры дні пасля выхаду на волю я з'ехаў з Беларусі ў Грузію з адным маленькім заплечнікам, у які паклаў дакументы, шкарпэткі і ніжнюю бялізну. Чаму? Мне прызначылі прэвентыўны нагляд: абмежаванні на перамяшчэнне, абавязковыя адзнакі ў РУУС і іншыя забароны. Тры парушэнні – і зноў крымінальная справа.
Пакуль у Беларусі заставалася мая сям'я, жонку зноў выклікалі на допыты сілавікі. На шчасце, мы змаглі эвакуяваць яе і дачку, і цяпер яны побач са мной. Мы на волі і жывыя, але жыццё пачынаецца з нуля, і нам вельмі патрэбная дапамога.
Пасля вызвалення я звярнуўся ў арганізацыі за дапамогай. Мне аплацілі чэкап арганізма, а таксама абвясцілі збор на першы час жыцця ў Грузіі. Аднак, мяркуючы па сітуацыі з беларусамі ў гэтай краіне, мне небяспечна тут знаходзіцца. Таму наш далейшы план – адправіцца ў Польшчу.
Ва ўсіх нас пахіснулася здароўе – як фізічнае, так і ментальнае. У мяне пацярпелі зубы, суставы, слых, а таксама агульны стан арганізма. Нам вельмі патрэбная ваша дапамога на лячэнне, а таксама на тое, каб наша дачка працягнула навучанне: ёй патрэбныя рэпетытары і падрыхтоўка да школы. Акрамя таго, патрэбныя сродкі на пераезд у Польшчу, дзе мы будзем адчуваць сябе значна бяспечней.
Сума збору:
€3500
€1000 – лячэнне пасля калоніі
€1000 – падрыхтоўка дачкі да школы ў новай краіне
€1500 – на будучы пераезд і першы час у Польшчы.